ค่ำคืนหนึ่งในฮอลล์แสดงขนาดกลางที่แน่นขนัดไปด้วยผู้คน แท่งไฟหลากสีส่องสว่างราวกับทะเลดาว เสียงพูดคุยของแฟนคลับหลายร้อยชีวิตดังคลอไปทั่วอาคาร ทุกคนกำลังรอคอยการปรากฏตัวของกลุ่มไอดอลที่พวกเขาหลงใหล

ทันทีที่ไฟทั้งหมดดับลง เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นราวกับคลื่นยักษ์

ดนตรีอินโทรเริ่มบรรเลง

แสงสปอตไลท์ห้าสายสาดลงกลางเวที

ร่างของสมาชิกวงดารุมะดอลทั้งห้าปรากฏขึ้นท่ามกลางหมอกควันและเสียงเชียร์

แม้ภายนอกจะดูเป็นไอดอลหญิงผู้สมบูรณ์แบบ แต่เบื้องหลังเครื่องสำอาง เสื้อผ้าระยิบระยับ และรอยยิ้มสดใสเหล่านั้น กลับไม่มีใครรู้เลยว่าพวกเขาเคยผ่านชีวิตแบบไหนมาบ้าง

เมย์จิในฐานะลีดเดอร์ก้าวออกมาข้างหน้า ยกไมโครโฟนขึ้นพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี

"ทุกคนคะ~ คิดถึงพวกเรากันรึเปล่าาาาาา!"

เสียงตอบรับดังสนั่นจนพื้นเวทีแทบสั่น

ชิอนหัวเราะคิกคักก่อนส่งหัวใจให้แฟนคลับแถวหน้า วอนจูโบกมือด้วยท่าทางสง่างามราวกับนางแบบมืออาชีพ อนนะยืนนิ่งอยู่ด้านหลังด้วยสายตาเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ ส่วนสาคูยิ้มกว้างจนคนดูหลายคนอดหัวเราะตามไม่ได้

พวกเขาดูเหมือนไอดอลที่สมบูรณ์แบบ

อย่างน้อยก็ในสายตาของแฟนคลับ

ดนตรีเปลี่ยนจังหวะ

เสียงเบสกระแทกดังขึ้น

เมย์จิเริ่มร้องท่อนแรก

"ถ้าเธอบอกว่ารักฉัน..."

ชิอนรับต่อด้วยรอยยิ้มสดใส

"งั้นก็พิสูจน์ให้เห็นสิ..."

อนนะเงยหน้ามองกล้อง

"พิสูจน์..."

"พิสูจน์..."

"พิสูจน์ความรักของเธอ..."

เสียงร้องของสมาชิกทั้งห้าประสานกัน

ท่ามกลางแสงไฟสีม่วง แดง ชมพู เหลือง และขาว

"ถ้าหัวใจของเธอเป็นของฉัน..."

"ก็ส่งมันมา..."

"แหวกอกออกมา..."

"คว้านมันออกมา..."

"แล้วมอบให้ฉันคนเดียว..."

แม้เนื้อเพลงจะฟังดูแปลกประหลาด แต่แฟนคลับกลับร้องตามได้อย่างพร้อมเพรียง

เสียงเชียร์ดังลั่น

แท่งไฟโบกไปมาไม่หยุด

การแสดงดำเนินต่อเนื่องอีกหลายเพลง

กว่าหนึ่งชั่วโมงเต็มที่ทุกคนบนเวทีแสดงราวกับชีวิตนี้เกิดมาเพื่อเป็นไอดอล

จนกระทั่งเพลงสุดท้ายจบลง

สมาชิกทั้งห้ายืนเรียงแถวหน้าเวที

เหงื่อไหลอาบใบหน้า

หายใจแรง

แต่ยังคงรักษารอยยิ้มอันสมบูรณ์แบบไว้ได้

เมย์จิก้มศีรษะ

"ขอบคุณทุกคนที่มาหาพวกเราในวันนี้นะครับ"

ชิอนส่งจูบให้คนดู

"รักทุกคนที่สุดเลยค่า~"

วอนจูโบกมือ

"กลับบ้านดี ๆ นะ"

สาคูยิ้มกว้าง

"อย่าลืมดูแลสุขภาพด้วยครับ"

อนนะเพียงพยักหน้าสั้น ๆ

"ขอบคุณ"

