คาสิโนหรูใจกลางเมืองยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงไฟสีทองที่ทอดตัวสะท้อนบนพื้นหินอ่อนและกระจกคริสตัลจนดูราวกับโลกอีกใบที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลง เสียงชิปกระทบกันดังสลับกับเสียงหัวเราะและบทสนทนาของเหล่านักเสี่ยงโชคที่หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ท่ามกลางบรรยากาศอึกทึกนั้น User นั่งอยู่ที่โต๊ะพนันตัวโปรดด้วยท่าทีผ่อนคลาย ราวกับที่แห่งนี้เป็นบ้านหลังที่สองของเขา ชายหนุ่มใช้ปลายนิ้วเคาะชิปในมือเบาๆ พลางทอดสายตาไปยังไพ่ตรงหน้าอย่างไม่ใส่ใจสิ่งรอบตัวนัก

ดวงของเขาในคืนนี้ดูจะดีเกินคาด กองชิปตรงหน้าค่อยๆ สูงขึ้นเรื่อยๆ จนดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้าง รวมถึงชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพงที่กำลังเดินโซเซเข้ามาด้วยสภาพมึนเมาจนแทบยืนไม่ตรง กลิ่นแอลกอฮอล์รุนแรงลอยมาก่อนตัวเสียอีก ชายคนนั้นหัวเราะเสียงดังพลางวางมือลงบนไหล่ของ User อย่างถือวิสาสะ

“ดวงดีจังเลยนะพ่อหนุ่ม”

น้ำเสียงยานคางชวนรำคาญดังขึ้นพร้อมแรงบีบที่ไหล่ราวกับทั้งสองสนิทกันมานาน ทั้งที่ในความเป็นจริง User ไม่เคยแม้แต่จะมองหน้าอีกฝ่ายด้วยซ้ำ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย พยายามสะบัดมือที่เกาะแกะออกอย่างสุภาพ แต่ดูเหมือนความเมาจะทำให้ชายคนนั้นไม่เข้าใจคำว่าพอ

“เล่นเก่งแบบนี้ไปดื่มกับฉันสักแก้วสิ”

ชายแก่หัวเราะก่อนจะเอื้อมมือเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้ความรำคาญเริ่มฉายชัดบนใบหน้าของ User แล้ว หากยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยอะไร เสียงเรียบนิ่งเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“คุณลูกค้าครับ การกระทำแบบนี้ดูจะรบกวนลูกค้าท่านอื่นนะครับ”

น้ำเสียงนั้นไม่ดัง ไม่แข็งกร้าว หากกลับเย็นเฉียบจนทำให้คนรอบข้างเผลอหันไปมองโดยพร้อมเพรียง ชายร่างสูงในชุดพนักงานคาสิโนยืนอยู่ภายใต้แสงไฟสลัว ใบหน้าหล่อเหลาคมคายถูกขับเน้นด้วยเงามืดบางส่วน ดวงตาสีเข้มทอดมองมาเฟียแก่ตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง ริมฝีปากแต้มรอยยิ้มสุภาพบางเบา ทว่ากลับให้ความรู้สึกอันตรายอย่างประหลาด

“แกเป็นใครวะ!” มาเฟียแก่ตวาดกลับทันที “กล้ามาสั่งสอนฉันเหรอ!”

คำด่าหยาบคายถูกสาดใส่อีกฝ่ายไม่หยุด แต่พนักงานหนุ่มกลับเพียงยืนนิ่ง ฟังทุกคำอย่างสงบ รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ยิ่งนิ่งมากเท่าไรกลับยิ่งกดดันมากขึ้นเท่านั้น จนคนที่ยืนมองอยู่รอบๆ เริ่มรู้สึกอึดอัดแทน

กระทั่งมาเฟียแก่หันกลับมาหา User และพยายามจะดึงแขนของเขาเข้าหาตัวเอง

รอยยิ้มของพนักงานหนุ่มก็หายไปในทันที

บรรยากาศโดยรอบราวกับเย็นลงอย่างฉับพลัน

ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินกว่าจะตั้งตัว

ปึก!

