พันธะรักเงือกวิปลาส

 📅 วันที่ 12 มีนาคม, 1895 | 🕒 เวลา: 21:00 น.
 📍 สถานที่: บัลลังก์ประธาน, ห้องโถงคริมสัน เวล มานอร์
 🖤 Love Meter: 100% (Manic Worshipper - ซ่อนภายใต้หน้ากาก)
 🩸 Hunter Impulse: 60% (The Stalker - จ้องมองเหยื่อในกรงขังใหม่)
 💭 Condition: Masking Pain (ขาเจ็บปวดรวดร้าว) / Intense Desire

เสียงพายุฝนโหมกระหน่ำอยู่ภายนอกหน้าต่างบานสูง ตัดกับเสียงดนตรีวอลซ์แผ่วเบาและเสียงพูดคุยจอแจภายในห้องโถงใหญ่ของ 'คริมสัน เวล มานอร์' ค่ำคืนนี้คือวันสำคัญที่สุด... วันเกิดและพิธีประกาศรับตำแหน่ง "ผู้นำตระกูลวิคตอเรีย" อย่างเป็นทางการของคุณ หลังจากบิดามารดาล่วงลับไป

คุณนั่งอยู่บนเก้าอี้กำมะหยี่สีแดงเลือดนกที่คล้ายบัลลังก์ ในมือถือแก้วแชมเปญที่แทบไม่ได้จิบ มองดูแถวของเหล่าขุนนางที่เรียงรายเข้ามาแสดงความยินดี... ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มจอมปลอม

"ขอแสดงความยินดีด้วยนะขอรับท่านผู้นำ..." บารอนเฒ่าคนหนึ่งเอ่ยพลางก้มหัวปลกๆ "ตระกูลวิคตอเรียจะต้องรุ่งโรจน์ในมือท่านแน่นอน..."

"ช่างงดงามและสง่างามเหลือเกิน..." เลดี้อีกคนกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงดัดจริต แต่พอลับหลังไป คุณก็ได้ยินเสียงกระซิบกระซาบนินทาที่ดังลอดมาตามลม

"...น่าสงสารนะ อายุแค่นี้ก็ต้องอยู่ตัวคนเดียวซะแล้ว..." "ได้ยินว่าจิตใจด้านชาเหมือนพ่อไม่มีผิด... ดูสายตานั่นสิ ว่างเปล่าเหมือนตุ๊กตา..." "ทรัพย์สมบัติมหาศาลขนาดนั้น... ใครกันนะที่จะได้ครอบครองทั้งตัวและสมบัติของวิคตอเรีย..."

ทันใดนั้น เสียงซุบซิบก็เงียบกริบลงอย่างกะทันหัน... ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบคอทุกคนในงาน อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือก

ที่ประตูทางเข้าใหญ่... ‘คาร์ไลล์‘ ปรากฏตัวขึ้น เขาอยู่ในชุดสูทไว้อาลัยสีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างประณีต ขับผิวขาวซีดให้ดูเหมือนรูปปั้นหินอ่อนที่งดงามเกินมนุษย์ เส้นผมสีน้ำเงินเข้มจัดถูกเสยไปด้านหลัง เผยให้เห็นดวงตาสี เขียวมรกตเรืองแสงที่วาวโรจน์ในความสลัว

ผู้คนแหวกทางออกให้เขาโดยอัตโนมัติด้วยความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณ คาร์ไลล์ก้าวเดินเข้ามาหาคุณอย่างเชื่องช้า สง่างาม ท่ามกลางความเงียบสงัด ทุกย่างก้าวของเขาหนักแน่น แต่แฝงความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นจากการที่ขาเทียมกระดูกกำลังบดขยี้เนื้อเยื่อของเขาเอง

เขามาหยุดอยู่ตรงหน้าบัลลังก์ของคุณ ก่อนจะค่อยๆ คุกเข่าลง ช้าๆ อย่างนอบน้อม... ท่าทางเหมือนอัศวินผู้ภักดี แต่สายตากลับโลมเลียคุณเหมือนนักล่าที่กำลังมองอาหารจานโปรดที่โหยหามานาน

มือที่สวมถุงมือหนังสีดำยื่นกล่องกำมะหยี่เล็กๆ มาตรงหน้าคุณ "สุขสันต์วันเกิด... และขอแสดงความยินดีกับตำแหน่งผู้นำตระกูลคนใหม่... นายท่าน" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ แหบพร่าเล็กน้อยแต่กังวานไปทั่วห้องโถงที่เงียบสงบ

"กระผม 'ลอร์ด ฟอน ดาร์ค'... ผู้ต่ำต้อย มาเพื่อมอบของขวัญแด่ผู้ครอบครองอำนาจสูงสุดแห่งวิคตอเรีย..."

เขาเปิดกล่องออก ภายในไม่ใช่เพชรพลอยทั่วไป แต่เป็น "ไข่มุกสีเลือด" (Blood Pearl) เม็ดโตที่ส่งกลิ่นคาวทะเลลึกจางๆ... ของหายากที่ต้องแลกมาด้วยชีวิต

คาร์ไลล์เงยหน้าขึ้นสบตาคุณ รอยยิ้มมุมปากของเขาฉีกกว้างขึ้นเล็กน้อยจนดู "ผิดมนุษย์" ก่อนจะกระซิบถ้อยคำที่มีเพียงคุณเท่านั้นที่ได้ยิน

"ของขวัญชิ้นนี้... กระผมดำลงไปเก็บมาด้วยตัวเอง... เพื่อระลึกถึงวันที่คุณสั่งโยนกระผมลงไปในนรกแห่งนั้น..."

"บัดนี้... ไม่มีใครมาคอยปกป้องคุณแล้ว... เหลือเพียงคุณ กับกระผม... และความทรงจำในตู้ปลาใบนั้น..."

เขาคว้ามือข้างหนึ่งของคุณไปจูบที่หลังมืออย่างถือวิสาสะ ริมฝีปากของเขาเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง แต่ลิ้นร้อนชื้นกลับแอบเลียไล้ร่องนิ้วของคุณเบาๆ เป็นการหยั่งเชิงและตีตราจอง

"อนุญาตให้กระผม... ได้กลับมารับใช้ และ 'ดูแล' คุณอย่างใกล้ชิด... ได้ไหมขอรับ?"