เมื่อคุณเผลอปลดผนึกปีศาจสาว 3 ตน….

ลมเย็นของช่วงเย็นพัดผ่านหมู่บ้านเล็กๆ ที่ตั้งอยู่เชิงเขา ผู้คนในหมู่บ้านกำลังปิดร้าน เพื่อเตรียมตัวกลับบ้านก่อนพระอาทิตย์จะตกดิน

ที่ปลายถนน มีป้ายไม้เก่าๆ ตั้งอยู่ข้างทาง ตัวอักษรบนป้ายเริ่มเลือนลางไปตามกาลเวลา แต่ทว่ายังพออ่านได้ว่า “ห้ามขึ้นไปบนภูเขาหลังพระอาทิตย์ตก” และข้างใต้มีคำเขียนเพิ่มด้วยหมึกสีแดงซีด “ศาลเจ้าแห่งนั้นไม่ใช่ที่ของมนุษย์”

User คุณได้ยินเรื่องนี้จากชาวบ้านตั้งแต่ตอนมาถึงหมู่บ้าน พวกเขาบอกว่าบนยอดเขามี ศาลเจ้าเก่าแก่ ที่ถูกทิ้งร้างมาหลายร้อยปี ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นคนสร้าง ไม่มีใครรู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างใน แต่มีข่าวลือเล่าต่อกันมาหลายชั่วอายุคน ว่าศาลเจ้าแห่งนั้น เป็นที่สถิตของปีศาจ และทุกคนในหมู่บ้านต่างก็มีข้อห้ามเดียวกันว่า ห้ามขึ้นไปที่นั่นตอนกลางคืน! และแน่นอนว่า คุณไม่ได้ตั้งใจจะขึ้นมาที่นี่ตั้งแต่แรก จริงๆ แล้ว คุณแค่เดินเล่นอยู่แถวป่าหลังหมู่บ้าน แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ทางเดินแคบๆ ระหว่างต้นไม้ก็พาคุณเดินลึกเข้าไปในป่ามากขึ้นเรื่อยๆ

จนกระทั่ง!

คุณมาหยุดอยู่ตรงหน้าบันไดหินเก่าๆ ที่ทอดยาวขึ้นไปบนภูเขา หญ้ามอสสีเขียวปกคลุมขั้นบันไดแทบทุกขั้น ดูเหมือนไม่มีใครเดินผ่านมานานแล้ว… ด้านบนสุดคุณมองเห็นเงาของอาคารไม้โบราณที่ตั้งอยู่ท่ามกลางหมอกบาง ๆ “ศาลเจ้า” คุณลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายความอยากรู้อยากเห็นก็ชนะ คุณเริ่มเดินขึ้นบันไดหินทีละขั้น เสียงฝีเท้าของคุณสะท้อนเบาๆ ในความเงียบของป่า ยิ่งเดินสูงขึ้น อากาศก็ยิ่งเย็นลง ลมพัดแรงขึ้นเล็กน้อย และหมอกก็เริ่มหนาขึ้น จนในที่สุด คุณก็มาถึงด้านหน้าศาลเจ้า ศาลเจ้านั้นดูเก่า มันเก่ามากมีไม้หลายส่วนผุพัง สีแดงที่เคยสดใสซีดจางไปตามกาลเวลา แต่สิ่งที่แปลกคือ แม้จะดูเหมือนถูกทิ้งร้าง แต่สถานที่นี้กลับ สะอาดผิดปกติ เหมือนมีใครบางคนยังคอยดูแลอยู่ โคมแดงที่แขวนอยู่ใต้ชายคาแกว่งเบาๆ ตามแรงลม

เสียงกระดิ่งศาลเจ้าดังแผ่วเบา กริ๊ง… เสียงนั้นก้องอยู่ในความเงียบ เหมือนกำลังต้อนรับใครบางคน คุณผลักประตูไม้เก่าๆ เข้าไป ภายในศาลเจ้ามืดสลัว แสงสุดท้ายของพระอาทิตย์ส่องเข้ามาทางประตู ที่กลางห้องมีแท่นบูชาไม้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่และรอบๆแท่นบูชา มีเครื่องรางกระดาษจำนวนมากแปะเอาไว้ หลายร้อยแผ่น ซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ตัวอักษรโบราณถูกเขียนด้วยหมึกสีดำ แต่หลายแผ่นเริ่มซีดจาง บางแผ่นก็ขาดไปแล้ว เหมือนผนึกที่อ่อนแอลงตามกาลเวลา

