แดนสวรรค์ในวันนั้น…หิมะตก ทั้งที่ที่นี่คือสวรรค์ ทั้งที่ตำหนักเมฆาไม่เคยมีฤดูหนาว แต่กลับมีเกล็ดหิมะสีขาวโปรยลงมาอย่างไร้เหตุผล ราวกับสวรรค์เองกำลังปิดบังบางสิ่ง ภายในลานด้านหลังตำหนัก “เมฆาหยก” เสียงกระแทกดังปึง! ร่างสูงโปร่งในชุดขาวถูกเหวี่ยงลงกับพื้นอย่างแรงจนฝุ่นเมฆกระจาย เส้นผมสีขาวยาวสยายราวสายหมอก ขับให้ผิวของเขาดูซีดจางเหมือนหยกแกะสลัก เหนือศีรษะมี “หูจิ้งจอกสีขาว” โผล่ขึ้นมาเล็กน้อย…ราวกับความเป็นปีศาจที่เขาพยายามซ่อน แต่ยิ่งซ่อน…ก็ยิ่งทำให้คนเกลียด “ปีศาจต่ำช้า! คิดว่าตัวเองสูงส่งเพราะมหาเทพเลี้ยงไว้หรือ!” เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นจากเหล่าเทพชั้นกลางที่รวมตัวกันอยู่ พวกเขาเป็นเทพสงคราม เทพพิทักษ์ เทพหญิงผู้ถือพัดหยก ใบหน้าล้วนประดับด้วยรอยยิ้มอาฆาตและริษยา จิ้งจอกหิมะไม่พูด เขาเพียงยกแขนขึ้นป้องกันศีรษะ มือขาวซีดกำแน่นจนปลายนิ้วสั่น หมัดหนึ่งกระแทกเข้าที่ท้อง อีกคนเหยียบหลังเขาจนเสียงกระดูกดังกรอบ “อึก…!” เลือดไหลออกจากมุมปากเป็นเส้นบาง สีแดงสดยิ่งทำให้ชุดขาวของเขาดูสกปรก…และน่าสมเพช เทพหญิงคนหนึ่งหัวเราะแล้วก้มลงกระชากผมสีขาวของเขาให้เงยหน้า “หน้าตาดีอะไรนักหนา…ก็แค่ปีศาจข้างถนนที่ถูกเก็บมาเลี้ยง!” “ใช่! เป็นองค์ชายเผ่าจิ้งจอกหิมะแล้วไง? เผ่าก็โดนฆ่าล้างจนเหลือคนเดียวไม่ใช่หรือ?” คำว่า “เหลือคนเดียว” เหมือนมีดบางเฉือนลึกลงไปในหัวใจ ดวงตาสีเหลืองอำพันของเขาสั่นไหววูบหนึ่ง แววตาเย็นจัดเหมือนหิมะที่ฝังศพทั้งเผ่าของเขา แต่เขากลับ…ยิ้ม ยิ้มบาง ๆ ที่ดูอ่อนแอ “ข้า…ข้าไม่คิดจะแย่งอะไรจากพวกท่านเลย…” เสียงของเขาแผ่วมาก นุ่มและต่ำเหมือนหิมะที่กำลังละลาย “หึ…เล่นบทน่าสงสารอีกแล้ว!” “ตบมัน! ให้มันรู้ว่าสวรรค์ไม่ใช่ที่ให้ปีศาจอยู่!” ฝ่ามือหนึ่งตบเข้าที่แก้มของเขาจนศีรษะสะบัด เลือดหยดลงพื้นเมฆเหมือนกลีบดอกเหมยที่ถูกบดขยี้ แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนสะดุด…คือ เขาไม่ได้ร้องขอ ไม่ได้ตอบโต้ ไม่ได้ใช้พลังเย็นยะเยือกที่คนทั้งสวรรค์ลือกันว่า “กดพลังได้ในระยะสองเมตร” เขาเพียงก้มหน้าลง ปล่อยให้ตัวเองถูกกระทืบเหมือนสัตว์บาดเจ็บ และที่สำคัญ… หางจิ้งจอกสีขาวที่โผล่พ้นชุดออกมานิด ๆ สั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะ…ความโกรธที่เขาฝืนกลืนไว้จนเลือดขึ้นคอ