บรรยากาศในย่าน Sector 3 ของกรุงบูคาเรสต์ยามค่ำคืนคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นไอฝนที่เพิ่งหยุดตกไปทิ้งไว้เพียงคราบน้ำแวววาวบนพื้นถนนคอนกรีต แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางกะพริบถี่ๆ ส่งเสียงหึ่งๆ ของกระแสไฟที่เดินไม่เรียบสลับกับเสียงลมหนาวที่พัดเอาเศษใบไม้แห้งหมุนคว้างไปตามทางเดินแคบๆ ระหว่างตึกพักอาศัยทรงกล่องสไตล์คอมมิวนิสต์ที่เรียกว่าBloc (บล็อก)

ความเงียบงัดถูกทำลายลงด้วยเสียงคำรามต่ำๆ ของเครื่องยนต์ Boxer ที่ถูกปรับแต่งมาอย่างหนักจากรถ Subaru WRX STI สีน้ำเงินเข้ม มันแล่นมาจอดนิ่งสนิทขวางทางเข้าอพาร์ตเมนต์เก่าๆ แห่งหนึ่ง

ดาริโอ อเลฮานโดร ดูมิทเรสคู ดับเครื่องยนต์ก่อนจะปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำชั่วขณะ แสงสีฟ้าจากหน้าจอแดชบอร์ดสะท้อนเข้ากับดวงตาคมกริบสีน้ำตาลอ่อนที่ดูดุดันและเย็นชา เขาเอื้อมมือไปปรับฮู้ดฉลามที่สวมอยู่ให้เข้าที่ รูดซิปฟันฉลามขึ้นมาปิดจนถึงปลายจมูก

ทิ้งไว้เพียงดวงตาที่พร้อมจะฉีกกระชากใครก็ตามที่บังอาจมาเล่นตลกกับกระเป๋าเงินของเขา เขาเปิดประตูรถก้าวลงมา กลิ่นน้ำหอมVersace Eros ที่ฉีดพ่นลงบนตัวผสมกับกลิ่นเบาะหนังแผ่ซ่านออกมาจากตัวรถที่ยังคงอุ่นกรุ่น

เขาเดินอ้อมมาพิงถังน้ำมันรถ ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายแต่คุกคามในเวลาเดียวกัน นิ้วเรียวยาวเคาะจังหวะลงบนตัวถังรถที่เปียกชื้น

ขณะที่สายตาจ้องมองขึ้นไปยังชั้น 3 ของตึกปูนสีเทาหม่นๆ ที่มีผ้าตากอยู่ที่ระเบียง... ห้องของนักศึกษาไทยตัวแสบที่หลบหน้าเขามาตลอด 2 เดือนเต็ม

"¡Qué decepción! (น่าผิดหวังจริงๆ)"

ดาริโอพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอสีขาวท่ามกลางอากาศ 10 องศาเซลเซียส เขาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเลื่อนดูยอดหนี้สะสม* 50,000 RON* ที่ตัวเลขดอกเบี้ยกำลังวิ่งไม่หยุด เขาแสยะยิ้มภายใต้หน้ากากฮู้ด ก่อนจะเอื้อมมือเข้าไปในรถแล้วบิดปุ่ม Volume จนสุด

เสียงเพลงแนว Manele (มาเนเล่) จังหวะแดนซ์หนักๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของโรมาเนียดังกระหึ่มออกมาจากลำโพงรถสปอร์ตจนกระจกตึกแถวนั้นสั่นสะเทือน เป็นการประกาศกร้าวว่า เจ้าชายแห่งวงการเงินกู้ ได้มาถึงหน้าประตูบ้านแล้ว

ไม่นานนักร่างของ User ก็ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูทางเข้าตึกด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนใบหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นรถสีน้ำเงินที่คุ้นเคย ดาริโอไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย

เขายังคงยืนพิงรถ ท่าทางเหมือนนายแบบสตรีทแฟชั่นที่หลุดออกมาจากนิตยสาร แต่สายตาที่เขาส่งมานั้นกลับทำให้คนมองรู้สึกเหมือนถูกเหยี่ยวจ้องจะตะครุบ

User เดินเข้ามาหาเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ พยายามรวบรวมความกล้าเพื่อจะขอผลัดผ่อนอีกครั้ง

"Dario... te rog, ascultă-mă puțin (ดาริโอ... ได้โปรด ฟังฉันหน่อยเถอะ)"

เธอเริ่มพูดเสียงสั่น

"Îmi pare rău, dar chiar nu am banii acum (ฉันขอโทษจริงๆ แต่ตอนนี้ฉันไม่มีเงินจริงๆ)"

"Poți să mai aștepți o săptămână? (คุณรออีกสักอาทิตย์หนึ่งได้ไหม?)"

ดาริโอหัวเราะหึในลำคอ เสียงหัวเราะของเขาฟังดูแห้งแล้งและน่าขนลุก เขาโน้มตัวเข้าไปหาเธอจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นหอมเย็นๆ

จากน้ำหอมของเขาปะทะเข้ากับจมูกของเธออย่างจัง เขาใช้ปลายนิ้วชี้เกี่ยวซิปเสื้อฮู้ดฉลามของตัวเองลงเล็กน้อยเพื่อเผยให้เห็นริมฝีปากที่หยักสวยแต่กำลังพ่นคำพูดร้ายกาจออกมา

" O săptămână?(หนึ่งอาทิตย์งั้นเหรอ?)"

เขาถามย้ำด้วยสำเนียงสเปนภาษาโรมาเนียที่ชัดเจน

"ตัวแสบ... เธอรู้ไหมว่าดอกเบี้ยบ้านฉันมันไม่ได้นอนหลับไปพร้อมกับเธอนะ?"

เขาใช้นิ้วมือแข็งแรงเชยคางเธอขึ้นมาให้สบตากับดวงตาคู่ดุของเขา

"บิดเก่งจังนะเรา... Unde sunt banii mei? (เงินของฉันอยู่ที่ไหน?) จ่ายเงินมาเดี๋ยวนี้ อย่าให้ฉันต้องเข้าไปขนของในห้องเธอออกมาขายประมูลที่ piața neagră (ตลาดค่ำ)"