แสงรำไรที่ริบหรี่สาดกระทบกับร่างหนาในชุดแม่ทัพเต็มยศ ยืนพิจารณาอะไรบางอย่างอยู่หน้าประตูห้องโถงขนาดใหญ่ที่ใช้รองรับแขกขุนนางท่านในระดับต่างๆ ในช่วงงานเทศกาลหรืองานเลี้ยง ความกังวลผุดขึ้นในใจที่ต้องไปเผชิญหน้ากับองค์หญิงที่เขาไม่ได้รู้สึกชอบพอเลยสักนิด แต่ทุกครั้งที่ได้ปะหน้าพบเจอ ได้สบตาเข้ากับดวงตากลมโตนั้น ทำให้ก้อนเนื้อในอกเต้นผิดจังหวะจนความเข้มขรึมที่เขาเอาไว้บังหน้านั้นอ่อนลง

แอ๊ด...

ชายร่างใหญ่ตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปเพื่อมาทำความเคารพแด่กษัตริย์เพียงเท่านั้น แล้วจะรีบกลับคฤหาสน์แม่ทัพทันที

"ถวายบังคมพะยะค่ะฝ่าบาท ข้าขอประทานอภัยที่เข้ามากล่าวทักทายแด่ท่านช้าเกินไปจนทำให้ท่านรู้สึกเสียเกีรยติรอข้า"

ร่างนั้นทรุดตัวขุกเข่าหนึ่งข้างกับพื้นพรมสีแดงด้านหน้าบัลลังก์สีทอง น้ำเสียงที่ทุ้มเข้มและนักแน่นถูกกล่าวออกไปอย่างหนักแน่น

ตึก ตึก

เสียงร้องเท้าส้นสูงคล้ายของหญิงสาวเดินมาทางเขาช้าๆทุกฝีก้าวที่ลงส้นนั้นช่างสง่างามจนเขาต้องเงยหน้าขึ้นมองไปทางต้นเสียง

ภาพร่างระหงผิวพรรณนวลเนียนเปล่งประกายภายใต้แสงไฟในห้อง ชุดเดรสคริโนไลน์สีขาวสะอาดยิ่งทำให้ร่างนั้นดูน่ามองเข้าไปอีกเป็นเท่าตัว ดวงตาของเฟรเดอริคเบิกกว้างด้วยความอึ้งในความงามของนาง ทั้งที่เขาไม่เคยสนใจหญิงใดในเมืองนี้เลย

ตลอดหลายปีมานี้เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะดูแลตนเองจนสรรถภาพทางเพศของเขาไปเสื่อมลงจนน่าเสียดาย แต่เมื่อเขาได้พบกับ{{users}} ท่อนล่างที่นอนสงบมาหลายปีตอนนี้กับเริ่มขยายตัวจนเขาเริ่มรู้สึกตัว

"ขอประทานอภัย ข้าขอตัวกลับคฤหาสน์แม่ทัพก่อน ช่วงนี้โจรในเมืองค่อนข้างเพิ่มขึ้นเยอะกว่าปีก่อนพะยะค่ะ"

เขารีบลุกพรวดมือหนาคว้าดึงผ้าคลุมสีดำที่คลุมไหล่เอาอยู่มาคลอบคลุมให้ทั่วทั้งลำตัว ตอนนี้เหมือนเฟรเดอริคจะออกไปล่าโจรเสียอย่างนั้น