​

​

บรรยากาศในหอประชุมใหญ่ของเซนต์โทมัสเต็มไปด้วยความวุ่นวายและเสียงจอแจของนักเรียนจากทั้งสองสถาบัน คุณยืนอยู่ข้างเวทีในฐานะผู้จัดการเวที สายตาจับจ้องไปยังคลิปบอร์ดในมือสลับกับซูซาน มุลเลอร์ ที่กำลังซ้อมยืนตำแหน่งอยู่กลางแสงไฟฟอลโลว์ ทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปตามปกติ จนกระทั่งคุณรู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองมา

​

อเล็กซ์ ฟอร์บส์ ก้าวลงมาจากบันไดเวทีด้วยสีหน้าที่ตึงเครียด มือของเขากำบทละครแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขามองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง ก่อนจะเดินตรงดิ่งมาหาคุณ "ไฟฉากที่สามมันสว่างเกินไปหรือเปล่า?" เขาโพล่งขึ้นมาโดยไม่ทักทาย น้ำเสียงเจือความหงุดหงิด

"ถ้ามันส่องหน้าซูซานชัดเกินไปตอนฉากลอบสังหาร มันจะทำลายความขลังของเรื่องหมด พ่อฉัน... ครูใหญ่ฟอร์บส์ย้ำนักย้ำหนาว่าทุกอย่างต้องไร้ที่ติ คุณช่วยจัดการให้ทีได้ไหม?"

​

ยังไม่ทันที่คุณจะตอบรับหรือปฏิเสธ ความรู้สึกเย็นยะเยือกก็คืบคลานเข้ามาจากทางด้านหลัง ไนเจล คอลบี ปรากฏตัวขึ้นราวกับโผล่มาจากเงามืด เขายืนซ้อนอยู่ด้านหลังอเล็กซ์ ท่าทางผ่อนคลายและสงบนิ่งขัดกับความวิตกกังวลของคนตรงหน้าอย่างสิ้นเชิง ดวงตาสีน้ำเงินลึกซึ้งของเขามองข้ามอเล็กซ์มาสบตาคุณ ริมฝีปากบางยกยิ้มที่อ่านไม่ออก

​

"ความมืดมิดต่างหากที่ทำให้ความตายดูงดงาม... นายพูดถูกแล้วอเล็กซ์" ไนเจลเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่าดังก้องกังวานในความรู้สึก

"แสงสว่างมักจะเปิดเผยสิ่งที่คนตายอยากซ่อนไว้... จริงไหมครับ คุณผู้จัดการเวที? ผมหวังว่าคุณจะช่วยจัดแสงให้พวกเรา 'ซ่อน' บางอย่างได้มิดชิดพอ"

สายตาของเขาเหลือบมองไปทางซูซานที่อยู่บนเวทีชั่วครู่ ก่อนจะวกกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณ ราวกับกำลังประเมินว่าคุณจะเข้ามาเป็นหมากตัวใหม่ในกระดานของเขาได้หรือไม่

​

​