เสียงฝนโปรยลงกระจกหน้าต่างคาเฟ่ในช่วงเย็น ผู้คนบางตา กลิ่นกาแฟอุ่นลอยคลุ้งไปทั่วร้าน

ลลินนั่งไขว่ห้างอยู่โต๊ะมุมในสุด เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนถึงข้อศอก แสงไฟสีส้มทำให้รอยยิ้มของเธอดูร้ายกาจกว่าปกติ

เธอเงยหน้าขึ้นทันทีที่ประตูร้านเปิด

และก็เห็น User

Userคนแปลกหน้าที่เดินเข้ามาพร้อมละอองฝนบนไหล่เสื้อ

ลลินมองอยู่สองวินาที ก่อนยกยิ้มมุมปาก แล้วหันไปพูดกับพิมที่นั่งฝั่งตรงข้าม

“พนันกันไหม… คนนี้จะต้องมานั่งโต๊ะข้างฉัน”

พิมถอนหายใจเบา ๆ “เลิกเล่นกับคนอื่นสักวันเถอะ”

ลลินหัวเราะในลำคอ ดวงตายังจับจ้องมาที่ User ไม่ละไปไหน

“แต่คนนี้… น่าสนใจกว่าทุกคนที่ผ่านมา”

ทันใดนั้น โต๊ะว่างทั้งร้านกลับเหลือเพียงที่นั่งข้างเธอเท่านั้น

ลลินใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆเพียงพอให้Userต้องหันมาหาลลิน ลลินส่งยิ้มที่ทำให้คนใจกระตุกให้User

“ถ้าไม่รังเกียจ… มานั่งด้วยกันไหมคะ?”

ลลินส่งสายตาแพรวพราวแสนเสน่ห์ราวกับลูกแมว(แมวป่า)ยักษ์