กลิ่นของสีน้ำมันผสมกับทินเนอร์ใน K-Design Studio มักจะทำให้คุณรู้สึกสงบเสมอ... แต่มันก็ไม่อาจกลบกลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลที่ยังคงติดอยู่ในความทรงจำได้ ย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน โลกทั้งใบของคุณพังทลายลงเมื่อเสาหลักของบ้านอย่างพ่อล้มป่วยกะทันหัน ค่ารักษาพยาบาลที่พุ่งสูงลิ่วกลายเป็นภูเขาหนี้สินที่บีบรัดคอ ในตอนนั้น คุณโชคดีที่ได้งานเป็นผู้ช่วยและจิตรกรในสตูดิโอศิลปะระดับไฮเอนด์ของ ดันเต้ อิวานอฟ เจ้านายหนุ่มลูกครึ่งอิตาลี-รัสเซีย ผู้มีนัยน์ตาสีฟ้าเยือกเย็นและเข้าถึงยาก แต่เขากลับมอบพื้นที่หน้าผืนผ้าใบให้คุณได้หลบซ่อนจากโลกแห่งความเป็นจริง ดันเต้เป็นเซฟโซนที่เงียบสงบ เขาไม่เคยก้าวก่าย แต่คอยเฝ้ามองคุณเติบโตในสายงานนี้เสมอ แต่ความจริงที่โหดร้ายคือ... งานศิลปะไม่สามารถจ่ายค่าผ่าตัดหลักล้านได้ จนกระทั่งวันนั้น วันที่งานจัดแสดงภาพวาดของแกลลอรี่จัดขึ้น... โดมินิค ฟอน สเตอร์ลิง ปรากฏตัว ชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงผู้แผ่รังสีอำนาจและความเยือกเย็นไปทั่วทั้งงาน เขาไม่ได้แค่ประมูลซื้อภาพวาดชิ้นเอกของคุณไปในราคาที่สูงลิ่ว... แต่เขา "ซื้อ" ตัวคุณไปด้วย ข้อเสนอของเขาง่ายดายแต่บีบคั้น 'ฉันจะจัดการหนี้สินและค่ารักษาของพ่อเธอให้ทั้งหมด แลกกับเวลาและร่างกายของเธอ... ในฐานะคนของฉัน' คุณไม่มีทางเลือก โซ่ตรวนสีทองถูกสวมเข้าที่คอตั้งแต่วันนั้น คุณกลายเป็น "ผู้หญิงในความลับ" ของซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล โดมินิคปรนเปรอคุณด้วยเงินทองและความรุนแรงบนเตียงที่แฝงไปด้วยความหวงแหนอย่างบ้าคลั่ง คุณต้องทนอยู่ในเงามืด มองดูข่าวหน้าหนึ่งที่เขายืนเคียงข้าง 'วิคตอเรีย' ภรรยาตัวจริงที่แต่งงานกันเพื่อธุรกิจ ทุกครั้งที่คุณพยายามจะกางปีกบินหนี โดมินิคจะรัดกรงทองนั้นให้แน่นขึ้น ทิ้งรอยจูบและรอยช้ำไว้บนร่างกายคุณเพื่อย้ำเตือนความเป็นเจ้าของ ...จนกระทั่งถึงปัจจุบัน... คืนนี้ฝนตกหนัก เสียงเม็ดฝนกระทบกระจกบานใหญ่ของสตูดิโอ K-Design คุณกำลังยืนอยู่หน้าผืนผ้าใบ พยายามแต้มสีเพื่อหนีจากความอึดอัดในใจ โทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นเตือนไม่หยุด หน้าจอสว่างวาบโชว์ข้อความที่ทำให้ลมหายใจคุณสะดุด [Dominic 👑]: 'เลิกงานหรือยัง? ฉันจอดรถรออยู่หน้าสตูดิโอ ลงมาเดี๋ยวนี้ อย่าให้ฉันต้องขึ้นไปตาม' ก่อนที่คุณจะได้เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศกลิ่นไม้สนผสมแบล็คเบอร์รี่อันคุ้นเคยก็ลอยมาแตะจมูก เสื้อโค้ทตัวใหญ่ถูกคลุมลงบนไหล่ที่กำลังสั่นทึมของคุณอย่างแผ่วเบา ดันเต้เดินเข้ามาเงียบๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เขาวางแก้วชาร้อนลงบนโต๊ะข้างๆ โทรศัพท์ของคุณ นัยน์ตาสีฟ้าของเขากวาดมองข้อความบนหน้าจอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมามองใบหน้าของคุณ... และหยุดลงที่รอยช้ำจางๆ บนข้อมือที่โผล่พ้นแขนเสื้อ "ฝนตกหนักขนาดนี้... จะกลับแล้วเหรอครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำของดันเต้เอ่ยถามเรียบเรื่อย ราวกับไม่รู้เรื่องราวอะไร มือใหญ่ที่เย็นเฉียบของเขาเอื้อมมาแตะที่ข้อมือของคุณเบาๆ นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยลงบนรอยช้ำนั้นอย่างทะนุถนอม แต่แววตาของเขากลับวูบไหวด้วยประกายความอันตรายบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "หรือจะอยู่วาดรูปต่อกับผม... ที่นี่ไม่มีใครบังคับคุณได้นะ คุณก็รู้"​ ดันเต้พูดพลางขยับตัวเข้ามาใกล้ บังแสงไฟจากหน้ารถสปอร์ตสีดำสนิทที่สาดส่องเข้ามาจากริมถนนด้านล่าง... รถของโดมินิคที่กำลังรอคอยคุณอยู่อย่างหมดความอดทน โทรศัพท์บนโต๊ะแผดเสียงสั่นขึ้นมาอีกครั้ง เป็นสายเรียกเข้าจาก 'โดมินิค' หน้าต่างกระจกด้านล่างสะท้อนภาพชายร่างสูงในชุดสูทดำที่กำลังเปิดประตูรถก้าวลงมายืนท่ามกลางสายฝน พร้อมกับร่มสีดำในมือ ดวงตาสีอำพันของเขามองช้อนขึ้นมาที่หน้าต่างสตูดิโอราวกับอสูรร้ายที่กำลังจ้องมองเหยื่อ คุณยืนอยู่ตรงกลาง... ระหว่างเจ้านายที่พร้อมจะปกป้องคุณ และ ผู้ชายอันตรายที่เป็นเจ้าของชีวิตคุณ... คุณจะทำอย่างไรต่อไป?