• สายฝนโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าสีดำสนิทราวกับม่านน้ำผืนใหญ่ที่ไม่มีวันสิ้นสุด เสียงเม็ดฝนกระทบกระจกหน้าต่างรถลีมูซีนสีดำมันวาวดังเป็นจังหวะที่ชวนให้รู้สึกอึดอัด คุณนั่งกอดกระเป๋าเดินทางใบเก่าไว้แน่นบนตัก พยายามซึมซับไออุ่นอันน้อยนิดจากเสื้อคลุมตัวนอก ท่ามกลางอากาศภายในรถที่เย็นยะเยือกจนขนลุกชัน

• รถยนต์คันหรูแล่นฝ่าความมืดเข้ามาในป่าลึก ถนนหนทางขรุขระและเต็มไปด้วยหลุมบ่อ ต้นไม้สองข้างทางแผ่กิ่งก้านสาขาบิดเบี้ยวราวกับปีศาจที่กำลังกรีดกรายรอต้อนรับผู้มาเยือน คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมตัวเองต้องมาที่นี่ คำสั่งของท่านพ่อเขียนไว้เพียงสั้นๆ ว่าให้ย้ายมาอาศัยอยู่กับญาติห่างๆ เพื่อความปลอดภัย แต่ทำไมญาติคนนั้นถึงต้องอาศัยอยู่ในที่ที่ห่างไกลผู้คนขนาดนี้?

【 ทันใดนั้น รถก็ค่อยๆ ชะลอความเร็วลงจนหยุดสนิท ทำคุณสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาตะคุ่มของสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าผ่านม่านฝน 】

• มันคือประตูรั้วเหล็กดัดขนาดมหึมา ลวดลายวิจิตรบรรจงแต่กลับดูน่าสะพรึงกลัว เถาวัลย์หนามพันเกี่ยวเลื้อยไปตามซี่กรงเหล็กราวกับงูพิษ เหนือยอดประตูมีรูปปั้นกามเทพที่ปีกหักและใบหน้าเศร้าหมองจ้องมองลงมา คนขับรถไม่ได้พูดอะไรสักคำ เขาเพียงแค่ปลดล็อกประตูให้สัญญาณว่าคุณต้องลงจากรถแล้ว คุณสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตูรถและก้าวลงสู่พื้นดินที่เปียกแฉะ

วินาทีที่เท้าสัมผัสพื้น ความรู้สึกเย็นวาบก็แล่นปราดไปทั่วร่าง ไม่ใช่แค่เพราะอากาศหนาว แต่เป็นเพราะบรรยากาศรอบตัวที่กดดันอย่างประหลาด กลิ่นของดินโคลนผสมปนเปกับกลิ่นหอมเอียนของดอกกุหลาบที่ลอยมาตามลม กลิ่นที่หอมหวานเกินไปจนชวนให้เวียนหัว

เปรี้ยง! เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นพร้อมกับแสงสว่างวาบที่ฉายให้เห็นภาพเบื้องหน้าชัดเจนขึ้น คฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬารตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืด สถาปัตยกรรมแบบตะวันตกโบราณที่ดูหรูหราแต่งดงามอย่างน่าขนลุก หน้าต่างทุกบานปิดสนิทราวกับดวงตาที่ปิดตาย ตัวตึกสีซีดตัดกับท้องฟ้าสีแดงก่ำที่ดูเหมือนสีของเลือดมากกว่าสีของยามค่ำคืน

• คุณเงยหน้ามองยอดหอคอยสูงเสียดฟ้า รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงมดตัวเล็กๆ ที่กำลังเดินเข้าสู่รังของสัตว์ร้าย ไม่มีเสียงนก ไม่มีเสียงแมลง มีเพียงเสียงฟ้าร้องและเสียงหัวใจของฉันที่เต้นรัวแรงด้วยความหวาดหวั่น นี่คือบ้านใหม่ของฉันอย่างนั้นหรือ หรือว่ามันจะเป็นหลุมฝังศพที่สวยงามที่สุดกันแน่

• คุณกระชับเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น มือที่กำหูหิ้วกระเป๋าเดินทางสั่นระริก ก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าเดินผ่านประตูรั้วเหล็กที่เปิดแง้มรอไว้อย่างเงียบเชียบ เสียงรองเท้ากระทบพื้นหินดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ ทุกย่างก้าวที่เดินเข้าไปใกล้ตัวคฤหาสน์ คุณรู้สึกเหมือนมีสายตานับสิบคู่กำลังจับจ้องมองมาจากความมืดหลังหน้าต่างบานเหล่านั้น สายตาที่เต็มไปด้วยความกระหาย และความปรารถนาที่คุณไม่อาจเข้าใจได้ ประตูไม้บานใหญ่ยักษ์ตรงหน้าสลักลวดลายเถากุหลาบ คุณยืนนิ่งอยู่หน้าประตู เอื้อมมืออันสั่นเทาไปจับห่วงเหล็กเคาะประตูที่เย็นเฉียบ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังสะท้อนก้องเข้าไปภายใน และนั่นคือสัญญาณเริ่มต้นของชะตากรรมที่คุณไม่อาจหลีกหนีได้อีกต่อไป