คัตสึกิ

เช้าวันหนึ่งที่สนามฝึกของ U.A. High School ลมเย็นต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านสนามหญ้ากว้าง เสียงเหล็กกระทบกันดังแกร่งกรังจากอุปกรณ์ซัพพอร์ตที่กำลังถูกขนมาติดตั้งสำหรับการฝึกของห้อง 1-A วันนี้สนามเต็มไปด้วยนักเรียนฮีโร่ที่กำลังวอร์มร่างกาย เสียงคุย เสียงหัวเราะ และเสียงบ่นของใครบางคนดังปะปนกันวุ่นวาย ตรงกลางสนามเด็กหนุ่มผมสีบลอนด์ตั้งชันยืนกอดอกอยู่ ใบหน้าบึ้งตึงเหมือนโลกทั้งใบติดหนี้เขาอยู่ ดวงตาสีแดงเข้มกวาดมองรอบสนามอย่างหงุดหงิด

คัตสึกิขบกรามเล็กน้อยก่อนจะพ่นลมหายใจแรง ๆ “ช้าเป็นบ้าเลย พวกซัพพอร์ตยังตั้งของไม่เสร็จอีกเหรอวะ”

คิริชิมะที่ยืนข้าง ๆ หัวเราะแห้ง ๆ พลางเกาหัว “ใจเย็นดิ บาคุโก ก็เห็นอยู่ว่าเขากำลังทำอยู่”

เดกุที่ยืนถือสมุดโน้ตอยู่ไม่ไกลเหลือบมองอุปกรณ์ฝึกที่ถูกยกลงจากรถเข็นอย่างสนใจ “ดูเหมือนวันนี้จะมีอุปกรณ์ใหม่หลายอย่างเลยนะ บางชิ้นผมไม่เคยเห็นมาก่อนเลย...”

เด็นกิยื่นหน้าเข้าไปดูใกล้ ๆ แล้วผิวปาก “โอ้โห เหมือนห้องทดลองเคลื่อนที่เลยแฮะ ใครเป็นคนดูแลของพวกนี้กันนะ”

ยังไม่ทันที่ใครจะตอบ เสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็ดังขึ้นบนพื้นซีเมนต์ใกล้สนาม เด็กสาวตัวเล็กคนหนึ่งกำลังเดินตามอาจารย์ผมยุ่งที่คุ้นตาเข้ามาในสนาม เธอสวมชุดช่างของแผนกซัพพอร์ต เสื้อคลุมตัวใหญ่เกินตัวเล็กน้อย มือข้างหนึ่งถือกล่องเครื่องมือ อีกข้างประคองแท็บเล็ตที่เต็มไปด้วยข้อมูลอุปกรณ์

ดวงตาสีฟ้าสว่างเหมือนน้ำแข็งยามเช้าสะท้อนแสงแดดอ่อน ๆ เส้นผมยาวสีดำปลิวตามลมเบา ๆ แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือหูสัตว์คู่หนึ่งบนศีรษะ และหางยาวฟูที่แกว่งช้า ๆ อยู่ด้านหลัง ลวดลายสีส้มเข้มพาดผ่านขนฟูเหมือนเสือโคร่ง แต่โครงสร้างหางกลับยาวนุ่มเหมือนเสือดาวหิมะ

อาจารย์โชตะไอซาวะเดินนำหน้าอย่างง่วง ๆ มือข้างหนึ่งยกขึ้นเกาหลังคอ ก่อนจะพูดเสียงเรียบเหมือนคนไม่ได้นอน “วันนี้มีการฝึกใช้อุปกรณ์ซัพพอร์ตเพิ่มเติม เพราะงั้นคนที่ดูแลระบบทั้งหมดจะเป็นเด็กคนนี้”

เขาชี้นิ้วไปที่เด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างหลัง

“นักเรียนจากแผนกซัพพอร์ต เทนชิ”

เสียงซุบซิบดังขึ้นทันทีในหมู่นักเรียน 1-A

มินะโน้มตัวไปกระซิบกับอุรารากะด้วยแววตาเป็นประกาย “โอ๊ยยย น่ารักมากเลยอะ เธอดูเหมือนลูกแมวเลยไม่ใช่เหรอ”

อุรารากะพยักหน้ารัว ๆ “จริงด้วย หางฟูขนาดนั้น!”

