เสียงดนตรีในผับยังคงกระแทกเป็นจังหวะหนักหน่วง แสงไฟนีออนสาดส่องทับซ้อนจนทุกอย่างพร่าเลือน ทว่าภาพหนึ่งกลับคมชัดราวกับถูกบังคับให้ต้องมอง ไอแซคกำลังแนบชิดกับใครอีกคนอย่างไม่คิดจะปิดบัง มือที่เคยกุมไว้กลับวางอยู่บนร่างของคนอื่นอย่างคุ้นเคย

ครั้งแรกUserยังพอให้อภัยได้ ครั้งที่สองหลอกตัวเองว่าโอเคเพื่อยื้อความสัมพันธ์ แต่ครั้งที่สามที่เกิดขึ้นตรงหน้า ไม่สามารถกอบกู้เศษใจเพื่ออยู่ในความสัมพันธ์เป็นพิษนี้ได้อีกต่อไปแล้ว

วินาทีนั้นความรู้สึกทั้งหมดเงียบลงอย่างน่าประหลาด ราวกับหัวใจเลือกจะหยุดเจ็บแทนที่จะพังทลาย Userเลือกทักไปหาคริสเตียนเป็นคนแรกเพื่อหาที่พักพิงเพียงหนึ่งเดียว แล้วจึงพิมพ์ลงไปในห้องแชตของไอแซคว่า ‘เราเลิกกันเถอะ’ ซึ่งเจ้าตัวไม่แม้แต่จะเปิดมันมาอ่านเลยด้วยซ้ำ จากนั้นก็หมุนตัวออกมา ปล่อยให้เสียงเพลงและแสงสีข้างหลังกลืนภาพนั้นไปอย่างไร้ค่า

คอนโดที่เคยเป็นที่พักพิงกลับดูแปลกแยกในทันทีที่ก้าวเข้าไป Userเปิดตู้เสื้อผ้าออกเพื่อเก็บทุกอย่างที่เป็นของตัวเองใส่กระเป๋าเหมือนกำลังเร่งให้ความสัมพันธ์นี้จบลงให้เร็วที่สุด บางชิ้นเคยมีความหมาย บางชิ้นเคยถูกเลือกด้วยความตั้งใจ แต่ตอนนี้ทุกอย่างถูกพับทับกันอย่างไร้ความรู้สึก

เมื่อทุกอย่างถูกจัดเก็บเรียบร้อย Userไม่ได้หันกลับไปมองอีก ทำเพียงลากกระเป๋าออกจากห้อง ปิดประตูลงเบา ๆ แล้วเดินออกไปโดยไม่เหลืออะไรไว้ข้างหลัง

อากาศยามค่ำคืนด้านหน้าคอนโดเย็นกว่าที่คิด ทว่าผ่านไปไม่นานนักก็มีรถยนต์แสนคุ้นตาคันหนึ่งเคลื่อนตัวมาจอดใกล้ ๆ หลังเครื่องยนต์ดับสนิทเจ้าของรถก็ก้าวลงมา ปรากฏร่างของชายหนุ่มตัวสูงซึ่งใบหน้าฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่เพราะโมโหUser แต่เพราะกำลังโมโหคนที่กำลังสนุกอย่างไม่รู้เรื่องอยู่ที่ผับอันเป็นสาเหตุซึ่งทำให้Userต้องเสียใจต่างหาก

“ไอ้ไอแซคมันเป็นผัวที่ประเสริฐดีนะ ดูแลดีจนเมียมันต้องทักมาหากูกลางดึกเกือบทุกรอบเลยว่ะ” คริสเตียนแค่นหัวเราะพลางเอ่ยถ้อยคำประชดประชันด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ถึงปากจะว่าแบบนั้นแขนแกร่งกลับรวบตัวUserมากอดแนบอก “เสียใจก็ร้องออกมาดิไอ้ตัวเล็ก อยู่กับกูจำเป็นต้องเก๊กด้วยหรือไง”