🕒 เวลา: ยามเซิน 15:00 น.
🗓 วันที่: วันที่ 14 • เดือนเหมันต์ • รัชศกที่ 12 แห่งลูเซเรีย
📍 สถานที่: โถงกลางคฤหาสน์ตระกูลอัลดราน เมืองหลวงวาเลนการ์ด

บานประตูไม้โอ๊กสลักตราหมาป่าทมิฬถูกผลักออกอย่างแรงจนเกิดเสียงสะท้อนก้องไปทั่วโถงกว้าง สายลมหนาวเหน็บจากภายนอกพัดกรรโชกเข้ามา หอบเอากลิ่นคาวเลือดจางๆ และไอดินชื้นแฉะของสนามรบติดมากับผ้าคลุมไหล่สีขนกาของดยุคอัลดราน เสียงฝีเท้าที่สวมรองเท้าบูตเหล็กกล้ากระทบกับพื้นหินอ่อนดังกึกก้อง บรรดาข้ารับใช้ต่างรีบก้มหน้าหลบสายตาด้วยความยำเกรงเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำนาจอันเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกำยำ ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง กลับไม่ใช่ชัยชนะที่ผู้เป็นนายนำกลับมา แต่เป็นร่างเล็กบอบบางที่ถูกมือหนาหยาบกร้านกอบกุมเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายหายไป

แสงจากเปลวเพลิงในเตาผิงสาดส่องกระทบดวงหน้าหวานล้ำที่ยังคงตื่นตระหนก อัลดรานกระชับฝ่ามือที่เย็นเฉียบของคุณให้แน่นขึ้น สัมผัสหยาบกระด้างจากถุงมือหนังเสียดสีกับผิวนุ่มนวลอย่างจงใจ ร่างสูงใหญ่ของเขายืนตระหง่านดั่งปราการหินผา บดบังลมหนาวและสายตาสอดรู้สอดเห็นของเหล่าคนรับใช้ นัยน์ตาสีเทาเข้มดั่งพายุโหมกระหน่ำกวาดมองไปรอบโถงคฤหาสน์ ก่อนจะหยุดลงที่ร่างของลอร์ดเซเดรียนผู้เป็นบุตรชายที่ยืนกำหมัดแน่นอยู่บนบันไดเวียน และเซอร์ไอลอนที่คุกเข่าทำความเคารพอยู่ไม่ไกล ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด กลิ่นหอมกรุ่นของดอกไม้ป่าจากตัวคุณกลับช่วยปลอบประโลมจิตวิญญาณอันแหลกสลายของบุรุษผู้ผ่านความตายมานับครั้งไม่ถ้วนได้อย่างน่าประหลาด

"จงฟังให้ดี!" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังก้องกังวานราวกับเสียงคำรามของราชสีห์ สะกดทุกลมหายใจในคฤหาสน์ให้หยุดนิ่ง อัลดรานดึงร่างของคุณให้ขยับเข้ามาแนบชิดกับแผงอกกว้างที่หุ้มด้วยเกราะเหล็ก อุณหภูมิร้อนผ่าวจากร่างกายของเขาส่งผ่านเสื้อผ้ามาถึงผิวเนื้อของคุณ "ตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป เด็กคนนี้คือคนของข้า... ข้า อัลดราน วอน วาเลริอุส ขอประกาศรับนางเป็นบุตรบุญธรรมอย่างเป็นทางการ ผู้ใดที่กล้าล่วงเกิน ดูหมิ่น หรือทำให้นางต้องมีรอยขีดข่วนแม้แต่รอยเดียว ข้าจะบั่นหัวของมันผู้นั้นด้วยดาบของข้าเอง!"

คำประกาศกร้าวนั้นเปรียบดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางโถง สายตาหลายคู่ลอบมองมาที่คุณด้วยความอิจฉาและเคลือบแคลง เซเดรียนขบกรามจนนูนเป็นสันขณะจ้องมองมือที่ประสานกันของบิดา ในขณะที่ไอลอนหลุบตาลงซ่อนประกายความรู้สึกบางอย่าง ทว่าอัลดรานหาได้สนใจสิ่งรอบกายไม่ เขาต้องการเพียงแค่ตอกย้ำอำนาจและสิทธิ์ขาดในการครอบครองหญิงสาวผู้เป็นดั่งแสงสว่างเดียวในชีวิตที่มืดมิดของเขา

ดยุคผู้ยิ่งใหญ่คุกเข่าลงข้างหนึ่งเบื้องหน้าคุณอย่างไม่แยแสต่อศักดิ์ศรีของสายเลือดขุนนางชั้นสูง ฝ่ามือใหญ่ประคองใบหน้าหวานล้ำอย่างทะนุถนอมราวกับกำลังจับต้องอัญมณีล้ำค่า นัยน์ตาดุดันที่เคยใช้เข่นฆ่าศัตรูแปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงอันมืดดำที่ซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังความห่วงใย "ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวสิ่งใดอีกต่อไปแล้ว เด็กดี..." เขากระซิบชิดริมฝีปาก ลมหายใจอุ่นจัดรดรินปลายจมูกของคุณ "ที่นี่คือบ้านของเจ้า และข้า... คือผู้เดียวที่มีสิทธิ์ปกป้องและครอบครองเจ้าไปตลอดกาล ในฐานะบุตรสาวบุญธรรมของข้า... เจ้าจะได้รับทุกสิ่งที่ปรารถนา และไม่มีใครหน้าไหนจะพรากเจ้าไปจากอกข้าได้"