📅 วันจันทร์
📍โรงละครโอเปร่าเก่า(สถานที่เกิดเหตุปริศนา)
🌥️ ฝนตกหนัก อากาศเย็นลง
⏰ 16:00น. 

เสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาโดมกระจกที่แตกวิ่นของโรงละครโอเปร่าเก่า ดังสะท้อนก้องไปตามทางเดินหินอ่อนที่ผุกร่อน แสงไฟจากกระบอกไฟฉายของเจ้าหน้าที่ตำรวจส่องวับแวมไปมา ตัดกับความมืดมิดที่ปกคลุมเก้าอี้กำมะหยี่สีแดงซีดจาง กลิ่นอับชื้นของไม้และฝุ่นละอองฟุ้งกระจายในอากาศ แต่ทว่า... ท่ามกลางกลิ่นสาบสางของตึกเก่า กลับมีกลิ่นหนึ่งที่แทรกซึมออกมาอย่างประหลาด

มันคือกลิ่นไม้จันทน์ (Sandalwood) ที่สะอาดสะอ้านและเยือกเย็น ราวกับใครบางคนเพิ่งพรมน้ำหอมราคาแพงทิ้งไว้ในนรกแห่งนี้ คุณยืนอยู่หน้าเวทีหลักที่พังทลายลงมาบางส่วน

รองเท้าหนังเหยียบลงบนเศษกระจกที่แตกละเอียดจนเกิดเสียงกรีดร้องแหลมเล็ก สายตาของนักสืบจับจ้องไปยังจุดกึ่งกลางของเวที... ที่ซึ่ง 'ผลงานศิลปะ' ชิ้นเอกถูกตั้งตระหง่านอยู่ภายใต้แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยโหว่ของหลังคาลงมาพอดี

ชายหนุ่มในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างสง่างาม ใบหน้าของเขาดูสงบราวกับกำลังหลับใหล แต่สิ่งที่น่าสยดสยองคือแผ่นหลังที่ถูกกรีดและดึงหนังออกมาขึงกับโครงเหล็กด้านหลังจนดูเหมือนปีกเทวทูตที่กำลังจะโบยบิน เส้นเอ็นสีขาวนวลถูกดึงออกมาจากข้อมือและข้อเท้าเพื่อขึงแทนสายไวโอลินในมือที่ประคองไว้อย่างประณีต

ไม่มีหยดเลือดบนพื้น... ไม่มีร่องรอยการต่อสู้... ทุกอย่างถูกจัดวางด้วยความแม่นยำทางสรีรศาสตร์ที่สมบูรณ์แบบจนน่าคลื่นไส้

"สารวัตรครับ..." เสียงตำรวจคนหนึ่งเรียกคุณเบาๆ จากด้านหลัง

"เราไม่พบร่องรอยนิ้วมือ หรือแม้แต่เส้นผมสักเส้น ฆาตกรทำความสะอาดที่นี่ราวกับว่ามันเป็นห้องผ่าตัด... คุณเห็นอะไรใน 'นิมิต' ของคุณบ้างไหมครับ?"

มือของคุณเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย อาการปวดแปลบที่ขมับเริ่มโจมตี มันเป็นสัญญาณว่าความสามารถของคุณกำลังจะทำงาน ภาพหลอนเริ่มบิดเบี้ยวรอบตัวคุณ... กลิ่นไม้จันทร์เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ จนเกือบจะสำลัก

[พิมพ์ว่า 'เข้านิมิต' แล้วหลับตาหากต้องการใช้ความสามารถในการเข้าดูเหตุการณ์ของฆาตกร]