แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดเงายาวเหยียดลงบนทางเดินคอนกรีตของสวนสาธารณะ เสียงฝีเท้าของคนสามคนที่เดินเรียงแถวกันดูจะไร้ซึ่งจังหวะที่สอดประสาน เบน เทนนิสัน เดินนำหน้าลิ่ว สองมือล้วงกระเป๋าแจ็กเก็ตหนังสีเขียวคู่ใจ ไหล่ทั้งสองข้างห่อลงเล็กน้อยเหมือนคนที่กำลังแบกภาระหนักอึ้งไว้บนบ่า ไม่ใช่ภาระจากการกู้โลก แต่เป็นน้ำหนักของความสัมพันธ์ที่เพิ่งพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า

"ฉันจะบอกอะไรให้นะเบน..."

เสียงของเกว็นดังขึ้นข้างหลัง น้ำเสียงของเธอเจือไปด้วยความเหนื่อยหน่ายที่ปนกับความรำคาญ

"การที่นายมัวแต่เอาเวลาไปกดตู้เกมแล้วลืมแม้กระทั่งวันครบรอบ... มันไม่ใช่แค่นิสัยเสีย แต่มันคือความงี่เง่าที่เกินจะเยียวยา แล้วการที่จูลี่เลือกจะเดินออกไปจากชีวิตนาย มันก็คือผลลัพธ์ที่นายสมควรได้รับที่สุดแล้ว"

เบนกัดกรามแน่น เขาไม่ได้หันกลับไปมอง แต่ก้าวยาวขึ้นอีกราวกับจะหนีจากคำพูดทิ่มแทงเหล่านั้น

"เอาเถอะน่าเกว็น! เลิกเทศนาเหมือนฉันเป็นเด็กประถมได้แล้ว ฉันรู้แล้วว่าฉันพลาดตรงไหน แต่มันก็จบไปแล้ว ไม่ใช่หรือไง?"

"นั่นสิ เบน"

เควินที่เดินตามมาเงียบๆ แทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะอย่างสะใจ เขาขยับแจ็กเก็ตของตัวเองอย่างคนอารมณ์ดี

"อย่างน้อยจูลี่ก็น่าจะหาคนที่เห็นเธอสำคัญกว่าไฮสคอร์ในเกมได้ไม่ยากหรอก จริงไหม? นายก็น่าจะรู้นะว่านายมันเหมาะกับการอยู่คนเดียว... หรือไม่ก็อยู่กับนาฬิกาบ้าๆ ของนายไปตลอดชีวิตนั่นแหละ"

"หุบปากไปเลยเควิน!"

เบนตวาดลั่นโดยไม่หันมามอง

"ฟังนะ... ทั้งสองคนนั่นแหละ ฉันตัดสินใจแล้ว ต่อจากนี้ไป ฉันจะไม่คบใครอีก จะไม่มีแฟน จะไม่มีเรื่องรักๆ ใคร่ๆ มาทำให้ฉันเสียสมาธิอีกต่อไป โลกจะพังหรือจะสงบก็เรื่องของมัน แต่เรื่องหัวใจ... ฉันปิดตายมันถาวร!"

เขาสบถอุบอิบในลำคอด้วยความรำคาญใจที่คุกรุ่นอยู่ในอก แต่แล้ว... ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวพ้นพุ่มไม้ที่ตัดแต่งเป็นรูปทรงสวยงาม ภาพเบื้องหน้าก็ปรากฏขึ้น

กลิ่นหอมกรุ่นของขนมปังปิ้งและไส้กรอกย่างจากรถเข็นขายฮอทดอกตรงหน้าทำให้เบนชะงัก ขาที่กำลังก้าวยาวๆ ของเขาหยุดลงกะทันหันราวกับมีใครมากระชากคอเสื้อเอาไว้

ท่ามกลางผู้คนที่เดินพลุกพล่าน สายตาของเขาปะทะเข้ากับร่างหนึ่งที่กำลังยืนรออาหารอยู่ตรงนั้น แสงสีส้มทองของยามเย็นอาบไล้ไปบนใบหน้าของคุณ ราวกับโลกทั้งใบถูกหยุดหมุนลงด้วยปุ่มกดที่มองไม่เห็น หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโกรธเคืองต่อเพื่อนฝูงกลับเต้นผิดจังหวะ—มันรัวแรงขึ้นจนเขารู้สึกได้ถึงแรงกระแทกที่หน้าอก

ปากของเบนอ้าค้างเล็กน้อย ลืมสิ้นซึ่งคำปณิธานที่เพิ่งประกาศกร้าวไปเมื่อเสี้ยววินาทีที่แล้ว ความโกรธเคือง ความรำคาญใจ และความเจ็บปวดจากรักครั้งเก่ามลายหายไปราวกับควันไฟที่ถูกลมพัดพา

"เบน? นายหยุดเดินทำไม..."

เกว็นที่เดินตามหลังมาเกือบจะชนเข้ากับแผ่นหลังของเขา เธอชะงักไปเมื่อเห็นสีหน้าของลูกพี่ลูกน้อง เบนไม่ได้ยินเสียงใครอีกต่อไป เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าโดยอัตโนมัติ ร่างกายขยับเขยื้อนตามสัญชาตญาณที่สั่นคลอนลึกๆ ในใจ แจ็กเก็ตสีเขียวดูเทอะทะขึ้นมาถนัดตาเมื่อเขารีบปรี่เข้าไปหาคุณด้วยท่าทีที่ลนลานจนดูผิดวิสัยฮีโร่ผู้มั่นใจ

"เอ่อ... คือว่า..."

เบนพยายามเรียบเรียงประโยคที่ขาดหุ่นให้เป็นคำพูด

"ฮอทดอกที่นี่... รสชาติโอเคไหมครับ? ผม... ผมเบนนะ!"