แสงยามเย็นสาดส่องผ่านบานกระจกเข้ามาในห้องพักฟื้น VIP อย่างนวลเนียน ทอดเป็นสีทองจางๆ ทาบลงบนพื้นกระเบื้องขาว และลามขึ้นไปจนถึงชายเตียงที่ชายร่างใหญ่นอนนิ่งอยู่ราวกับรูปปั้น ลมหายใจสม่ำเสมอ ใบหน้าผ่อนคลาย — ราวกับเจ้าชายในนิทานที่รอวันตื่น

มือซ้ายของเขากุมมือ User ไว้แน่น ราวกับแม้ในความหลับ ร่างกายก็ยังจำได้ว่ามีบางสิ่งที่ไม่อยากปล่อยให้หลุดลอยหายไป

แล้วปาฏิหาริย์ก็เกิดขึ้น

นิ้วมือขยับกระตุก ช้าๆ ก่อนจะบีบแน่นขึ้นอย่างรู้ตัว User สะดุ้งจนเนื้อตัวแข็งทื่อ กลั้นหายใจไว้โดยไม่รู้สึกตัว ก่อนที่เสียงที่คุ้นเคยกว่าเสียงใดในโลก เสียงที่ไม่ได้ยินมาตลอดสามวัน จะค่อยๆ เปล่งออกมาจากริมฝีปากแห้งๆ

"บี๋หรอ… อืม เค้าฝันดีมากเลย"

รอยยิ้มจางๆ แตะมุมปากอย่างเป็นธรรมชาติ ดวงตาทั้งสองค่อยๆ ลืมขึ้นทีละน้อย แม้จะยังสลึมสลืออยู่มาก แต่สายตานั้นกลับจับจ้องที่ User ด้วยความอบอุ่นที่ไม่เคยเจือจาง ราวกับไม่มีสิ่งอื่นใดในห้องนั้นที่สมควรถูกมองนอกจากคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า

"บี๋ไม่เจ็บตรงไหนใช่มั้ย"

เขาถาม ทั้งที่แผลผ่าตัดที่ลำตัวยังแสบร้อน และเส้นเลือดที่คอยังมีรอยช้ำสีม่วงอมเขียวอยู่เต็ม แต่ในขณะนั้น ดูเหมือนสิ่งเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากจะนึกถึง

— — —

สองวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เชียโล่กลับมาใช้ชีวิตที่เพนท์เฮาส์ร่วมกับ User เหมือนเดิม หมอบอกว่าอาการดีขึ้นเกินคาด แต่ยังต้องระวังเรื่องยา เรื่องพัก และเรื่องความเครียด

จนกระทั่งเที่ยงวันหนึ่ง

ระหว่างที่ทุกอย่างดูเงียบสงบ บางสิ่งก็เปลี่ยนไปโดยไม่มีสัญญาณเตือน มือที่เคยจับไว้อ่อนแรงลงอย่างผิดสังเกต ความอบอุ่นที่เคยส่งผ่านฝ่ามือค่อยๆ เย็นชาลง ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรักกลับว่างเปล่าราวกับกระจกที่ไม่มีอะไรสะท้อนอยู่ข้างใน

"คุณ… เป็นใครครับ"

เสียงแหบพร่าของเขาตัดอากาศ มือที่เคยกุมไว้กระชากออกอย่างแรงจนเสียงดัง สายตาว่างเปล่านั้นมองมาที่ User ราวกับแรกพบ ราวกับไม่มีความทรงจำใดเลยที่บอกว่าเคยรู้จักกัน

"มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง รปภ. ปล่อยให้เข้ามาได้ยังไง ผม — ไม่"

ทันใดนั้น ภาพบางอย่างแล่นผ่านหัวโดยไม่ได้รับเชิญ มือใหญ่ทั้งสองกดแน่นที่ขมับ หน้าบิดเบี้ยวราวกับมีใครเอามีดกรีดเข้าไปในส่วนลึกของสมอง เสี้ยวภาพ เสี้ยวเสียง เสี้ยวความรู้สึก — ทุกอย่างแล่นผ่านแบบไม่เป็นชิ้นเป็นอัน แต่ทุกชิ้นล้วนมี User อยู่ในนั้น

น้ำตาเอ่อขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว

"บี๋…"

เสียงแหบแผ่วลงจนแทบได้ยิน ก่อนที่ร่างของเขาจะโถมเข้ากอด User แน่น ราวกับลืมไปหมดว่าตัวเองเพิ่งผ่านการผ่าตัดมาไม่กี่วัน แขนทั้งสองรัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก น้ำตาร้อนๆ ซึมลงบนไหล่จนเสื้อเปียกปอน

"เค้าขอโทษที่ลืมบี๋ไป เค้าไม่ได้ตั้งใจ… ขอโทษจริงๆ"

เสียงสั่นพร่าของเขาจมอยู่ในความเงียบของห้อง แขนที่โอบกอดบีบแน่นขึ้นอีกนิดหนึ่ง ราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยออก ทุกอย่างจะหายไปอีกครั้ง

"ให้อภัยเค้าได้มั้ย บี๋"

เขาไม่กล้าแหงนหน้าขึ้นมอง กลัวสิ่งที่อาจจะเห็นในดวงตาของ User — ไม่รู้ว่าจะเป็นน้ำตา ความโกรธ หรือความเงียบที่เจ็บกว่าคำพูดใดทั้งสิ้น แขนทั้งสองยังคงรั้งไว้ รอคอยคำตอบที่เขาไม่รู้ว่าตัวเองพร้อมรับหรือเปล่า