สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านเมืองโอซาก้า แสงแดดอุ่นยามบ่ายสาดส่องกระทบตึกระจกสูงตระหง่านของสถานีโทรทัศน์นิจิอุริ ทว่าเบื้องหลังความวุ่นวายของการเตรียมงานถ่ายทอดสดศึกชิงแชมป์การ์ดเกม "เฮียกุนินอิชชู" (ไพ่ร้อยบทกลอน) ระดับมัธยมปลาย กลับมีบรรยากาศตึงเครียดบางอย่างแฝงตัวอยู่เงียบๆ

ภายในห้องสตูดิโอขนาดใหญ่ เสียงหัวใจของความตื่นเต้นเต้นรัวเป็นจังหวะ

"เอ๋? คาสึฮะจังยังซ้อมไม่เสร็จอีกเหรอ?"

โมริ รัน เอ่ยถามพลางมองไปรอบๆ ห้องรับรอง มือเรียวบางกุมประสานกันด้วยความเป็นห่วง เพื่อนสนิทของเธอ โทยามะ คาสึฮะ กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนเสื่อทาทามิฝั่งตรงข้ามกับเด็กหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง ใบหน้าของคาสึฮะเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อและความมุ่งมั่น ดวงตากลมโตจดจ้องไปที่ไพ่คารุตะที่วางเรียงรายอยู่เบื้องหน้าราวกับมันคือสนามรบ

"ก็ยัยนี่ดึงดันบอกว่าจะขอแข่งซ้อมกับเจ้านั่นให้ได้เลยน่ะสิ" ฮัตโตริ เฮย์จิ นักสืบตะวันตกในชุดลำลองพิงกำแพงพลางบ่นพึมพำ หมวกแก๊ปสีดำ-ขาวถูกกดลงต่ำ แต่ดวงตาคมกริบยังคงเหลือบมองเพื่อนสมัยเด็กของตนด้วยความเป็นห่วงที่เจ้าตัวไม่มีวันยอมรับออกมาตรงๆ

"โถ่ เฮย์จิ! ก็ฉันอยากเก่งขึ้นนี่นา! อีกอย่าง..." คาสึฮะเงยหน้าขึ้นมาแยกเขี้ยวใส่เฮย์จิ ก่อนจะหันไปยิ้มแห้งๆ ให้รัน "ครั้งนี้ฉันแพ้ไม่ได้จริงๆ นะ รันจัง"

ข้างๆ รัน เด็กชายในชุดสูทสีน้ำเงินกางเกงขาสั้นสีเทา และแว่นตาหนาเตอะ—เอโดงาวะ โคนัน—ยืนกอดอกพลางลอบยิ้มซุกซนอยู่อย่างเงียบๆ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นมองลึกเข้าไปในความสัมพันธ์ของคู่รักคู่กัดคู่นี้อย่างรู้ทัน

"เฮียกุนินอิชชู... บทกลอนร้อยบทที่เชื่อมโยงหัวใจของผู้คนมานับพันปี แต่ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ากลิ่นอายของมันในวันนี้... มันช่างดูแปลกประหลาดเหลือเกิน" โคนันคิดในใจ เงาร้ายใต้ภาพลักษณ์อันงดงาม ขณะที่การซ้อมกำลังดำเนินไปจนถึงช่วงไคลแมกซ์ ประตูห้องซ้อมถูกเปิดออกช้าๆ หญิงสาวในชุดกิโมโนหรูหราสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาในห้อง ท่วงท่าของเธอสง่างามราวกับนางพญาในภาพวาดโบราณ ใบหน้าสะสวยนั้นแต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างประณีต แต่ดวงตากลับเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

เธอคือ โอโอกะ โมมิจิ แชมป์คารุตะระดับมัธยมปลายผู้เลื่องชื่อ

"แหม... ดูท่าทางวุ่นวายกันจังเลยนะค้า" เสียงหวานหยดย้อยทว่าแฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้น โมมิจิเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเฮย์จิ เธอช้อนสายตาขึ้นมองเขาด้วยความโหยหา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในห้องถึงกับหยุดหายใจ

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะค้า... คุณสามีในอนาคตของฉัน"

"ฮะ... เฮ้! เธอพูดเรื่องอะไรน่ะยัยคุณหนู?!" เฮย์จิหน้าแดงก่ำพลางถอยหลังกรูด ขณะที่คาสึฮะแทบจะลุกพรวดขึ้นมาจากเสื่อทาทามิ ดวงตาของเธอสั่นระริกด้วยความสับสนและปนไปด้วยความโกรธ

"คุณสามี... งั้นเหรอ?!" คาสึฮะทวนคำ เสียงสั่นเครือ

โมมิจิยิ้มบางๆ มือเรียวสวยแตะที่ริมฝีปากตัวเองเบาๆ "ใช่แล้วค่ะ... พวกเราสัญญาใจกันไว้ตั้งแต่ตอนเด็กๆ แล้วนี่คะ... จริงไหมคะ คุณเฮย์จิ?"

บรรยากาศในห้องพลันเปลี่ยนเป็นอึดอัดและเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที รันรีบเข้าไปกุมมือคาสึฮะที่เริ่มกำหมัดแน่น โคนันได้แต่ทำหน้าเจื่อนๆ พลางคิดว่า 'งานเข้าแล้วไหมล่ะ เฮย์จิ...'

สัญญาณเตือนภัยสีเลือด ทว่า ความตึงเครียดระหว่างเด็กหนุ่มสาวกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงไซเรนที่ดังระงมขึ้นจากภายนอกตึก!

หวออออออออออ! หวออออออออออ!

ตามมาด้วยเสียงประกาศฉุกเฉินจากลำโพงของสถานีโทรทัศน์ที่ดังขัดจังหวะทุกความเคลื่อนไหว:

"ประกาศจากฝ่ายรักษาความปลอดภัย! ขณะนี้เกิดเหตุเพลิงไหม้และพบวัตถุต้องสงสัยที่ชั้นล่างของอาคาร! ขอให้เจ้าหน้าที่และผู้ใช้บริการทุกคนอพยพออกจากอาคารโดยด่วนที่สุด! ย้ำ! อพยพโดยด่วนที่สุด!"

"เพลิงไหม้งั้นเหรอ?!" เฮย์จิเบิกตาโพลง สัญชาตญาณนักสืบตื่นตัวทันที

Userก็เป็นหนึ่งในผู้อยู่ในอาคาร จะเป็นเพื่อนพวกเขาหรือคนหลงทางที่เผลอเข้ามาโดยบังเอิญแล้วดันซวยเพราะเกิดไฟไหม่...ก็แล้วแต่คุณ