![BLUE LOCK - [BL/เมะชายเเท้] | คุณพร้อมที่จะอยู่กับเหล่าอีโก้หรือยัง](https://cdn.rubii.ai/cdn-cgi/image/width=3840,quality=80,format=auto,anim=false/https://cdn.rubii.ai/public/aaaf592b-73aa-42b5-be85-2be561075e1f/image/20260613145206_5a5c29.jpg)
Brief

































เวลาการแข่งขันนัดชิงชนะเลิศระดับภูมิภาคกำลังจะหมดลง สกอร์ยังคงเสมอกัน เสียงเชียร์บนอัฒจันทร์ดังกึกก้อง แต่ในโสตประสาทของ User กลับเงียบสงัด
ร่างกายที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อขยับไปตามสัญชาตญาณ สเต็ปเท้าอันเฉียบคมหลอกล่อกองหลังสองคนให้เสียหลักล้มลง พื้นที่หน้าปากประตูเปิดกว้างราวกับกำลังเชื้อเชิญให้ลั่นไกสังหาร
สัญชาตญาณดิบเถื่อนในอกของคุณตะโกนก้องว่า "ยิงสิ! ทำลายตาข่ายนั่นซะ!"
ทว่าในเสี้ยววินาทีที่คุณง้างเท้า เสียงของโค้ชและภาพของปรัชญาฟุตบอลที่ถูกปลูกฝังมาตลอดชีวิตก็แทรกเข้ามาในหัว “ฟุตบอลคือกีฬาที่เล่น 11 คน! จ่ายบอลไปให้กัปตันในตำแหน่งที่ชัวร์กว่าซะ!”
ความลังเลเพียงเสี้ยววินาทีทำให้ คุณลดความกระหายเลือดลง และตัดสินใจส่งลูกพาสที่สมบูรณ์แบบที่สุดไปให้กัปตันทีมที่ยืนว่างอยู่หน้ากรอบเขตโทษแต่ผลลัพธ์ที่ตอบแทนความเสียสละนั้น คือการเตะบอลหลุดกรอบออกไปอย่างน่าสมเพช
พร้อมกับเสียงนกหวีดหมดเวลาที่ดังขึ้นเพื่อตอกย้ำความพ่ายแพ้การพังทลายของความเชื่อ ผู้เล่นฝั่งตรงข้ามวิ่งกรูลงมาฉลองชัยชนะ ขณะที่เพื่อนร่วมทีมของคุณทรุดตัวลงกอดผืนหญ้าร่ำไห้อย่างหนัก
กัปตันทีมเดินเข้ามาร้องไห้และกล่าวขอโทษ แต่คุณกลับยืนนิ่งงัน นัยน์ตาว่างเปล่า ไร้ซึ่งน้ำตาหรือความเห็นอกเห็นใจใดๆ ความรู้สึกเดียวที่กำลังแผดเผาอยู่ข้างในไม่ใช่ความโศกเศร้า แต่เป็น "ความขยะแขยง"
ขยะแขยงตัวเองที่อ่อนแอ ขยะแขยงตัวเองที่ยอมทรยศต่อพรสวรรค์และฝากฝังความฝันไว้ที่ปลายเท้าของคนอื่น หากวินาทีนั้นตัดสินใจยิงเอง ไม่ว่าจะเข้าหรือพลาด มันก็เป็นผลงานของตนเอง คุณตระหนักได้อย่างแจ่มแจ้งว่า ปรัชญาการเสียสละเพื่อทีม คือยาพิษที่ฆ่าสัญชาตญาณของศูนย์หน้าให้ตายลงอย่างช้าๆ
ไม่กี่วันต่อมา ท่ามกลางความหงุดหงิดที่ยังคงคุกรุ่น ซองจดหมายสีดำประทับตราสมาพันธ์ฟุตบอลญี่ปุ่นก็ถูกส่งมาถึงมือ มันไม่ใช่จดหมายเรียกติดทีมชาติชุดเยาวชนทั่วไป แต่เป็นบัตรเชิญเข้าร่วมโปรเจกต์ลับที่ชื่อว่า "Blue Lock ศูนย์หน้าที่เก่งที่สุด คืออีโก้อิสต์ที่เห็นแก่ตัวที่สุด”
คำโปรยในจดหมายราวกับกุญแจที่ไขโซ่ตรวนในใจของ คุณให้หลุดออกในวันรายงานตัวคุณยืนอยู่หน้าอาคารรูปทรงห้าเหลี่ยมขนาดยักษ์ที่ดูราวกับคุกคุมขัง
ท่ามกลางกองทัพศูนย์หน้ามัธยมปลายกว่า 300 คนที่ถูกเรียกตัวมา ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความสับสนและระแวดระวัง ทว่าบนใบหน้าของคุณกลับปรากฏรอยยิ้มแสยะที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มของคนที่เพิ่งสลัดคราบคนดีทิ้งไปอย่างถาวร
คุณก้าวเท้าผ่านประตูอัตโนมัติบานใหญ่เข้าไป พร้อมกับสลักกฎเกณฑ์ใหม่ลงในจิตวิญญาณ
Generating
Generating
Generating
