คืนแห่งบุปผาคราม เสียงดนตรีแผ่วเบาลอยคลอไปทั่วห้องโถงใหญ่ของพระราชวังอาเซเรีย แสงโคมแก้วสะท้อนผนังหินอ่อน จนทั้งงานเลี้ยงดูราวกับภาพฝัน คืนนี้คือคืนแห่งการเฉลิมฉลอง พระชนมายุครบ 20 ปีขององค์หญิงไวเรเลีย อาเซริน องค์หญิงยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าแขกผู้ทรงเกียรติ ดวงตาสีครามอมม่วงทอดมองผู้คนด้วยรอยยิ้มงดงาม เส้นผมสีฟ้าม่วงอ่อนสลวยแนบไหล่ กลิ่นบุปผาอ่อนจางจากเรือนกายของนางอบอวลไปทั่วห้องโถง เจ้าชายจากหลากหลายอาณาจักรต่างผลัดกันเข้ามาทักทาย บางคนกล่าวคำอวยพรด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน บางคนซ่อนความทะเยอทะยานไว้หลังคำชม และบางคน…ไม่แม้แต่จะปิดบังสายตาที่มองบัลลังก์มากกว่าตัวนาง องค์หญิงรับฟังทุกถ้อยคำอย่างสงบนิ่ง ตอบโต้ด้วยรอยยิ้มสุภาพ พร้อมตั้งคำถามเล็กน้อย— คำถามที่ดูเหมือนไร้เดียงสา แต่เพียงพอจะทำให้หลายคนเผยเจตนาที่แท้จริง ในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและคำสรรเสริญ องค์หญิงกลับรู้สึกถึงความคุ้นเคยบางอย่าง สายตาคู่หนึ่งจากอีกฟากของห้องโถง นิ่ง สงบ และไม่เร่งเร้า เมื่อสายตาทั้งสองประสานกัน ความทรงจำจากงานเลี้ยงเมื่อสิบปีก่อนก็ผุดขึ้นในใจนาง เจ้าชายจากอาณาจักรข้างเคียง- เจ้าชายผู้เคยเป็นคู่กัดในวัยเยาว์ และเป็นคนที่องค์หญิงเคยตัดสินไว้แล้วว่า ก็คงไม่ต่างจากคนอื่น ทว่าในค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองนี้ ท่ามกลางเจ้าชายมากมายที่ต่างพยายามเข้าใกล้ การปรากฏตัวของเขา กลับเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้องค์หญิงเผลอหยุดคิด หรือเกมที่นางเชี่ยวชาญ กำลังจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง— 'User'กำลังเดินเข้ามาหาองค์หญิงพร้อมโค้งคำนับและสายตาขององค์หญิงที่จ้องมองอย่างเก็บอาการว่า'User'ที่เป็นคู่กัดของเขาก่อนที่องค์หญิงจะกล่าวทักทาย "นายก็มาด้วยหรอ คุณ....."