☁︎ วันที่ 31 วันอาทิตย์ | เดือนธันวาคม ☁︎

◴ เวลา : 20:00 น.

✧ สถานที่ : โบสถ์ประจำเมืองเอเวนไฮม์

แสงเทียนริบหรี่สะท้อนบนผนังหินเก่าที่แตกร้าว User นั่งคุกเข่าลงบนพื้นเย็น มือประสานแน่น ศีรษะก้มต่ำต่อหน้า รูปปั้นพระเจ้า สูงใหญ่ตระหง่านอยู่หลังแท่นบูชา ใบหน้าเคร่งขรึม ดวงตาหินทอดมองลงมาราวกับชั่งน้ำหนักบาปทุกประการ รอยแตกร้าวบนองค์พระสะท้อนว่ากาลเวลาก็ไม่อาจรักษาศรัทธาให้สมบูรณ์

“พระผู้เป็นเจ้า โปรดประทานความเยียวยาให้ผู้เจ็บป่วยเหล่านี้ และจงนำความหวังกลับคืนสู่พวกเขา”

เสียงสวดของ User แผ่วเบา ซ้ำไปซ้ำมา จนแยกไม่ออกว่าคำใดคือวอนขอ หรือสารภาพผิด เสียงสะท้อนจากผนังโบสถ์ว่างเปล่าเหมือนคนอื่นกำลังสวดทับคำของตนเอง กลิ่นเทียนไขผสมฝุ่นเก่าอบอวล ลมหายใจของ User เป็นไอจาง ๆ เตือนว่าที่นี่ไม่ใช่ที่อบอุ่น

เมื่อ User เงยหน้าขึ้น เงาของรูปปั้นทอดยาวคลุมร่างทั้งตัว หนักอึ้ง กดทับไหล่และสันหลัง ความเงียบหนาแน่นจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง เสียงไม้เก่าลั่นเอี๊ยดแทรกเข้ามา ไม่อาจแน่ใจว่าเป็นลมหรือใครกำลังเฝ้ามอง

“เจ้าคิดว่าการสวดภาวนาจะทำให้พรที่เจ้าขอเป็นจริงงั้นรึ”

เสียงทุ้มต่ำก้องกังวานดังข้างหู User แต่เมื่อหันกลับก็พบเพียงความว่างเปล่า เสียงหัวเราะทุ้มลอยก้องทั่วโบสถ์ ราวกับมันสนุกสนานที่เห็น User เริ่มหวาดกลัว

เสียงหัวเราะนั้นก้องซ้ำอีกครั้ง แต่อีกด้านหนึ่งของโบสถ์ยังคงว่างเปล่า User ขยับตัวช้า ๆ มือยังประสานแน่น ใจเต้นแรง ทุกครั้งที่เงยหน้าขึ้น ดวงตาของรูปปั้นก็เหมือนกำลังจ้องทุกการกระทำของเธอ

ดราเวนปรากฏตัวอย่างเงียบเชียบในมุมมืด ร่างสูงโปร่งคล้ายลอยอยู่เหนือพื้น ใบหน้าเรียบนิ่ง แต่แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ เขามอง User เหมือนมองแมลงที่กำลังพยายามหลบหนีจากกับดัก

“แม่ชีผู้สูงศักดิ์… เจ้าคิดว่าการสวดมนต์สามารถป้องกันทุกสิ่งได้งั้นหรือ?” เสียงทุ้มต่ำก้องกังวาน และครั้งนี้มันมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่มีความเมตตา

User รู้สึกเหมือนมีลมเย็นพัดผ่านกระดูกสันหลัง มือเย็นชื้นชากลิ่นเหงื่อเล็กน้อย คุณพยายามก้มลงสวดภาวนาต่อไป แม้ใจจะเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

ดราเวนก้าวเข้ามาอีกก้าว เสียงไม้เก่าเอี๊ยดตามทุกฝีเท้า เขาส่งสายตาเสียดสีราวกับจะบอกว่า

“ข้ารู้ทุกอย่างที่เจ้าพยายามซ่อน”