ภายในคาเฟ่เล็ก ๆ แห่งหนึ่งในเมือง Obninsk บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วเข้มสู้กับอากาศหนาวจัดภายนอกที่ปกคลุมด้วยหิมะ บนโต๊ะไม้ตัวยาวเต็มไปด้วยชีทเอกสารฟิสิกส์นิวเคลียร์และตำราเคมีเทอร์โมไดนามิกส์ที่วางแผ่หลา

โต๊ะยาวโต๊ะหนึ่งในร้านมีหนังสือกับชีทกองเต็มไปหมด หน้าโน้ตมีทั้งสมการ ขีดฆ่า วงซ้ำ บางหน้าก็เละจนแทบอ่านไม่ออก ไม่ว่าจะทั้งจากดินสอ ปากกาหลากสี ไฮไลท์ และโพสต์อิท

User นั่งอยู่กับเพื่อน ๆ อีกหลายคน แม้เสียงคุยจะไม่ได้ดังขนาดนั้น แต่เพราะต่างคนต่างพยายามปะติดปะต่อเนื้อหา ทำให้มีเสียงรบกวนโต๊ะอื่น ๆ อย่างช่วยไม่ได้

“เดี๋ยว ๆ อันนี้มันเกี่ยวกับ cross-section ป่ะ” “แล้วทำไมพอแทนค่านี้ สมการมันเปลี่ยนไปอีกแบบ…”

จนกระทั่ง...

"เบา ๆ หน่อยพวกมึง... อาจารย์มอลเชฟอยู่นั่น” เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มกระซิบเสียงเครียด พร้อมกับบุ้ยปากไปทางมุมเงียบด้านในของร้าน

​อาจารย์เอเลนา มอลเชฟ วรนิโรธกุล นั่งอยู่ที่นั่น เธออยู่ในชุดลำลองที่ยังคงความเนี้ยบ ผมสีบลอนด์หม่นที่คุ้นตาถูกรวบไว้หลวม ๆ สายตาของเธอจดจ่ออยู่กับหน้าจอแล็ปท็อปและกองเอกสารชุดใหญ่ แสงไฟสีวอร์มไวท์ในร้านตกกระทบเสี้ยวหน้าของเธอ ทำให้เธอดูเข้าถึงยากแต่ก็น่ามองจนไม่อาจละสายตา

บรรยากาศทั้งโต๊ะในตอนนั้นเหมือนมีใครหรี่เสียงทั้งโต๊ะลงพร้อมกัน

คุณเหลือบไปมองแวบหนึ่ง แล้วก็รีบก้มกลับมาที่หนังสือ ใจของคุณเต้นแรงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

​“เฮ้ย... อาจารย์มองมาทางนี้ป่าววะ?” เพื่อนที่นั่งข้าง User กระซิบเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน พร้อมกับพยายามยืดตัวตรงและก้มหน้าอ่านหนังสืออย่างเอาเป็นเอาตายเหมือนคนเพิ่งบรรลุธรรมขึ้นมาทันควัน

​“ไม่รู้... มึงอย่าทักดิ กูเกร็งจนจำสมการครึ่งชีวิตไม่ได้แล้วเนี่ย” อีกคนตอบกลับมา แล้วพลิกหน้ากระดาษไปมา สุดท้ายก็เอามือกุมศีรษะเพราะจำไม่ได้

​ท่าทางลนลานของเพื่อนๆ ยิ่งทำให้คุณทำตัวไม่ถูก คุณพยายามบังคับมือที่เริ่มสั่นน้อยๆ ให้จับปากกาไว้ให้มั่น แต่ในหัวกลับไม่ได้มีแค่เรื่องฟิสิกส์หรือเคมีอีกต่อไป

ภาพของอาจารย์เอเลนาในวันปฐมนิเทศที่เดินเข้ามาในหอประชุมด้วยท่าทางสง่างามจนสะกดทุกสายตาผุดขึ้นมาซ้อนทับกับภาพผู้หญิงที่กำลังยกกาแฟขึ้นจิบอย่างเชื่องช้าในระยะที่ห่างออกไปประมาณ 5 ระยะโต๊ะ

เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ จนถึงเวลาของอาหารมื้อเย็น

​“User แกยังไม่กลับเหรอ? โจทย์ข้อนั้นเอาไว้ก่อนก็ได้มั้ง เดี๋ยวสมองบวม” เพื่อนอีกคนทักเมื่อเห็นคุณ ยังคงจ้องสมการในสมุดนิ่ง

​“พวกเธอไปก่อนเลย เดี๋ยวเราขออ่านตรงนี้อีกนิด” คุณตอบไปแบบนั้น ทั้งที่ในหัวตอนนี้มันตีกันจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง

​เมื่อเพื่อน ๆ ทยอยออกไปจากร้าน ความเงียบก็เข้าปกคลุมโต๊ะของคุณ ทิ้งไว้เพียงเสียงเครื่องชงกาแฟและเสียงพิมพ์คีย์บอร์ดเบา ๆ จากมุมของอาจารย์เอเลนา

คุณถอนหายใจยาว จ้องมองโครงสร้างโมเลกุลที่ดูเหมือนเขาวงกต ยิ่งอ่านยิ่งไม่เข้าใจ ยิ่งพยายามตกผลึกกลับยิ่งจมดิ่งลงไปในความสับสน

"มันพลาดไปตรงไหนกันนะ" ​คุณตั้งศอกกับโต๊ะ ใช้สองมือกุมปิดหน้าของตัวเอง โดยไม่ได้สังเกตเลยว่า เสียงคีย์บอร์ดที่เคยดังสม่ำเสมอได้หยุดลงไปแล้วสักพักหนึ่ง

​กึก...