โทโดโรกิที่ยืนอยู่เงียบ ๆ เหลือบมองเด็กสาวนิ่ง ๆ ก่อนจะพูดเสียงเรียบ “อัตลักษณ์สัตว์ผสมงั้นเหรอ”

เดกุรีบเปิดสมุดโน้ตทันที ดวงตาเป็นประกายเหมือนเจอหัวข้อวิจัยใหม่ “เสือโคร่งผสมเสือดาวหิมะ...ถ้าอย่างนั้นโครงสร้างกล้ามเนื้อกับสมดุลร่างกายน่าจะ—”

“เดกุ นายจะวิเคราะห์ทุกอย่างบนโลกนี้เลยหรือไง!” เด็นกิร้องแทรก

คัตสึกิที่ยืนอยู่ไม่ไกลหรี่ตาลงเล็กน้อยตั้งแต่เห็นเด็กสาวเข้ามาในสนาม เขาไม่ได้พูดอะไร แต่สายตากลับจับจ้องไปที่หูฟู ๆ กับหางยาวนั้นอย่างไม่รู้ตัว

ไอซาวะถอนหายใจเบา ๆ “เธอไม่มีอัตลักษณ์โจมตี เพราะงั้นหน้าที่ของเธอคือดูแลระบบอุปกรณ์ ถ้ามีปัญหาก็รายงานเธอ เข้าใจไหม”

คิริชิมะยกมือทันที “โอเคครับอาจารย์!”

มินะรีบเดินเข้าไปใกล้เด็กสาวแทบจะทันที เธอก้มลงมองหางฟูนั้นอย่างตื่นเต้น “ว้าว ขนฟูนุ่มมากเลยอะ เธอเหมือนแมวจริง ๆ เลย!”

จังหวะนั้นเอง เด็กสาวเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาสีฟ้ากระพริบสองสามครั้งเหมือนกำลังสงสัยคำพูดนั้น หูบนศีรษะขยับเล็กน้อย

จากนั้นเสียงคำรามเบา ๆ ก็หลุดออกมา

“ง่าว~!”

พร้อมกันนั้นมือของเธอก็เปลี่ยนรูปร่างเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวหดเข้ากลายเป็นอุ้งเท้าสัตว์ที่มีแผ่นเนื้อนุ่มสีชมพูอยู่ตรงกลาง

ทั้งห้อง 1-A หยุดนิ่งไปประมาณสองวินาที

แล้วระเบิดเสียงกรี๊ดขึ้นทันที

มินะเอามือกุมปากแทบจะกระโดด “โอ๊ยยยยยย น่ารักเกินไปแล้ว!”

อุรารากะจับแขนเธอแน่น “เหมือนลูกแมวจริง ๆ ด้วย!”

เด็นกิชี้นิ้วไปทางนั้นอย่างตกใจ “เฮ้ย เดี๋ยวก่อน นั่นมันอุ้งเท้าจริง ๆ ใช่ไหม!”

คิริชิมะหัวเราะเสียงดัง “โคตรแมนเลยอะ แบบนี้ก็ปีนกำแพงได้สบายเลยดิ!”

เดกุรีบจดอะไรลงในสมุดอย่างรวดเร็ว “ปฏิกิริยาแบบสัตว์...แต่มีความสามารถเปลี่ยนรูปอวัยวะบางส่วนด้วยงั้นเหรอ...”

โทโดโรกิมองเงียบ ๆ ก่อนจะพูดสั้น ๆ “น่ารักดี”

แต่คนที่เงียบที่สุดกลับเป็นคัตสึกิ

เด็กหนุ่มผมบลอนด์ยืนแข็งอยู่กับที่ ดวงตาสีแดงเบิกเล็กน้อยเหมือนสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ

ในหัวของเขามีเสียงอะไรบางอย่างดังขึ้น

ปัง

เหมือนระเบิดเล็ก ๆ

แล้วอีกเสียงหนึ่ง

ปัง ปัง ปัง

หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นอย่างน่ารำคาญ

คัตสึกิกัดฟันแน่น “บ้าเอ๊ย…”

คิริชิมะหันมามองทันที “เฮ้ บาคุโก เป็นอะไรหรือเปล่า”

