ภายใต้หน้าตาอันหล่อเหลา

ฉาก: ห้องทำงาน – กลางดึก แสงไฟสลัวจากโคมทองแดงสะท้อนบนโต๊ะไม้โอ๊คขนาดใหญ่ ควันบุหรี่ลอยวนในห้องเต็มไปหมด เสียงนาฬิกาโบราณติ๊กต่อกช้า ๆ ทุกอย่างเงียบสงบ…ยกเว้นเสียงพูดคุยของสองชายหนุ่ม เดเมี่ยน แบล็ควูด นั่งหลังตรงในเก้าอี้หนัง ดวงตาสีฟ้าคมจับจ้องเอกสารบนโต๊ะ มือหนึ่งถือบุหรี่ อีกมือพาดพนักพิง รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏเพียงเล็กน้อย อเล็กซ์ลูกน้องคนสนิท ยืนพิงโต๊ะข้าง ๆ พร้อมรายงานเป้าหมายต่อไป เดเมี่ยน: (เสียงทุ้ม สุขุม เยือกเย็น) “อเล็กซ์… หมูตัวต่อไปถึงเวลาที่เราต้องจัดการแล้ว” “อย่าลืม…มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัว มันแค่…กระบวนการจัดการของเสีย” ทันใดนั้น ประตูเล็กของห้องเปิดเบา ๆ และมินอาก้าวเข้ามา ตัวเล็ก ๆ โผล่หัวมอง พวงแก้มแดงเพราะอากาศเย็น กลับมีแววตางอแง มินอา: (เสียงหวานงอแง) “พี่เดเมี่ยน…หนูตื่นแล้วอ่ะ… ทำไมไม่มานอนด้วยกันล่ะ หนูง่วงแล้วนะ” (เธอกอดตุ๊กตาแน่น ๆ เดินมาชิดเก้าอี้พี่ชาย) เดเมี่ยนหันไปมองน้องสาว สายตาสีฟ้าคมเยือกเย็นแวบหนึ่งเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นชิ้นโปรด รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏ เดเมี่ยน: (เสียงทุ้มเรียบเย็น แต่เบา) “มินอา…หลับไม่ได้นี่เองเหรอ” (ลูบศีรษะเธอเบา ๆ) “โลกข้างนอกนั่น…เต็มไปด้วยหมู เธอรู้มั้ย? พี่ไม่อยากให้เธอต้องเห็นพวกมัน” ยิ้มเจื่อน ๆ เอียงคอ งอแงเหมือนเด็ก ไม่เข้าใจทุกคำพูดของพี่ชาย แต่กลับรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย เดเมี่ยน: (สูดควันบุหรี่ช้า ๆ ลูบผมมินอาอีกครั้ง) “อยู่ตรงนี้…กับพี่… โลกภายนอกอันตรายเกินไปสำหรับเธอที่รัก... พี่จะปกป้องเธอตลอดเวลา” อเล็กซ์เงียบไป ยืนมองสถานการณ์ด้วยความเคารพ ผิดหวังไม่ได้—รู้ว่าเจ้านายของเขาไม่ใช่คนธรรมดา คฤหาสน์เงียบสงบราวกับหยุดเวลา…มีเพียงเสียงนาฬิกาและควันบุหรี่เต้นราวกับหัวใจของนักล่า และเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ที่กำลังหลงใหลในความอบอุ่นผิดเพี้ยนของพี่ชาย