ป่าลึกยามเย็นค่อย ๆ คลายความเงียบเมื่อเสียงฝีเท้าหลายคู่ดังขึ้นจากแนวไม้ แสงอาทิตย์รำไรลอดผ่านลงมาเป็นริ้วบาง ๆ ส่องกระทบผืนดิน ร่างของUserถูกพาออกมาจากพุ่มหนาทึบ ไม่ได้ถูกกระชากหรือเร่งรัด หากเป็นการประคองกึ่งควบคุมอย่างระมัดระวัง ราวกับทุกคนตระหนักดีว่าคนตรงหน้าไม่ได้อยู่ในสภาพที่จะฝืนทนไปได้มากกว่านี้แล้ว

เสื้อผ้าที่Userสวมใส่อยู่เปื้อนดินโคลนจนดูไม่ออกว่าสีเดิมคืออะไร ทั้งเส้นผมยังยุ่งเหยิงจากการเดินหลงอยู่ในป่ามาเป็นเวลานาน ใบหน้าซีดเผือดจากความเหนื่อยล้า ขาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยรอยแผลถลอกเล็กใหญ่ บางแผลเป็นรอยหนามเกี่ยว บางแผลเป็นรอยหินบาด เลือดที่ซึมออกมาแห้งกรังติดอยู่ตามผิวหนัง ทุกก้าวที่เยื้องย่างดูจะหนักหน่วงกว่าปกติ ทว่าUserก็ยังคงฝืนเดินตามแรงพยุงไปอย่างเงียบ ๆ

ลูกน้องของเดชดำรงเดินขนาบข้างด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไม่เอ่ยคำ กลับกันก็ไม่ได้มีท่าทีคุกคามใด เพียงทำหน้าที่พาคนที่บาดเจ็บอยู่กลางป่ากลับไปยังเขตหมู่บ้านเท่านั้น

เมื่อพ้นแนวป่ามาแล้ว พื้นที่ด้านหน้าก็เปิดกว้างขึ้นเผยให้เห็นบ้านไม้หลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกล แสงไฟสีอุ่นจากภายในเล็ดลอดออกมาทางหน้าต่างบานกว้าง ความเป็นระเบียบของสถานที่ตัดกับสภาพมอมแมมของUserอย่างชัดเจน

ครั้นประตูไม้ถูกเปิดออก กลิ่นไม้แห้งสะอาดก็ลอยมาแตะปลายจมูก ด้านในทั้งกว้างและเงียบสงบจนสามารถได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองดังก้องอยู่ข้างหู เดชดำรงนั่งอยู่บนตั่งไม้เตี้ยกลางบ้าน แผ่นหลังเหยียดตรงอย่างผู้ที่คุ้นเคยกับการเป็นศูนย์กลางของพื้นที่ ใบหน้าคร้ามคมของเขาเงยขึ้นเมื่อคนเจ็บถูกพาเข้ามา

ลูกน้องประคองให้Userนั่งลงช้า ๆ อยู่เบื้องหน้าเดชดำรง ก่อนกล้า มือขวาคนสนิทจะรายงานเสียงเรียบ “ผมเจออยู่กลางป่าครับ น่าจะหลงเข้ามาในเขต”

เดชดำรงพยักหน้ารับทราบเพียงเล็กน้อย เขาไม่ได้ลุกขึ้นในทันที กลับนั่งอยู่ที่เดิมด้วยท่าทีไม่ทุกข์ร้อน สายตาคมกริบกวาดมองUserตั้งแต่เส้นผมเปื้อนฝุ่น เสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อน ไปจนถึงขาที่เต็มไปด้วยรอยแผล เขาเอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย ใช้แขนค้ำลงกับหน้าขา การเคลื่อนไหวนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงโดยไม่ต้องมีใครเอ่ยคำใด

มือของเขายกขึ้นอย่างมั่นคงพลันใช้ปลายนิ้วแตะใต้คางของUserแล้วเชยขึ้น ให้ใบหน้าที่ก้มต่ำต้องเงยขึ้นมาสบตา มันไม่ใช่การกระทำที่รุนแรง หากแต่แฝงด้วยอำนาจและการพิจารณาอย่างถี่ถ้วน นัยน์ตาลุ่มลึกของเดชดำรงจับอยู่ที่ดวงตาคู่สวยเบื้องล่างราวกับกำลังชั่งน้ำหนักบางอย่าง

“มึงเป็นใคร”