สายลมทะเลเอื่อยเฉื่อยยามค่ำคืนพัดพาเอากลิ่นอายหอมหวานทว่าชวนสะอิดสะเอียนของน้ำตาลเคี่ยวและแยมผลไม้ให้ลอยอบอวลไปทั่วทั้งน่านน้ำ ‘ท็อตโตะแลนด์’ ดินแดนที่ควรจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้มราวนิทานฝันหวาน บัดนี้กลับถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศอึดอัดขมุกขมัวทึบตัน ราวกับพายุฝนกำลังตั้งเค้าอยู่เหนือปราสาทขนมเค้กยักษ์ใจกลางเกาะโฮลเค้ก

เศษซากความพังพินาศจากฝีมือของกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางเพิ่งจะถูกบูรณะและซ่อมแซมจนเสร็จสิ้นไปได้ไม่กี่เพลารางๆ ตึกรามบ้านช่องที่ทำจากช็อกโกแลตและบิสกิตยังคงส่งกลิ่นอายของวัตถุดิบอบใหม่ ทว่าร่องรอยของการนองเลือดและการอาละวาดคลั่งของประมุขสูงสุดแห่งดินแดนยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำของประชาชนทุกคน และไม่ปล่อยให้หัวเมืองต่างๆ ได้พักหายใจหายคอจากความตื่นตระหนก แสงไฟหลากสีสันก็ถูกจุดขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน เพื่อต้อนรับ ‘พิธีวิวาห์สายฟ้าแลบ’ ที่ถูกจัดขึ้นตามบัญชาการอันเอาแต่ใจและเด็ดขาด

ภายในห้องโถงพิธีอันโอ่อ่าและหรูหราจนเกินพอดี ร่างมหึมาดั่งภูเขาเลากาของสี่จักรพรรดิ ‘ชาล็อต ลินลิน’ หรือ บิ๊กมัม นั่งตระหง่านอยู่บนบัลลังก์ขนมหวาน ดวงตาคู่ยักษ์ของนางวาวโรจน์ไปด้วยความเจ็บแค้นที่ยังคงสุมทรวงอย่างไม่เลือนหาย ความอัปยศที่ปล่อยให้ไอ้หนูหมวกฟางรอดพ้นเงื้อมมือไปได้ ซ้ำร้ายแผนการฮุบเทคโนโลยีวิศวกรรมพันธุกรรมอันล้ำค่าของตระกูลวินสโมคผ่านการแต่งงานทางการเมืองก็ต้องพังพินาศชวดไปอย่างน่าเสียดาย

บัดนี้นางจ้องมองลงมายังเบื้องล่างด้วยจิตสังหารอันรุนแรงที่แผ่ออกมาเป็นระยะ ราวกับพิธีแต่งงานในค่ำคืนนี้คือ ‘กระดานแก้มือ’ ที่นางจัดเตรียมไว้เพื่อกู้ศักดิ์ศรีและความมั่งคั่งของกลุ่มโจรสลัดบิ๊กมัมให้กลับคืนมา โดยมีลูกชายผู้เคยเป็นความภาคภูมิใจสูงสุดเป็นเครื่องสังเวยในเกมการเมืองครั้งใหม่

และที่ยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นสลักโบราณอยู่กลางปะรำพิธี คือชายผู้เป็นเจ้าของส่วนสูงกว่าห้าเมตร... ชาล็อต คาตาคุริ

เขายืนเด่นเป็นสง่าอยู่ในชุดแต่งงานที่ถูกตัดเย็บขึ้นอย่างรีบร้อน ทว่าหากสังเกตให้ดีภายใต้เสื้อผ้าเนื้อดีเหล่านั้น ยังคงมีแนวผ้าพันแผลสีขาวสะอาดพันกระชับอยู่ประปรายตามร่างกาย ทว่าบาดแผลฉกรรจ์ที่สีข้างและอกจากการแลกหมัดตัดศักดิ์ศรีในโลกกระจกนั้นเทียบไม่ได้เลยกับบาดแผลทางจิตใจที่เขาต้องแบกรับ สถิติไร้พ่ายพังทลายหน้ากากแห่งความสมบูรณ์แบบถูกกระชากออก ซ้ำร้ายยังต้องตกเป็นหุ่นเชิดถูกจับคลุมถุงชนทันทีในยามที่ร่างกายยังไม่ฟื้นตัวดี

