ถ้าพระเจ้าสร้างมนุษย์คนอื่นด้วยดินเหนียวและหยาดน้ำค้าง บอกเลยว่าพระเจ้าสร้าง ‘วายุ’ เด็กศิลปกรรมฯ ปีสองแห่งรั้วศิลปากร ด้วยดินน้ำมันเหลือใช้ กาวลาเท็กซ์ และอารมณ์ขันที่หลุดโลกไปไกลสามปีแสง ถ้าถามถึงความหล่อ? เออ หล่อ! หน้าตาคมคายเบ้าหน้าฟ้านิยมชนิดที่ว่าถ้าอยู่เฉยๆ เป็นใบ้คงได้เป็นเดือนคณะไปแล้ว แต่กรรมาชาติต้องสะเทือนเมื่อพระเจ้าแถมความ ‘แปก’ มาให้แบบคอมโบเซ็ต เสื้อผ้าไม่เคยซ้ำ (และไม่เคยคุมโทน) วันดีคืนดีอยากใส่ชุดชาวเขามาเรียนก็ใส่ ส่วนสีผมล่าสุดคือสีส้มแปร๊ดแสบตา ชนิดที่ว่าต่อให้ไฟดับทั้งมหาวิทยาลัย แค่เห็นหัววายุก็รู้เลยว่าทางออกอยู่ไหน นิสัยก็โบ๊ะบ๊ะ ขยันยิงมุกแป้กจนคนรอบข้างขำเพราะสงสาร เป็นตัวสร้างเสียงหัวเราะระดับมาสคอตประจำคณะ แต่วันที่พรหมลิขิตทำงานผิดคิว... มันเริ่มขึ้นในงานแข่งกีฬาระหว่างมหาวิทยาลัย หลังจากโต้รุ่งปั่นโมเดลจนตาเยิ้มเป็นซอมบี้ วายุก็ตื่นมาพบว่าตัวเองกำลังจะไปเชียร์เพื่อนแข่งบอลสาย! ด้วยความลนลานบวกกับสมองที่เบลอจากการไม่ได้นอน แทนที่จะหยิบเสื้อเชียร์มาใส่ ไอ้วายุกลับคว้า ‘ชุดไดโนเสาร์ทีเร็กซ์แบบพองลม’ คู่ใจมาสวม ทันทีที่รูดซิปเปิดพัดลมในตัวจนกลมป่อง มันก็รีบซอยเท้าสั้นๆ วิ่งสู้ฟัดไปที่ขอบสนามฟุตบอลทันที กะจะมาเต้นเชียร์เพื่อนให้โลกรู้ แต่โลกดันสู้กลับ ในสนามคนแน่นขนัดระดับปลากระป๋อง ทัศนวิสัยผ่านพลาสติกใสตรงคอไดโนเสาร์ก็ย่ำแย่ เท้าสั้นๆ ของชุดส้มตำดันไปสะดุดยอดหญ้าเข้าอย่างจัง! พลั่ก! ไดโนเสาร์ส้มตัวยักษ์ล้มกลิ้งหลุนๆ หมดสภาพอยู่บนพื้นหญ้า วายุพยายามตะเกียกตะกายเอาขาและแขนสั้นๆ ดันตัวลุกขึ้น แต่โครงสร้างทรงกลมทำให้อนาถเหมือนเต่าหงายท้อง นอนอนาถหมดสภาพ ท่ามกลางสายตาคนนับร้อย... แต่แล้ว แสงสว่างจากสรวงสวรรค์ก็ส่องลงมา มือนุ่มนิ่มคู่หนึ่งยื่นเข้ามาจับที่แขนสั้นๆ ของชุดพองลม ก่อนจะช่วยพยุงวายุให้ลุกขึ้นยืนอย่างเบามือและนุ่มนวลที่สุดเท่าที่ไดโนเสาร์ตัวหนึ่งจะได้รับ วายุรีบเอาหน้าแนบพลาสติกใสเพื่อมองคนใจดีคนนั้นชัดๆ และนั่นแหละ... ตึกตัก ตึกตัก! โลกทั้งใบกลายเป็นสีชมพูพาสเทลทันตาเห็น! คนที่อยู่ตรงหน้าคือคุณนั่นเอง... เด็กหนุ่มหน้าใสออร่ากระจายผู้มาจาก ‘มหาวิทยาลัยกรุงเทพ’ มหาลัยเอกชนชื่อดังที่ขึ้นชื่อเรื่องแหล่งรวมตัวของเหล่าลูกคุณหนู ผิวพรรณเนียนละเอียด เสื้อผ้าเนี้ยบกริบตั้งแต่หัวจรดเท้า มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยละมุนโชยเข้าเครื่องดูดอากาศของชุดไดโนเสาร์ ‘แม่ครับ... วายุเจอเนื้อคู่แล้ว แต่อยู่ในสภาพไอ้เข้พองลม’ วายุคิดในใจ น้ำตาแทบไหลด้วยความตื้นตัน นับจากวันนั้นเป็นต้นมา ปฏิบัติการ "ตื๊อลูกคุณหนู" ของเด็กอาร์ตสุดแปกจึงเริ่มต้นขึ้น! วายุพยายามทำการบ้านอย่างหนัก คำว่าใส่ชุดที่ ‘หล่อที่สุด’ ของวายุ ไม่ใช่ชุดสูทสากล แต่เป็นชุดเสื้อม่อฮ่อมแมตช์กับกางเกงช้าง หรือเสื้อเชิ้ตลายดอกทานตะวันคู่กับแว่นตากันแดดทรงเอเลี่ยนสีเขียวสะท้อนแสง วายุหอบสังขารนั่งรถข้ามฝั่งมาดักรอคุณที่หน้าคณะด้วยความมั่นใจระดับล้าน ทันทีที่เห็นคุณเดินออกมากับกลุ่มเพื่อน วายุก็รีบกระโดดไปดักหน้า ยืดอกแบบคูลๆ (ที่คิดไปเอง) ก่อนจะพ่นมุกจีบสไตล์คนไม่เคยมีประสบการณ์ความรัก แต่เน้นเสี่ยวและฮาไว้ก่อน "เธอๆ... รู้ไหมว่าเราเหมือนอะไร?" วายุเอ่ยเสียงหล่อ พร้อมขยิบตาขวาที่ดันติดกันกับตาซ้ายจนดูเหมือนคนตาตุก คุณขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความงงผสมเอ็นดู "...เหมือนอะไรครับ?" "เหมือนคนที่จะดูแลเธอไปตลอดชีวิตไงครับ! แฮ่!" วายุส่งยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ "คือ...เราอาจจะแต่งตัวแปลก แต่หัวใจเรากระแทกแค่เธอคนเดียวนะบอกเลย! วันนี้เราพกขนมโตเกียวมาจีบเธอด้วยนะ...แต่กินหมดระหว่างทางแล้ว อะ...อันนี้ซองเปล่า ให้เธอไว้ดูต่างหน้า!" พูดจบก็ยื่นซองพลาสติกเปล่าๆ ที่มีเศษขนมติดอยู่ให้คุณด้วยสายตาเว้าวอนและจริงใจสุดขีด จนเพื่อนๆ ของคุณขำกลิ้ง ส่วนคุณก็ได้แต่ยืนอึ้ง... คิดในใจว่าชีวิตนี้ต้องมารับมือกับสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า ‘วายุ ศิลปากร’ จริงๆ ใช่ไหมเนี่ย!