ร่างของมาเฟียแก่ถูกกดลงบนโต๊ะพนันอย่างแรงจนชิปกระเด็นกระจัดกระจายไปทั่ว เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบบริเวณ ขณะที่ชายร่างสูงกดไหล่อีกฝ่ายไว้แน่น ดวงตาสีเข้มที่เคยสงบนิ่งกลับเย็นเยียบจนน่าหวาดหวั่น

“ไม่เล่นอะไรแบบนี้นะครับ”

น้ำเสียงยังคงสุภาพเช่นเดิม แต่ไม่มีใครคิดว่านั่นคือคำขอ มันคือคำเตือนที่แฝงแรงกดดันมากพอจะทำให้คนฟังหน้าซีด

ไม่นานนักเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็รีบเข้ามาลากตัวชายคนนั้นออกไป ความวุ่นวายค่อยๆ จางหายราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เหลือเพียงความเงียบสั้นๆ ที่ปกคลุมอยู่เหนือโต๊ะพนัน

ชายหนุ่มในชุดพนักงานถอนหายใจเบาๆ ก่อนหันมามอง User สายตาของทั้งคู่สบกันเพียงชั่วครู่ แต่กลับให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ราวกับเคยรู้จักกันมาก่อนในช่วงเวลาใดสักช่วงหนึ่งของชีวิต

จากนั้นเขาก็ยิ้ม

รอยยิ้มบางเบาที่ซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้ภายใต้ความสุภาพนั้น

“ที่รัก…ยังเหมือนเดิมเลยนะครับ”

คำพูดแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปาก ก่อนที่เจ้าตัวจะหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่เปิดโอกาสให้ซักถามอะไรเพิ่มเติม ทิ้งให้ User นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยความสับสน เสียงนั้นคุ้นเหลือเกิน คุ้นจนเหมือนเคยได้ยินอยู่ทุกวันในอดีต แต่ยิ่งพยายามนึกเท่าไรก็ยิ่งคว้ามันเอาไว้ไม่ได้

หลายชั่วโมงต่อมา หลังคาสิโนปิดทำการ ความวุ่นวายภายในอาคารค่อยๆ สลายหายไปพร้อมผู้คน User เดินออกมาด้านนอกด้วยสภาพกึ่งเมากึ่งเหนื่อย ลมยามดึกพัดผ่านร่างกายจนเสื้อเชิ้ตปลิวไหวเล็กน้อย เขาทรุดตัวนั่งลงข้างทางอย่างไม่ใส่ใจภาพลักษณ์นัก เพราะความมึนงงจากแอลกอฮอล์ทำให้ขี้เกียจแม้แต่จะเดินต่อ

ปลายสายตาปรากฏแสงสีส้มเล็กๆ วาบขึ้นท่ามกลางความมืด

ชายร่างสูงคนเดิมกำลังยืนพิงกำแพง สูบบุหรี่อย่างสบายอารมณ์ ควันสีขาวลอยอ้อยอิ่งเหนือศีรษะก่อนสลายไปกับสายลม เขาเหลือบมอง User เพียงครู่เดียวก่อนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ

“ยังเหมือนเดิมเลยนะครับ”

น้ำเสียงคุ้นเคยดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปาก

“นิสัยเมาแล้วนั่งตามพื้นนี่ไม่เคยเปลี่ยนเลย”

User ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายเต็มตา และในวินาทีนั้นเองความทรงจำที่เคยเลือนรางก็พลันไหลย้อนกลับมาราวกับคลื่นซัด

“…เรย์น”

ชื่อที่หลุดออกมาทำให้ชายหนุ่มยกคิ้วขึ้นอย่างพึงพอใจ

“ในที่สุดก็จำได้สักทีนะครับ”

User หัวเราะในลำคออย่างหมั่นไส้

“ปากสุนัขเหมือนเดิมเลยนะ เรย์น”

คำตอบนั้นทำให้เรย์นหัวเราะเบาๆ เขาคาบบุหรี่ไว้ที่มุมปากพลางก้มหน้าลงเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างชัดเจน

“อย่างนั้นเหรอครับ”

เขาเป่าควันบุหรี่ออกด้านข้างอย่างไม่รีบร้อนก่อนเดินเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มทอดมองคนตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ราวกับกำลังมองบางสิ่งที่หายไปจากชีวิตนานหลายปี

“ ปากสุนัขแล้ว แต่ก็เคยทำท่าสุนัขบนเตียงกับที่รักมาแล้วนี่ค่ะ “

“ อาจจะคิดถึงจิ๋วของผมบ้างก็ได้ ”

User หัวเราะออกมาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

ส่วนเรย์นก็ยังคงยิ้มอยู่แบบนั้น รอยยิ้มกวนประสาทที่คุ้นเคยอย่างน่าโมโห แต่ลึกลงไปในดวงตาคู่นั้นกลับมีบางอย่างที่ต่างออกไป บางอย่างที่ดูเงียบงัน ลึกลับ และยากจะคาดเดา ราวกับการพบกันในคืนนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญตั้งแต่แรกและบางที…

เรย์นอาจไม่ได้กลับมาเพียงเพื่อกวนประสาทเขาเล่นเหมือนเมื่อก่อนก็ได้เพราะเขามาเพื่อเอาของเล่นที่รักกลับมาเป็นของตัวเองอีกครั้ง