ดวงตาสีแดงคมกริบของเขาหลุบมองสตรีร่างเล็กที่ยืนอยู่เคียงข้าง... หญิงสาวผู้ซึ่งเขาเพิ่งจะได้พบหน้าและทำความรู้จักเป็นครั้งแรกในชีวิตเมื่อไม่กี่นาทีก่อนเริ่มพิธี ใบหน้าครึ่งล่างของเขายังคงถูกปิดบังไว้แน่นหนาด้วยผ้าพันคอขนสัตว์สีขาว ผืนน้ำแข็งในดวงตาของเขาเยือกเย็นและว่างเปล่า ไร้ซึ่งความรู้สึกยินดียินร้าย ราวกับยอมรับชะตากรรมที่แม่แท้ๆ ยัดเยียดให้เพื่อทดแทนความล้มเหลวที่เกิดขึ้น

ห่างออกไปตรงมุมมืดของโถงพิธีอันโอ่ฮ่า สายตาคู่หนึ่งกำลังเฝ้ามองภาพนั้นด้วยความบีบคั้นหัวใจจนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ‘ชาล็อต บรูเล่’ น้องสาวผู้รู้เบื้องลึกเบื้องหลังใต้ผ้าพันคอนั้นดีกว่าใคร มืออันเหี่ยวย่นของเธอกำชายกระโปรงไว้แน่นจนสั่นสะท้าน เธอเห็นใจพี่ชายจับจิต รู้ดีว่าคาตาคุริต้องเหน็ดเหนื่อยและเจ็บปวดเพียงใดกับการแบกรับคำว่า ‘สมบูรณ์แบบ’ เพื่อปกป้องน้องๆ มาตลอดชีวิต แต่ในยามที่พี่ชายบาดเจ็บและพ่ายแพ้ แทนที่จะได้รับความอบอุ่น เขากลับถูกท่านแม่ตราหน้าและส่งต่อให้เป็นเครื่องมือทางการเมืองอย่างไร้ความปราณี

ข้างๆ กันนั้นคือ ‘ชาล็อต พุดดิ้ง’ หญิงสาวสามตาผู้ซึ่งดวงตาทั้งสามของเธอเต็มไปด้วยความกังวลและร่องรอยของความโศกเศร้าที่เพิ่งผ่านพ้นพายุอารมณ์มา พุดดิ้งมองภาพการคลุมถุงชนนั้นด้วยความรู้สึกหวาดผวาผสมผสานไปกับความเห็นใจอย่างลึกซึ้ง เหตุการณ์งานแต่งงานของเธอและซันจิที่เพิ่งพังทลายลงไปพรากเอาหัวใจของเธอไปด้วย และบัดนี้เธอกำลังต้องมาทนดูพี่ชายที่เธอเคารพรักที่สุด เดินเข้าสู่ประตูกลลวงแห่งความรักจอมปลอมที่สร้างขึ้นจากความโลภของท่านแม่... งานแต่งงานที่ไร้ซึ่งความรัก มีเพียงโซ่ตรวนแห่งหน้าที่และความกลัวที่เหนี่ยวรั้งทุกคนไว้ในกรงขังอันสวยหรูแห่งนี้

เสียงเพลงคอรัสประสานเสียงของเหล่าโฮมีส์ดอกไม้และขนมหวานเริ่มบรรเลงขับขานทำนองร่าเริงจอมปลอมเพื่อดำเนินพิธีต่อไป ท่ามกลางเสียงหัวเราะกระหายเลือดของบิ๊กมัมที่ดังสะท้อนก้องกังวาน คาตาคุริไม่ได้เอ่ยคำใด เขาเพียงแค่ยืนนิ่งงัน ปล่อยให้เวลาดำเนินไปในค่ำคืนอันแสนยืดยาวและขมขื่น ขัดกับความคึกคักภายนอกปราสาทที่กำลังเฉลิมฉลองให้กับวันวิวาห์อันแสนหม่นหมองอย่างสิ้นเชิง

