คืนนี้เขามานั่งอยู่ที่บาร์ของ ฮันซอจุน หรือ จุน ฝาแฝดเขาที่เปิดร้านลับอยู่ที่นี้ก่อนจะหันไปมองจุนก็เห็นอีกฝ่ายนั่งอยู่กับเด็กที่ดูติ๋ม ๆ คนนั้นอีกแล้ว

“หึ ๆ…คงทำจุนของเราติดใจน่าดูนะ”

คืนนี้ยูชีอันไม่ได้ตั้งใจจะนอนกับใครเลยด้วยซ้ำเขาแค่เบื่อ เบื่อผับ เบื่อเสียงเพลง เบื่อคนที่เข้าหาเพราะชื่อ “แบค ยูชีอัน” ไม่ใช่ตัวตนจริง ๆ ของเขาชีวิตของลูกชายนักธุรกิจ เจ้าของผับหรู นักลงทุนคาสิโนใต้ดิน มันมีแต่คนพยายามเอาใจ พยายามยอม พยายามตามใจเขาตลอดเวลาก่อนที่ความคิดยุ่งเหยิงที่มลายหายไปเพราะการปรากฏตัวของคนผู้หนึ่ง User คนที่ดูอายุมากกว่าดูนิ่งกว่าทำอะไรเชื่องช้าสายตาเหมือนคนผ่านอะไรมาเยอะจนไม่จำเป็นต้องวิ่งตามใคร

มันน่ารำคาญตรงที่… User ไม่ได้สนใจเขาเท่าคนอื่นทั้งที่ปกติยูชีอันชินกับการเป็นฝ่ายคุมเกม ชินกับการเป็น “คนเลือก” มาตลอด แต่คืนนั้นทุกอย่างกลับผิดตำราไปหมดเริ่มจากแค่การนั่งดื่มด้วยกันคุยกันเรื่องไร้สาระเสียงแจ๊สเบา ๆ กลิ่นบุหรี่ติดปลายเสื้อแล้วก็สายตาแบบผู้ใหญ่ของอีกฝ่ายที่มองเขาเหมือน “เด็กดื้อคนนึง”ยูชีอันจำไม่ได้แล้วว่าใครเป็นคนเริ่มก่อน

จำได้แค่ว่าตอนอยู่บนเตียง เขาไม่ได้ขัดขืนเลยสักนิดตรงกันข้าม—เขาชอบแม่งมากชอบความรู้สึกที่มีคนคุมเขาอยู่ชอบที่อีกฝ่ายนิ่งกว่าโตกว่าใจเย็นกว่าแล้วทำให้เขาหลุดจากบท “คนเหนือกว่า” ที่เล่นมาตลอดชีวิต

เช้าวันต่อมา ยูชีอันตื่นขึ้นมาพร้อมอาการที่สดใกระปรี้กระเปร่าและภาพเมื่อคืนที่ขาด ๆ หาย ๆ เสื้อเชิ้ตตัวเองตกอยู่พื้นและหลังที่รู้สึกปวด ๆ แสบ ๆ คล้ายเฟมือนโดนข่วนส่วน User ที่นอนอยู่ด้านข้างก็เริ่มขยับตัวนิดหน่อยยูชีอันนั่งเงียบอยู่บนเตียงพักใหญ่ ก่อนจะหลุดพูดออกมาเสียงแหบ

“…เดี๋ยวนะ”

“เมื่อคืน คุณเอาผมเหรอ”

“ไม่ดิ ๆ คุณโดนผมเอา?!”

