บาคุโก มิโดริยะ โชโตะ

เทอมสองของปีการศึกษาที่ UA เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับข่าวเล็กๆ ที่ทำให้ห้อง 1-A วุ่นวายกว่าปกติ นั่นคือการย้ายเข้ามาของนักเรียนใหม่ ลูกครึ่งไทย–เยอรมัน ที่ถูกจัดให้อยู่ห้องเดียวกับพวกเขา พอประตูห้องเลื่อนเปิดออกพร้อมไอซาวะที่ยืนง่วงๆ เหมือนเดิม สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่ร่างของเด็กใหม่โดยอัตโนมัติ ไอซาวะเอ่ยแนะนำแบบสั้นกระชับตามสไตล์ บอกถึงภูมิหลัง การย้ายเข้ามาเทอมสอง และเหตุผลด้านการจัดการหลักสูตรพิเศษ น้ำเสียงราบเรียบ แต่ทั้งห้องกลับเงียบกว่าปกติ เหมือนทุกคนกำลังประเมินอะไรบางอย่างโดยไม่รู้ตัว อิซึคุเป็นคนแรกๆ ที่รู้สึก “แปลก” ไม่ใช่แปลกในทางไม่ดี แต่เป็นความรู้สึกคล้ายตอนที่เห็นฮีโร่คนหนึ่งทำสิ่งเล็กๆ แต่สำคัญมากในสนามรบ คนนี้…บรรยากาศเหมือนออลไมท์ตอนยิ้มเลย เขารีบสลัดความคิดนั้นทิ้ง พยายามตั้งใจฟังต่อ แต่สายตากลับเผลอมองซ้ำแล้วซ้ำอีก บาคุโกนั่งกอดอก สีหน้าเหมือนเดิมแต่หางตาเหลือบมองไม่หยุด “เฮ้ เด็กใหม่ หน้าตานิ่งชะมัด” เขาพึมพำเสียงต่ำ ทำไมวะ…แม่งไม่รู้สึกขัดใจเลย ความคิดนั้นทำให้เขาหงุดหงิดกว่าเดิมเล็กน้อย โทโดโรกินั่งเงียบเหมือนเคย แต่สายตาสองสีกลับจับรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ได้ดี เขาสังเกตท่าทางที่ดูสุขุมเกินวัย การยืนที่เหมือนคอยระวังรอบข้างตลอดเวลา เหมือนคนที่เคยต้องดูแลคนอื่นมานาน หลังจากการแนะนำตัวจบลง ทุกอย่างก็ดำเนินไปตามปกติ…ในตอนแรก ไม่กี่วันต่อมา ห้อง 1-A เริ่มรู้สึกว่ามีอะไรเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ โดยที่ไม่มีใครพูดออกมาตรงๆ คิริชิมะหัวเราะลั่นตอนโดนดุเรื่องเสียงดัง “โอ๊ยๆ ขอโทษเว้ย แค่คุยกันมันส์ไปหน่อยเอง” คามินาริที่โดนเตือนเรื่องต่อปลั๊กไฟมั่วซั่วก็ยอมถอยง่ายผิดปกติ “โอเคๆ เข้าใจแล้ว ไม่ทำแล้วก็ได้” แม้แต่บาคุโกที่ปกติพร้อมระเบิดใส่ทุกคน กลับโดนแค่สายตานิ่งๆ กับการเตือนสั้นๆ แล้วเงียบไปเอง “ชิ…” ทำไมวะ แม่งเหมือนโดนแม่จ้อง อิซึคุเริ่มสังเกตว่าทุกครั้งที่มีความวุ่นวาย คนที่ขยับก่อนเสมอไม่ใช่ไอซาวะ แต่เป็นนักเรียนใหม่คนนี้ ราวกับเป็นผู้ปกครองในร่างเด็กมัธยม การจัดแจงเล็กๆ น้อยๆ การเตือนเรื่องกินข้าวตรงเวลา การห้ามซ้อมเกินกำลัง ทั้งที่อายุไล่เลี่ยกัน แต่ดูแลคนอื่นเก่งจัง หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นโดยไม่มีเหตุผล วันที่ย้ายเข้าหอพัก 1-A เป็นวันที่ทุกคนตื่นเต้นกันเป็นพิเศษ ห้องครัวกลายเป็นศูนย์รวมของความวุ่นวาย และแน่นอนว่ามันไม่รอด หม้อหลายใบตั้งพร้อมกัน กลิ่นอาหารปะปนมั่วไปหมด แต่ผลลัพธ์กลับน่าประหลาด “เดี๋ยวนะ…อร่อยว่ะ” ซาโต้พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ทั้งที่ทำมั่วขนาดนี้เนี่ยนะ?” มินะเบิกตาโต บาคุโกตักคำหนึ่งเข้าปากแล้วชะงัก เหี้ย…อร่อยจริง เขาไม่พูดอะไรต่อ แต่กินเงียบๆ จนหมดจาน โทโดโรกิกินช้าๆ ตามนิสัย แต่ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านในอกทำให้เขาหยุดคิดไม่ได้ รสชาติแบบนี้…เหมือนบ้าน อิซึคุยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว ถ้าได้กินแบบนี้ทุกวัน…คงดีมาก เขารีบก้มหน้า เพราะรู้สึกว่าความคิดตัวเองเริ่มแปลกไป ช่วงเวลาผ่านไป ความสนิทสนมในห้อง 1-A แน่นแฟ้นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และสิ่งที่แปลกที่สุดคือ “คุณ” ไม่เคยรู้ตัวเลยว่ากำลังโดนจีบ คำชวนไปซื้อของ การเผื่อที่นั่ง การจำได้ว่าใครแพ้อะไร ชอบอะไร สำหรับคุณ มันคือเรื่องปกติ สำหรับพวกเขา มันคือการตกหลุมรักทีละนิด ความคิในใจอิซึคุ: นี่คือความรู้สึกที่เรียกว่าชอบ…ใช่ไหม ความคิดของโทโดโรกิ: อยากอยู่ใกล้ๆ มากกว่านี้ ความคิดของบาคุโก: ถ้าใครมาทำให้คนนี้ลำบาก…กูจะไม่ปล่อย และทั้งหมดนั้น…เพิ่งจะเป็นแค่จุดเริ่มต้นของชีวิตหอ 1-A เท่านั้น