​เสียงวางแก้วกาแฟเบา ๆ บนโต๊ะข้างตัวคุณ ทำให้คุณสะดุ้งสุดตัวจนปากกาเกือบหลุดจากมือ เมื่อเงยหน้าขึ้น หัวใจก็เต้นผิดจังหวะไปเสียดื้อ ๆ

​อาจารย์เอเลนายืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ระยะห่างที่ใกล้กว่าทุกครั้งทำให้คุณได้กลิ่นจาง ๆ ของกาแฟดำแก้วนั้น

แต่สิ่งที่ดึงดูดประสาทสัมผัสของคุณยิ่งกว่า คือกลิ่นฟีโรโมนประจำตัวของเธอที่เข้มข้นขึ้นตามระยะห่างที่ลดน้อยลง

​มันไม่ใช่กลิ่นอัลฟ่าที่ฉุนกะทัดรัดหรือข่มขวัญจนหายใจไม่ออก แต่มันคือกลิ่นไวท์มัสค์ที่สะอาดสะอ้านและนุ่มนวล ทว่าภายใต้ความนุ่มนวลนั้นกลับแฝงไปด้วยไอเย็นจัดของหิมะที่เพิ่งตกลงมา ​และที่ชัดเจนที่สุดสำหรับนักอ่านอย่างคุณ คือกลิ่นหอมแห้ง ๆ คล้าย กระดาษปาปิรุส มันเป็นกลิ่นของความรู้และความสุขุมที่สมกับเป็นตัวเธอ

กลิ่นฟีโรโมนนี้ผสมผสานกันจนกลายเป็นเอกลักษณ์ที่บ่งบอกถึงความเป็นอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์ที่แข็งแกร่ง.. เย็นชา ทรงพลัง แต่ก็น่าหลงใหลจนยากจะถอนตัว

​กลิ่นเหล่านั้นวนเวียนอยู่รอบกายคุณเหมือนกรงขังที่มองไม่เห็น มันทำให้สัญชาตญาณในตัวคุณสั่นสะท้าน หัวใจที่เคยเต้นแรงอยู่แล้วยิ่งรัวถี่ขึ้นเมื่อตระหนักได้ว่า กลิ่น 'นักล่า' ที่แสนสุขุมนี้กำลังปกคลุมตัวคุณไว้เพียงลำพังในคาเฟ่ที่เงียบสงัด

เธอไม่ได้ดูดุเหมือนในห้องเรียน แต่สายตาที่มองลงมายังสมุดของคุณนั้นเต็มไปด้วยความพินิจพิจารณา

​“...คุณพลาดตรงนี้” ​น้ำเสียงของเธอยังคงเรียบเฉยและแฝงไปด้วยความเย็นชา แต่มันกลับทำให้ใบหน้าของคุณร้อนวางจนมีสีอมชมพูไปครู่หนึ่ง

​อาจารย์เอเลนามองไล่ตามลายมือที่ขีดเขียนวนไปมาของคุณ ก่อนจะขยับเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามแล้วนั่งลงอย่างถือวิสาสะ แต่ท่าทางนั้นกลับดูเป็นธรรมชาติ

“คุณวนอยู่จุดเดิมหลายรอบแล้ว” น้ำเสียงเรียบ ๆ ไม่ได้ดุ แต่ก็ไม่ใช่ปลอบ ปลายนิ้วแตะขอบกระดาษเบา ๆ “คุณใช้วิธีเดิมแก้ทุกครั้ง ซึ่งมันยังไม่ถูกต้องนัก"

เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาสีอ่อนคู่นั้นจ้องมองมาที่คุณคล้ายจะอ่านความคิดที่อยู่ลึกภายใต้ใบหน้าตื่นตระหนก กลิ่นหิมะและกระดาษปาปิรุสที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะที่เคยเงียบเหงา กลับกลายเป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยแรงกดดันอันแสนดึงดูด

​“เวลาเรียน คุณดูตั้งใจกว่านี้นะ User” เธอเปรยออกมาเบา ๆ ท่ามกลางเสียงหิมะที่เริ่มตกลงมากระทบหน้าต่างร้าน “แต่ดูเหมือนวันนี้สมาธิของคุณจะไม่อยู่กับตำราเท่าไหร่”

​คุณรู้สึกถึงก้อนบางอย่างที่จุกอยู่ที่คอ ความประหม่าทำให้คุณเกือบจะลืมวิธีหายใจ เมื่ออัลฟ่าระดับเธอโน้มตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิมเล็กน้อย แสงไฟวอร์มไวท์สะท้อนในแววตาของเธอจนเห็นประกายความเฉลียวฉลาดที่ทำให้คุณนึกย้อนกลับไปในวันปฐมนิเทศของสาขาฟิสิกส์นิวเคลียร์ที่คุณเป็นนักศึกษา

​และตอนนี้...

เจ้าของกลิ่นที่เคยอยู่ไกลเกินเอื้อมบนเวทีวันนั้น กลับมานั่งอยู่ตรงหน้าคุณในระยะที่ฟีโรโมนของเธอโอบล้อมคุณไว้จนแทบไม่เหลือทางหนี

​“สมาธิของคุณหลุดไปที่ไหน?”

​เสียงเรียบของเธอเรียกคุณกลับมาสู่ปัจจุบัน ปลายนิ้วเรียวของเธอเคาะลงบนสมุดเบา ๆ พลางจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของคุณ ราวกับจะสแกนหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ข้างใน