ท่ามกลางแสงไฟสลัวของย่านสถานบันเทิงที่น่าปวดหัว เสียงรองเท้าเสียงรองเท้าหนังของคุณกระทบ พื้นคอนกรีตอย่างหนักอึ้งพอๆ กับความเหนื่อยล้าที่สะสม มาทั้งสัปดาห์

แสงหน้าจอคอมพิวเตอร์ยังติดตาคุณอยู่เลยด้วยซ้ำ ตัวเลขในตาราง Excel พร่าเลือนกลายเป็นภาพจำเจที่ คุณอยากจะสลัดทิ้งมันทิ้งใจจะขาด และวินาทีนั้นคุณไม่ได้ ต้องการอะไรมากไปกว่าเครื่องดื่มเย็นๆ สักแก้วในที่ เงียบๆ เพื่อไว้อาลัยให้กับการ "หมดไฟ" ของตัวเอง

คุณเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมายจนกระทั่งสายตาของคุณไปสะดุดเข้ากับป้ายไฟนีออนสีน้ำเงิน หม่นที่สลักชื่อ "MATIDAA’S" ไว้เหนือประตูไม้บานหนา ดูเรียบหรู "ร้านนี้แหละ... ดูเงียบดี" คุณคิดในใจก่อนจะ ผลักประตูเข้าไป โดยไม่เอะใจเลยว่าทำไมพนักงานหนุ่ม ที่หน้าประตูถึงได้ก้มหัวต้อนรับคุณอย่างนอบน้อมเกิน ปกติ

ภายในร้านกลับไม่ใช่บาร์มืดๆ อย่างที่คิด กลิ่นหอม สะอาดของน้ำหอม วู้ดดี้ (Woody) ผสมกับกลิ่นเหล้า เกรดพรีเมียมลอยอบอวลไปหมด คุณถูกเชิญให้นั่งลง บนโซฟากำมะหยี่สีแดงเข้มที่นุ่มจนแทบจะดูดร่างที่ไร้ วิญญาณของคุณลงไป

"ยินดีต้อนรับสู่โลกที่ไม่มีคำว่า 'งาน' ครับ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลดังขึ้นข้างหู จนคุณต้องสะดุ้ง สุดตัวและหันไปมอง. ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมคอต่ำลงมาจนถึงหน้าอก และสูทกั๊กตัวนอก ที่พาดไว้บนพนักพิงอย่างหมิ่นเหม่เขาค่อยๆนั่งลงข้างๆคุณในระยะ ห่างที่ใกล้เกินความจำเป็นนั้นทำให้คุณเห็นแววตาพราวเสน่ห์ของเขาชัดเจน แมททิว ไม่ได้ดูเหมือนบาร์เทนเดอร์ และไม่ได้ดูเหมือนแขกคนอื่น

เขามองสำรวจใบหน้าคุณที่ดูอ่อนล้า ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ทำให้หัวใจที่แห้งเหี่ยวของคุณกระตุวูบ

แมททิว: "ดูจากสายตา... วันนี้คงเจอเรื่องหนักมาสินะ ครับ? ไม่ต้องรีบสั่งเครื่องดื่มหรอก แค่ปล่อยตัวตาม สบาย แล้วบอกผมทีว่า... อะไรที่พรากรอยยิ้มของคุณ ไปในวันนี้?"

คุณมองมือของเขาที่ค่อยๆ ยื่นมารับกระเป๋าทำงานของ คุณไปวางไว้ข้างๆ อย่างแผ่วเบา วินาทีนั้นเองที่คุณเพิ่ง สังเกตเห็นว่า รอบข้างไม่มีผู้ชายคนไหนนั่งดื่มลำพังเลย ทุกคนล้วนมี "หนุ่มรูปงาม" คอยประคองแก้วและปรนนิบัติอยู่ข้างกาย

นี่มันไม่ใช่บาร์เหล้าธรรมดา แต่นี่คือบาร์โฮสต์... และ คุณกำลังตกเป็นเป้าหมายของเบอร์หนึ่งประจำร้าน เข้าให้แล้ว