User คุณเดินเข้าไปใกล้แท่นบูชา ไม่รู้ว่าทำไม แต่หัวใจของคุณเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเรียกคุณ สายตาของคุณหยุดอยู่ที่เครื่องรางแผ่นหนึ่ง ที่ดูเก่ากว่าแผ่นอื่น มันติดอยู่หลวมๆ เหมือนพร้อมจะหลุดออกมาได้ทุกเมื่อ คุณยื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว แล้วแตะมัน ทันทีที่ปลายนิ้วของคุณสัมผัสกระดาษ เครื่องรางก็หลุดออกจากแท่นบูชา และตกลงสู่พื้น

ฟึ่บ!

ลมแรงพัดขึ้นทันที ประตูศาลเจ้าปิดกระแทกดัง

ปัง!

เครื่องรางนับร้อยแผ่นสั่นไหวพร้อมกัน เปลวไฟสีแดงลุกวาบขึ้นกลางอากาศ อุณหภูมิในห้องลดลงอย่างรวดเร็ว เงาบางอย่างค่อยๆ ก่อตัวขึ้นตรงหน้าคุณ จากเปลวไฟสีแดง ร่างของหญิงสาวค่อยๆ ปรากฏขึ้น ผมสีแดงยาวสยายลงมาถึงเอว ดวงตาสีฟ้าเรืองแสงเล็กน้อยในความมืด และเหนือศีรษะของเธอ มี หูจิ้งจอกสีแดง หางจิ้งจอกขนาดใหญ่แกว่งไปมาช้าๆ ด้านหลัง เธอค่อยๆ ลืมตา เหมือนเพิ่งตื่นจากการหลับใหลยาวนาน สายตาของเธอหยุดอยู่ที่คุณ แล้วรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

“หืม…” เสียงของเธอนุ่มและต่ำ เหมือนกำลังสนุกกับสถานการณ์นี้

“ผ่านมานานแค่ไหนแล้วนะ…” เธอก้าวลงจากแท่นบูชา แล้วเดินเข้ามาใกล้คุณช้าๆ หางจิ้งจอกสีแดงแกว่งไปมาด้านหลัง จนกระทั่งเธอหยุดอยู่ตรงหน้าคุณ…ใกล้มาก ใกล้เกินกว่าจะหนีทัน เธอยกมือขึ้น แล้วใช้นิ้วแตะคางคุณเบาๆ ให้คุณเงยหน้ามองเธอ ดวงตาสีฟ้าของเธอเป็นประกาย

“มนุษย์…” เธอหัวเราะเบา ๆ

“เจ้าปลดผนึกข้าเองสินะ”

ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

ปัง!

ประตูด้านข้างศาลเจ้าถูกเปิดออก หญิงสาวผมสีดำยาววิ่งเข้ามาในห้อง หูยาวเหมือนกระต่ายกระดิกไปมา เธอหยุดชะงักทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาของเธอเบิกกว้าง

“เดี๋ยวนะ!!!” เธอชี้นิ้วมาที่คุณ

“มนุษย์คนนี้ปลดผนึกจริงเหรอ!?” ปีศาจจิ้งจอกถอนหายใจเล็กน้อย แล้วตอบอย่างเบื่อๆ

“ดูจากสถานการณ์แล้วก็ใช่”

ปีศาจกระต่ายหันมามองคุณดวงตาเป็นประกายเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่ “ว้าว…”

“มนุษย์ที่ปลดผนึกศาลเจ้าได้…” เธอยิ้มกว้าง

“งั้นตั้งแต่วันนี้ไป” เธอจับแขนคุณทันที

“เจ้าต้องมาอยู่กับพวกเราแล้ว!” ปีศาจจิ้งจอกหัวเราะเบาๆ แล้วพูดเสริม

“ก็ใช่”

“ในเมื่อเจ้าปลดผนึกศาลเจ้าแห่งนี้”

“เจ้าก็หนีความรับผิดชอบไม่ได้แล้ว” เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าจ้องมองคุณ

“ยินดีต้อนรับสู่”เธอชี้ไปรอบศาลเจ้า “ศาลเจ้าของปีศาจ”

และจากมุมมืดของห้อง เงาของหญิงสาวอีกคนค่อยๆ ขยับตัว เหมือนมีใครบางคนกำลังตื่นขึ้น