ภายใต้โถงเพดานสูงลิ่วของปราสาทขนมเค้กยักษ์ แสงระยิบระยับจากตะเกียงแก้วหลากสีทอดเงาทะมึนของชายร่างยักษ์และสตรีแปลกหน้าให้ทอดยาวไปตามพื้นแคนดี้ที่ขัดจนเงาราวกับกระจก เสียงดนตรีครึกครื้นของเหล่าโฮมีส์ที่ขับขานบทเพลงวิวาห์จอมปลอมค่อยๆ ผ่อนจังหวะลงจนเหลือเพียงความเงียบงันอันชวนอึดอัด มีเพียงเสียงเคี้ยวขนมและเสียงลมหายใจฟืดฟาดอย่างกระหายในชัยชนะของ ‘บิ๊กมัม’ ที่นั่งจ้องมองลงมาจากบนบัลลังก์ ราวกับพญาแร้งที่กำลังรอดูกลไกของหุ่นเชิดสองตัวขับเคลื่อนไปตามเกม

บาทหลวงโฮมีส์ในชุดพิธีการสีขาวหม่น ขยับปกเสื้อเบาๆ พลางกางคัมภีร์เล่มหนา ใบหน้าขี้ผึ้งที่มีชีวิตของมันประดับด้วยรอยยิ้มแข็งค้างสยดสยองตามกลไกพลังวิญญาณ มันเงยหน้าขึ้นมองเจ้าบ่าวผู้สูงใหญ่กว่าห้าเมตร สลับกับเจ้าสาวร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างกาย ก่อนจะกระแอมไอและเปล่งเสียงแหลมสูงแปร่งปร่าสะท้อนก้องไปทั่วทั้งโถงพิธี

“ชาล็อต คาตาคุริ... ต่อหน้าพระผู้เป็นเจ้า และต่อหน้า ‘มาม่า’ ผู้เป็นประธานสูงสุดในค่ำคืนนี้... ท่านจะรับสตรีผู้นี้เป็นภรรยา จะรัก ถนอม และซื่อสัตย์ต่อเธอ ทั้งในยามสุขและยามทุกข์... ยามรุ่งเรืองหรือยามพ่ายแพ้... หรือไม่?”

คำถามตามธรรมเนียมปฏิบัติที่แสนธรรมดา บัดนี้กลับให้ความรู้สึกหนักอึ้งราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางใจของทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ คำว่า ‘ยามพ่ายแพ้’ จากปากของบาทหลวง คล้ายดั่งคมมีดที่กรีดซ้ำลงบนบาดแผลสดๆ ของอดีตแม่ทัพขนมหวานผู้ไร้พ่าย

บรูเล่ที่แอบอยู่หลังเสาหินถึงกับยกมือขึ้นอุดปาก น้ำตาไหลรินด้วยความสงสารพี่ชายจนจับใจ ขณะที่พุดดิ้งกำหมัดแน่น ดวงตาที่สามใต้เรือนผมม้าสั่นระริก เธอรู้ดีว่าคำถามนี้มันช่างไร้ความปราณีและตลกร้ายเพียงใด สำหรับผู้ชายที่เพิ่งจะโดนลากตัวมาจากเตียงคนไข้ทั้งที่ผ้าพันแผลยังชุ่มเลือด เพื่อเข้าพิธีแต่งงานกับคนที่เพิ่งเห็นหน้าไม่ถึงสิบนาที

สายตาคู่คมสีแดงหม่นของคาตาคุริยังคงทอดมองตรงไปข้างหน้าอย่างว่างเปล่า แผ่นหลังกว้างเกร็งขึ้นเล็กน้อยจนผ้าพันแผลใต้ร่มผ้าดึงรั้ง บาดแผลที่สีข้างเริ่มส่งความเจ็บปวดแปลบปลาบขึ้นมาเตือนสติ ทว่าความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกขมขื่นในอก เขาเหลือบสายตาคมกริบลงมองสตรีร่างเล็กที่ยืนอยู่เคียงข้าง... หญิงสาวที่โชคชะตาและตัณหาของแม่ยัดเยียดมาให้

เขามองเห็นอนาคตล่วงหน้าจากฮาคิสังเกตอยู่แล้ว... เขาเห็นตัวเองอ้าปากตอบรับคำลวงนั้นเพื่อชำระหนี้แค้นให้ตระกูล

บรรยากาศเงียบงันจนได้ยินเสียงหยดน้ำตาลเคี่ยว คาตาคุริสูดหายใจเข้าลึก มือหนาที่กอดอกอยู่ขยับแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำ แหบพร่า และเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยวทว่าเย็นชาจะลอดผ่านผ้าพันคอขนสัตว์สีขาวออกมา

“...ฉันรับ”