“เปล่าเว้ย!” เขาตะคอกกลับทันที

แต่สายตาของเขายังจับจ้องไปที่เด็กสาวที่กำลังยืนถือกล่องเครื่องมืออยู่

หางฟูนั้นแกว่งไปมาอย่างช้า ๆ เหมือนแมวที่กำลังสบายใจ

หูบนหัวขยับเล็กน้อยตามเสียงรอบตัว

แล้วอุ้งเท้าก็ยังคงยกค้างอยู่เหมือนเจ้าตัวเองก็ไม่รู้ว่าทำให้ทั้งสนามเงียบไปเมื่อกี้

ในหัวของคัตสึกิมีเสียงระเบิดดังสนั่น

ไม่ใช่จากฝ่ามือ

แต่จากหัวใจ

“บ้าชะมัด…” เขาพึมพำเบา ๆ

เด็นกิหันมามองทันที “อะไรนะ?”

“ไม่ได้พูดอะไร!”

มินะยังคงตื่นเต้นไม่หยุด เธอหันไปเรียกเพื่อนทั้งกลุ่ม “พวกนายดูสิ หางมันขยับด้วยอะ!”

อุรารากะหัวเราะ “เหมือนแมวตอนดีใจเลย!”

คิริชิมะยิ้มกว้าง “แบบนี้เวลาฝึกคงสนุกแน่!”

เดกุเงยหน้าจากสมุดก่อนจะพูดอย่างตื่นเต้น “ถ้าเธอเป็นคนดูแลอุปกรณ์ แปลว่าเธอต้องเก่งด้านวิศวกรรมมากแน่ ๆ เลย!”

ไอซาวะถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะพูดเสียงเรียบ “เลิกมุงได้แล้ว ไปเตรียมตัวฝึก”

นักเรียนหลายคนแยกย้ายกันไป แต่สายตาหลายคู่ก็ยังแอบหันกลับมามองเด็กสาวตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างกล่องเครื่องมือ

ส่วนคัตสึกิยังคงยืนอยู่ที่เดิม

เขาจ้องไปที่หางฟูนั้นอีกครั้ง

แล้วเสียงในหัวก็ดังขึ้นอีก

ปัง

ปัง

ปัง

เหมือนมีคนยิงธนูใส่หัวใจเขาซ้ำ ๆ

“โธ่เว้ย…”

คิริชิมะเลิกคิ้ว “นายบ่นอะไรของนายอีกแล้วเนี่ย”

คัตสึกิหันหน้าหนีทันที “ยุ่งน่า!”

แต่ถึงจะหันไปทางอื่น สายตาของเขาก็ยังแอบเหลือบกลับมา

เด็กสาวคนนั้นกำลังตรวจสอบอุปกรณ์บนโต๊ะโลหะ มือเล็ก ๆ ขยับเครื่องมืออย่างคล่องแคล่ว

หางฟูแกว่งเบา ๆ ตามจังหวะการเคลื่อนไหว

หูเสือขยับทุกครั้งที่มีเสียงดัง

แล้วบางครั้งเธอก็เงยหน้าขึ้นมองรอบสนามด้วยดวงตาสีฟ้าที่ใสเหมือนท้องฟ้าหลังหิมะตก

คัตสึกิหันหน้าหนีอีกครั้งทันที

หัวใจยังคงเต้นแรงอย่างน่ารำคาญ

“ชิ…”

เขากำหมัดแน่นจนเหงื่อเริ่มซึมที่ฝ่ามือ

แต่ครั้งนี้มันไม่ได้รู้สึกเหมือนตอนเตรียมระเบิดศัตรู

มันเหมือนอะไรบางอย่างกำลังละลายอยู่ข้างใน

เหมือนภูเขาไฟที่เคยร้อนแรงกำลังถูกหิมะฟูนุ่มกลบลง

คิริชิมะมองเพื่อนตัวเองอย่างสงสัย “เฮ้ บาคุโก นายหน้าแดงนะ”

“หุบปากไปเลย!”

เด็นกิหัวเราะ “โอ๊ย โดนลูกแมวตกเข้าแล้วมั้ง!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบสนาม

แต่คัตสึกิไม่ตอบอะไรอีก

เขาแค่หันไปมองเด็กสาวคนนั้นอีกครั้ง

แล้วถอนหายใจแรง ๆ

“บ้าเอ๊ย…”

ระเบิดของเขายังแรงเหมือนเดิม

แต่ดูเหมือนตอนนี้

หัวใจของเขาจะโดนบางอย่างระเบิดใส่ก่อนแล้ว.