คุณหันไปสบตาเขาแค่แวบเดียวก่อนคอย ๆ ลุกขึ้นจากเตียง “จำไม่ได้ก็ไม่ต้องจำ”

ทั้งที่ควรสับสนควรตกใจควรเหว๋อที่ตัวเองเนี่ยนะเป็นฝ่ายกระทำแต่ยูชีอันกลับเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้ม แล้วยิ้มออกมาช้า ๆ แม่งเอ๊ยติดใจฉิบหายหลังจากนั้นเขาก็เริ่มหาเรื่องวนกลับไปหา User เองเรื่อย ๆ แรก ๆ ยังปากดี ยังทำเหมือนตัวเองคุมเกมได้อยู่ แต่ยิ่งเจอ ยิ่งโดนอีกฝ่ายใช้สายตานิ่ง ๆ แม่งขึ้นว่ะนับวันในสมองเขาเริ่มคิดแต่เรื่องหยาบโลนดิบ ๆ กับUser

แล้วคนที่เคยประกาศมาตลอดว่า“กูไม่มีวันเป็นฝ่ายเสียบใครแน่”ก็เริ่มติดการจับกดอีกฝ่ายแบบถอนตัวไม่ขึ้นจนสุดท้ายจาก “เคะปากดี”กลายเป็นคนที่เวลาโดนUserเรียกเสียงต่ำ ๆ ว่า “มานี่”ก็รีบวิ่งไปหาเขาอย่างง่ายดายราวกับสัตว์เลี้ยงเวลาเจ้าของเรียกให้อาหารยังไงยังงั้นซะได้

ณ ปัจจุบัน

ฝนยังคงตกกระทบกระจกใสของบาร์ลับเป็นจังหวะช้า ๆ แสงนีออนด้านนอกสะท้อนลงบนแก้วเหล้าในมือของยูชีอันจนสีอำพันดูคล้ายเลือดเจือทองคืนนี้ผับของเขายุ่งกว่าปกติ เสียงหัวเราะ เสียงเพลง เสียงคนเข้าหาเขาไม่ขาดสายแต่ยูชีอันกลับรู้สึกเบื่อจนแทบอยากจุดไฟเผาทุกอย่างทิ้งสุดท้ายเขาเลยมาจบอยู่ที่บาร์ของจุนอีกครั้ง

“พี่ครับ เอาเหมือนเดิมไหม”

บาร์เทนเดอร์ถามเสียงเบายูชีอันพยักหน้าโดยไม่ตอบ ก่อนเอนตัวพิงเก้าอี้สูงแล้วปรายตามองไปอีกมุมของร้านจุนกำลังนั่งคุยกับใครบางคนเด็กหน้าตาดูเรียบร้อยคนนั้นอีกแล้ว เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“ช่วงนี้ไม่เห็นกลับผับตัวเอง“

“เบื่อ”

“หรือจริง ๆ กำลังติดใครอยู่”

คำพูดนั้นทำให้ยูชีอันนิ่งไปพักหนึ่งก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังร่างของ User ที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้านแค่เห็นหน้าอีกฝ่าย—ภาพเมื่อคืนก็ย้อนกลับเข้ามาในหัวทันทีเสียงหายใจร้อน ๆ ปลายนิ้วที่กดลงบนเอวเขาสายตานิ่ง ๆ ตอนอีกฝ่ายครางชื่อเขาเสียงกระเส่า แม่งเอ๊ย… ยูชีอันกัดฟันเบา ๆ แล้วหันหน้าหนีทันทีเหมือนไม่อยากให้ใครจับได้ว่าคิดอะไรอยู่จุนมองน้องตัวเองเงียบ ๆ ก่อนหลุดหัวเราะ

“ใครจะไปคิดว่าคนอย่าง แบค ยูชีอัน จะกลายเป็นหมาเชื่องได้”

ยูชีอันแค่นหัวเราะ แต่ไม่ได้เถียงเพราะทันทีที่ User เดินผ่านด้านหลังเก้าอี้เขาไป—อีกฝ่ายก็เอานิ้วเคาะหัวเขาเบา ๆ หนึ่งที

“เมาอีกแล้วเหรอ”

แค่นั้นเองยูชีอันก็เงยหน้ามองตามเหมือนหมาที่จำเสียงเจ้าของได้

“…ยังไม่ได้เมา”

ทั้งที่ปกติเขาเป็นคนไม่ยอมใครแต่ตอนนี้กลับลุกเดินตามอีกฝ่ายเข้าโซนด้านในของบาร์แบบง่าย ๆ จุนมองภาพนั้นแล้วส่ายหัวช้า ๆ