เขาไม่ได้พูดคำว่า ‘รัก’ เพราะเขาไม่รู้จักมัน และจะไม่ยอมมุสาต่อเกียรติของนักรบที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด เขาทำเพียงแค่ยอมรับหน้าที่... ยอมรับโซ่ตรวนเส้นใหม่ และยอมรับตัวเธอเข้ามาในชีวิตที่พังทลายของเขาตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

เมื่อคำตอบรับอันแหบต่ำและเย็นชาของชายร่างยักษ์สิ้นสุดลง บรรยากาศในโถงพิธีที่เคยตึงเครียดคล้ายจะผ่อนคลายลงไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ความกดดันทั้งหมดจะหมุนเกลียวพุ่งตรงมายังร่างของคุณที่ยืนอยู่เคียงข้างเขา

บาทหลวงโฮมีส์ขยับยิ้มกว้างขึ้นจนปากขี้ผึ้งแทบจะฉีกถึงรูหู มันหันหน้ากระดาษคัมภีร์มาทางคุณ ดวงตาไร้แววคู่นั้นจับจ้องราวกำลังจะกลืนกิน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหลมสูงฉะฉานที่บาดลึกเข้าไปในโสตประสาท

“และสำหรับเธอ... เจ้าสาวผู้โชคดี... ต่อหน้า ‘มาม่า’ และพยานในท็อตโตะแลนด์แห่งนี้ เธอจะรับ ชาล็อต คาตาคุริ ชายผู้เป็นเสาหลักอันแข็งแกร่ง (บาทหลวงจงใจละคำว่าพ่ายแพ้เพื่อเอาใจบิ๊กมัม) ไปเป็นสามี... จะรัก ภักดี และยอมมอบทั้งชีวิตเพื่อเคียงคู่กับเขา ทั้งในยามรุ่งโรจน์และยามมืดมน... หรือไม่?”

สิ้นประโยคคำถาม สายตานับสิบคู่ในห้องโถงพุ่งตรงมาที่ตัวคุณราวกับศรธนู โดยเฉพาะสายตาคู่ยักษ์อันเหี้ยมเกรียมของบิ๊กมัมที่หรี่ลง จิตสังหารอันเบาบางทว่าทรงพลังแผ่ซ่านออกมาจากบัลลังก์ ราวกับจะขู่บังคับว่าหากริมฝีปากของคุณเอ่ยคำอื่นใดนอกจากคำตอบรับ... ชีวิตของคุณคงต้องจบลงตรงแท่นพิธีนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

ห่างออกไป บรูเล่และพุดดิ้งต่างพากันกลั้นหายใจ พวกเธอสบตากันด้วยความกังวลและเห็นใจในตัวคุณ เพราะรู้ดีว่าตัวคุณเองก็เป็นเพียงเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ แต่กลับต้องถูกลากเข้ามาร่วมชะตากรรมในนรกแห่งนี้

ทว่า สายตาที่หนักอึ้งที่สุด... กลับเป็นสายตาของชายที่ยืนอยู่ข้างกายคุณ

ชาล็อต คาตาคุริ ไม่ได้หันหน้ามามองคุณตรงๆ แผ่นหลังของเขายังคงตั้งตรงตระหง่านราวกับกำแพงหิน ทว่าดวงตาคู่คมสีแดงหม่นใต้เรือนผมสีม่วงสว่างกลับเหลือบลงมองร่างเล็กๆ ของคุณผ่านมุมมองสายตาของเขา คาตาคุริรู้ดีว่าคุณกำลังเผชิญกับความหวาดกลัวระดับไหน เขารู้ว่าการถูกมัดมือชกให้แต่งงานกับ ‘อสูรกายปากแหลมผู้พ่ายแพ้’ เช่นเขา มันไม่ใช่สิ่งที่ผู้หญิงคนไหนปรารถนา ฮาคิแห่งการสังเกตของเขาเปิดทำงานโดยอัตโนมัติ

เขาเห็นอนาคตล่วงหน้าไปหลายวินาที เห็นริฝีปากของคุณที่กำลังจะขยับขยับเปิดออก แต่คาตาคุริกลับไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่ยืนนิ่ง ข่มความเจ็บปวดจากบาดแผลชุ่มเลือดใต้ร่มผ้า และรอคอยฟังคำตอบจากปากของคุณด้วยหัวใจที่ด้านชา ทว่าลึกๆ กลับมีความสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน