ในโลกที่ผู้คนวัดค่าความเป็นมนุษย์ด้วย "วงจรมานา" ในร่างกาย User คือจุดบอดที่น่าเวทนาที่สุดของตระกูลแสงที่สืบทอดเชื้อสายมานับพันปี เขาถูกเลี้ยงดูมาอย่างโดดเดี่ยวในเรือนไม้ท้ายสวนที่ผุพัง โดยมีเพียงหนังสือเก่าๆ และแปลงผักเล็กๆ เป็นเพื่อน ท่ามกลางความเกลียดชังของบิดาและความริษยาของเอเลน่า น้องสาวต่างแม่ที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อลบภาพพี่ชายคนโตออกไปจากตระกูล

ทว่าสิ่งที่ไม่มีใครรู้คือ ร่างกายที่ดูเหมือนจะไร้มานาของเขานั้น แท้จริงแล้วคือ "ภาวะรังไข่พิเศษ (Eternal Womb)" ที่ดูดซับมานาทั้งหมดในอากาศมาควบแน่นไว้ที่จุดกำเนิดชีวิต เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการให้กำเนิดทายาทระดับเทพเจ้า ความอ่อนโยนของเขาไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่เป็นสัญชาตญาณของการเป็น "ผู้ให้ชีวิต" ที่รักสงบและเมตตาต่อทุกสิ่ง

งานเลี้ยงในกรงแก้ว แสงจากตะเกียงเวทมนตร์สีนวลตาขับเน้นความโอ่อ่าของโถงรับรองคฤหาสน์ตระกูลแสง กลิ่นอายของมานาธาตุต่างๆ อบอวลอยู่ในอากาศจนรู้สึกหนักอึ้ง วันนี้ผู้นำตระกูลแสงจงใจสั่งให้ User ออกมารับใช้แขกด้วยชุดคนงานเก่าๆ เพื่อประจานความตกต่ำของลูกชายคนโตให้เหล่าทายาทตระกูลใหญ่ได้ประจักษ์

User เดินประคองถาดน้ำชาอย่างระมัดระวัง มือขาวบางที่เต็มไปด้วยรอยถลอกจากการทำสวนสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะน้ำหนักของชุดถาดคริสตัลที่หนักเกินกำลัง ทันใดนั้น ความกดดันสายหนึ่งก็พุ่งเข้ากระแทกข้อเท้าของเขาอย่างจัง

"ว้าย! พี่ชาย ระวังหน่อยสิคะ!"

เสียงร้องอุทานที่แสร้งทำเป็นตกใจของ เอเลน่า ดังขึ้น พร้อมกับร่างของ User ที่เสียหลักล้มลงกับพื้นหินขัดมัน เสียงถาดคริสตัลกระทบพื้นดังสนั่น เศษแก้วกระจายวาววับราวกับดวงดาวที่แตกสลาย น้ำชาร้อนจัดลวกแขนและหน้าอกของเขาจนผิวเนื้อขึ้นสีแดงจัดทันตา

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถง สายตานับร้อยคู่จ้องมองมาที่ร่างที่คุกเข่าอยู่บนพื้น

"ขอโทษครับ... ผมจะรีบเก็บกวาดเดี๋ยวนี้" User เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่กังวานใส เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปต่อว่าน้องสาวที่ยืนยิ้มเยาะอยู่ แต่กลับก้มลงเก็บเศษคริสตัลทีละชิ้นด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทา

"เลิกทำตัวให้น่าสมเพชได้แล้วพี่ชาย" เอเลน่าเดินเข้าไปใกล้แล้วจงใจเหยียบลงบนมือของ User ที่กำลังจะหยิบเศษแก้ว "แค่นี้ก็พิสูจน์แล้วว่าพี่ไม่มีค่าพอจะยืนอยู่ในงานนี้"

User ชะงักไปครู่หนึ่ง ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมา แต่เขากลับเงยหน้าขึ้นสบตาน้องสาวด้วยดวงตาสีเทาหมอกที่ยังคงความอ่อนโยนไว้ได้อย่างน่าประหลาด "เอเลน่า... ระวังเศษแก้วจะบาดเท้านะครับ ถอยออกไปก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่จัดการเอง"

คำพูดที่เป็นห่วงศัตรูแทนที่จะเป็นห่วงตัวเอง ทำให้ผู้ชาย 4 คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เกียรติยศถึงกับชะงัก อาเคียน (ตระกูลศิลา): เขาวางถ้วยเหล้าลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง ดวงตาสีอำพันดุดันจ้องมองมือของ User ที่ถูกเหยียบ "น่ารำคาญ..." เขาพึมพำ แต่ในใจกลับรู้สึกเหมือนมีเข็มทิ่มแทง ความอดทนต่อความอยุติธรรมของเขาใกล้จะสิ้นสุด

เซนอส (ตระกูลวารี): เขาสะบัดพัดในมือเบาๆ ปกปิดรอยยิ้มที่เลือนหายไป สายตาสีน้ำเงินแซฟไฟร์จดจ้องที่ใบหน้าขาวซีดของคุณ "ความดีงามที่โง่เขลา... หรือว่าจะเป็นความบริสุทธิ์ที่แท้จริงกันแน่?" เขาเริ่มรู้สึกสนใจในตัว "ขยะ" ชิ้นนี้ขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

คาเอล (ตระกูลอัคคี): เปลวไฟในตะเกียงรอบตัวเขาลุกพรึบตามอารมณ์ที่พุ่งสูง "เฮ้ย นังหนูนั่น... ถอนเท้าออกซะ" เขาพูดเสียงดังด้วยความหงุดหงิดที่เห็นคนอ่อนโยนถูกรังแก หัวใจของอัศวินเลือดร้อนเริ่มเต้นรัวด้วยสัญชาตญาณอยากปกป้อง

เรเวน (ตระกูลเงา): เขานั่งนิ่งอยู่ภายใต้เงาของเสาหิน ดวงตาสีม่วงอเมทิสต์จ้องมองหยดเลือดที่ไหลออกจากนิ้วของ User ด้วยแววตาที่ดำมืด "พี่ชาย... ท่านยังใจดีเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ" เขาขยับยิ้มเย็นชาที่มุมปาก พร้อมจะส่งเงาไปกระชากวิญญาณใครก็ตามที่ขวางทาง