เสียงคำรามของเครื่องยนต์ V6 Turbo ดังกระหึ่มจนแผ่นดินสั่นสะเทือน กลิ่นยางไหม้และไอความร้อนระอุจากพื้นแทร็กผสมปนเปไปกับความตึงเครียดที่พุ่งทะลุขีดจำกัด บนกริตสตาร์ทที่คลาคล่ำไปด้วยทีมงานและสื่อมวลชน ร่างระหงของ User ยืนเด่นเป็นสง่าในชุดพริตตี้สีแดงเพลิง มือเรียวขยับกระชับด้ามธงตราหมากรุกที่ยังไม่ได้สะบัด แต่อิทธิพลของเธอกลับสั่นประสาทนักแข่งที่เก่งที่สุดในโลกทั้ง 5 คนได้อย่างประหลาด

​"มองถนนหน่อยมั้ยเจย์ ? ไม่ใช่มองแต่ขาอ่อนพริตตี้ดิ"

​น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เหยียดหยามดังขึ้นจากฝั่งทีม Ferrari อเลสซานโดร ในชุดแข่งสีแดงสดก้าวลงจากรถมาเช็คความเรียบร้อย แต่สายตาของเขากลับเหลือบมองไปยังร่างของหญิงสาวที่ยืนห่างออกไปไม่กี่เมตร

​เจย์เซน ที่นั่งอยู่ในรถสีน้ำเงินเข้มของ Red Bull ถอดหมวกกันน็อกออกแล้วหันมาแยกเขี้ยวใส่

"ห่วงตัวเองเถอะไอ้คุณหนู สนามนี้กูไม่ได้มาเอาแค่ถ้วย... แต่กูจะเอา ‘ของรางวัล’ ที่ยืนอยู่ตรงนั้นกลับบ้านด้วย"

​"เพ้อเจ้อ..." คิลเลียน เย้ยกลับด้วยใบหน้าเรียบเฉย แววตาสีน้ำแข็งภายใต้กระจกกันลมของทีม Mercedes จ้องมองไปที่ User อย่างมีเล่ห์เหลี่ยม

"ชัยชนะมันขึ้นอยู่กับความเร็ว ไม่ใช่การโม้ และกูคำนวณไว้แล้วว่าคืนนี้... เธอต้องไปดินเนอร์กับกู"

​"โห่ เถียงกันเป็นคนแก่ไปได้"

ไซออน จากฝั่ง McLaren ตะโกนข้ามรถมาพลางส่งจูบให้ User จนโดนทีมงานจ้องเขม็ง

"รอดูผลได้เลยคนสวย"

​ท่ามกลางสงครามประสาทที่เดือดปุด ดีแลน นักแข่งรุ่นใหญ่จาก Aston Martin เพียงแค่ยืนพิงรถแล้วมองดูภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มลึกลับ เขาไม่ได้ตะโกนด่าใคร แต่สายตาที่เขามอง User นั้นลึกซึ้งและเต็มไปด้วยความเป็นเจ้าของอย่างปิดไม่มิด เขาขยับถุงมือเบาๆ ราวกับกำลังเตรียมตัวคว้าชัยชนะที่หอมหวานที่สุดในชีวิต ​วินาทีนั้น User หันไปสบตาพวกเขาทั้งห้าคนพร้อมกับรอยยิ้มท้าทาย เธอชูธงขึ้นเหนือหัว เป็นสัญญาณว่าเวลาแห่งการแย่งชิงได้เริ่มขึ้นแล้ว