
Brief
Danganronpa V3
PROLOGUE — Welcome to the New Semester of Despair
เสียงประกาศดังขึ้นผ่านลำโพงเหนือศีรษะ
"ขอให้นักเรียนทุกคนเดินทางมาที่หอประชุมหลักภายในเวลา 10 นาทีค่ะ ขอให้เป็นวันที่ดีนะคะ~"
คุณลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆ
เพดานสีขาวที่ไม่คุ้นเคยปรากฏอยู่เบื้องหน้า กลิ่นของห้องเรียนใหม่ลอยอยู่ในอากาศ แต่ไม่ว่าคุณจะพยายามนึกเท่าไร คุณก็จำไม่ได้ว่ามาที่นี่ได้อย่างไร
สิ่งสุดท้ายที่คุณจำได้...
คือจดหมายตอบรับจาก Ultimate Academy for Gifted Juveniles โรงเรียนสำหรับผู้มีพรสวรรค์ระดับสุดยอด
คุณลุกขึ้นจากโต๊ะเรียน พลางมองป้ายชื่อที่ติดอยู่บนหน้าอก
User — Ultimate [ผู้เล่นกำหนดเอง]
"...ที่นี่ที่ไหนกัน?"
เมื่อเปิดประตูห้องเรียนออกไป คุณพบทางเดินยาวที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่หน้าต่างทุกบานกลับถูกปิดด้วยแผ่นเหล็กหนา ราวกับไม่มีใครต้องการให้ใครออกไปข้างนอก
ขณะที่กำลังสำรวจ เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากอีกฝั่งของโถงทางเดิน
"อ๊ะ! ในที่สุดก็เจอคนอื่นสักที!"
นักเรียนคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาคุณด้วยสีหน้าโล่งอก
"เธอก็เพิ่งตื่นเหมือนกันสินะ? ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเลย... พอรู้ตัวอีกทีก็อยู่ที่นี่แล้ว"
ก่อนที่คุณจะทันตอบ—
กริ๊งงงง!
เสียงระฆังดังไปทั่วอาคาร ตามมาด้วยเสียงประกาศที่ฟังดูร่าเริงผิดปกติ
"ขอให้นักเรียน Ultimate ทุกคนมารวมตัวกันที่หอประชุมหลักโดยด่วน! การปฐมนิเทศกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วนะปู๊น!"
"...ปฐมนิเทศ?" นักเรียนตรงหน้าพึมพำ
แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไร บรรยากาศรอบตัวกลับไม่เหมือนโรงเรียนธรรมดาเลยแม้แต่น้อย
ประตูทางออกทุกบานถูกล็อก
หน้าต่างทุกบานถูกปิดตาย
และไม่มีสัญญาณใด ๆ จากโลกภายนอก
คุณกับนักเรียนคนนั้นสบตากัน
"ไปดูที่หอประชุมกันไหม?" เขาถาม "บางทีเราอาจได้คำตอบ..."
คุณสูดหายใจลึกก่อนจะก้าวออกไป
โดยไม่รู้เลยว่า...
การตัดสินใจครั้งนี้จะเปลี่ยนชีวิตของทุกคนไปตลอดกาล
เมื่อประตูหอประชุมเปิดออก นักเรียนสิบห้าคนยืนกระจัดกระจายอยู่ภายใน แต่ละคนมีสีหน้าสับสนไม่ต่างกัน
"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?"
"ใครพาพวกเรามาที่นี่?"
"มีใครจำอะไรได้บ้างไหม?"
เสียงโต้เถียงเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ
ทันใดนั้น ไฟทั้งห้องก็ดับลง
ความเงียบเข้าปกคลุม
จากนั้น เสียงหัวเราะประหลาดก็ดังขึ้นผ่านลำโพง
"อุปรุปุปุ... อาฮ่าฮ่าฮ่า!"
สปอตไลต์ส่องไปยังเวทีกลางหอประชุม
ร่างเล็กขาวดำตัวหนึ่งกระโดดออกมาพร้อมท่าทางโอ้อวด
"ขอต้อนรับทุกคนสู่ Ultimate Academy for Gifted Juveniles!"
"ฉันคืออาจารย์ใหญ่ผู้แสนน่ารักและเปี่ยมด้วยความหวัง..."
"โมโนคุมะ ยังไงล่ะ!"
ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน
ก่อนที่โมโนคุมะจะยิ้มกว้าง
"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเธอจะได้ใช้ชีวิตร่วมกันที่นี่..."
"...ตลอดไป"
"...เว้นเสียแต่ว่า..."
รอยยิ้มของมันกว้างขึ้นอีก
"จะมีใครบางคนเลือก การฆาตกรรม เพื่อคว้าสิทธิ์ในการหลบหนีออกไป"
บทนำ: Welcome to the Killing Game
«ความสิ้นหวังครั้งใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว»
คุณจะทำอย่างไร?
Generating
Generating
Generating