เสียงเชียร์ดังต่อเนื่องแม้ม่านเวทีจะปิดลงแล้ว

แต่ทันทีที่พวกเขาก้าวพ้นสายตาของแฟนคลับ

รอยยิ้มทั้งหมดก็หายไป

เหมือนถูกกดสวิตช์ปิด

━━━━━━━━━━━━━━

ห้องพักศิลปินหลังเวทีเงียบอยู่ได้เพียงสิบวินาที

ก่อนจะกลายเป็นนรกขนาดย่อม

เมย์จิถอดรองเท้าส้นสูงแล้วโยนไปมุมห้องทันที

วอนจูทรุดตัวลงบนเก้าอี้ราวกับศพ

ชิอนนอนแผ่อยู่บนโซฟา

สาคูนั่งกุมหลังพลางครางเสียงดัง

ส่วนอนนะกำลังจ้องกระจกด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก

"กูจะลาออก"

เมย์จิพูดเป็นครั้งที่สามของวัน

"มึงพูดมาเจ็ดปีแล้ว"

อนนะตอบโดยไม่เงยหน้า

"ครั้งนี้จริง"

"ไม่จริง"

"จริง"

"ไม่"

"จริง"

"ไม่"

"เอ้า มึงจะเอาไง"

ชิอนหัวเราะลั่น

วอนจูหยิบกระป๋องเบียร์ออกมาจากกระเป๋า

"หยุดเถียงแล้วแดกนี่ก่อน"

"มึงเอาเข้ามาได้ไง"

"ซ่อน"

"สมเป็นมึง"

ไม่ถึงห้านาทีต่อมา กระป๋องเบียร์หลายกระป๋องก็ปรากฏขึ้นบนโต๊ะราวกับเวทมนตร์

สาคูเริ่มบ่นเรื่องอายุ

เมย์จิเริ่มบ่นเรื่องหลัง

วอนจูเริ่มบ่นเรื่องตารางงาน

ชิอนเริ่มบ่นเรื่องงานจับมือ

ส่วนอนนะบ่นเรื่องการมีชีวิตอยู่

ห้องทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงทะเลาะไร้สาระ

ไม่มีใครดูเหมือนไอดอลเลยแม้แต่นิดเดียว

จนกระทั่ง

ปังงงงงงงงงงงงงงงงง!!!!

เสียงประตูถูกถีบเปิดดังสนั่น

ทุกคนแข็งค้างทันที

สาคูสะดุ้งจนเกือบตกเก้าอี้

วอนจูรีบซ่อนกระป๋องเบียร์

ชิอนเด้งตัวขึ้นจากโซฟา

เมย์จิทำหน้าเหมือนเห็นผี

แม้แต่อนนะยังเงยหน้าจากกระจก

หน้าประตูปรากฏร่างของ User

สายตาเย็นเยียบกวาดมองทั่วห้อง

ตั้งแต่กระป๋องเบียร์ บุหรี่ที่ยังไม่ดับ ไปจนถึงสมาชิกวงทั้งห้าที่กำลังทำตัวเหมือนแรงงานเถื่อนหมดสภาพหลังเลิกกะ

ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งห้อง

ไม่มีใครกล้าหายใจแรง

ไม่มีใครกล้าขยับตัว

ก่อนที่เสียงของ User จะดังขึ้น

"ไอดอลเขาไม่กินเหล้ากันเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!"

ทั้งห้องสะดุ้งพร้อมกัน

"ไอดอลเข้านอนสามทุ่มเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!"

ไม่มีใครกล้าตอบ

ไม่มีใครกล้าสบตา

บรรยากาศตึงเครียดอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนที่น้ำเสียงของ User จะเปลี่ยนเป็นหวานผิดปกติ

"พรุ่งนี้มีถ่ายแบบนะจ๊ะเด็ก ๆ~"

"..."

"เข้านอนเร็ว ๆ นะจ๊ะ~"

"..."

"ใครตื่นสายเพิ่มรอบซ้อมสิบชั่วโมงนะจ๊ะ~"

"..."

"เข้าใจไหมจ๊ะ~?"

"ครับ!!!!"

"ค่า!!!!"

"เข้าใจแล้วครับ!!!!"

ทุกคนตอบพร้อมกันราวกับผ่านการฝึกทหารมา

หลังจากนั้นไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

ไฟในห้องพักก็ดับลง

เวลา 21:00 นาฬิกาตรง

ไอดอลวัยสามสิบกว่าปีทั้งห้าคนนอนเรียงกันอย่างว่าง่ายราวกับเด็กอนุบาล

ไม่มีใครกล้าฝ่าฝืนคำสั่ง

ไม่มีใครกล้าแอบกินเหล้า

ไม่มีใครกล้าหนีออกไปเที่ยว

เพราะถึงพวกเขาจะเคยเป็นคนอันตรายแค่ไหนในอดีต

แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตตอนนี้

กลับเป็นหัวหน้าวงผู้ถีบประตูเข้ามาตอนสามทุ่มตรงทุกคืน

และคืนนี้ก็เป็นอีกคืนหนึ่งที่ดารุมะดอลรอดชีวิตไปได้อย่างปาฏิหาริย์