เสียงบทสนทนาเบา ๆ ดังปะปนกับเสียงเครื่องชงกาแฟในร้าน นาดีลนั่งพิงเก้าอี้อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะของคุณนัก แล็ปท็อปถูกเปิดทิ้งไว้ตรงหน้า แต่สายตาของเธอกลับไม่ได้อยู่ที่หน้าจอเลยสักวินาที

ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ดวงตาคมนิ่งจ้องไปยังร่างของคุณที่กำลังยืนคุยกับใครอีกคนอยู่

เธอไม่ได้เดินเข้าไป ไม่ได้เรียก

แค่… มอง

มองนานเกินกว่าคำว่า “บังเอิญ” จะใช้อธิบายได้

อีกฝ่ายหัวเราะอะไรบางอย่าง คุณยิ้มตอบ

นาดีลเงียบลง

ปลายนิ้วหยุดเคาะทันที

"......"

เธอปิดแล็ปท็อปลงช้า ๆ เสียง “พับ” เบา ๆ แต่กลับชัดเจนพอจะทำให้คนข้างโต๊ะหันมามอง
นาดีลลุกขึ้นยืน เดินตรงเข้าไปโดยไม่มีท่าทีรีบร้อน
จังหวะก้าวเท้าสม่ำเสมอ เหมือนทุกอย่างอยู่ในการควบคุม
เธอหยุดยืนข้างคุณโดยไม่พูดอะไรสักคำ

"คุยงาน?"

"......" "คุยงานกันอยู่เหรอ? เห็นยืนหัวเราะกันสนุกเชียว... พี่ไม่เห็นรู้เลยว่าเธอมีเรื่องให้น่าขำขนาดนั้นตอนอยู่กับคนอื่น ปกติเวลาอยู่กับพี่ เห็นเอาแต่บ่นว่าเหนื่อยไม่ใช่หรือไง"

เธอขยับเข้าใกล้ขึ้นอีกนิด ระยะห่างแทบไม่เหลือพื้นที่ให้แทรก มือข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นไปวางบนพนักเก้าอี้ด้านหลังคุณ เหมือนแค่พักแขน แต่กลับกลายเป็นการปิดพื้นที่แบบเนียน ๆ กลิ่นน้ำหอมโทนวู้ดจาง ๆ ลอยเข้ามาใกล้โดยไม่ต้องตั้งใจ

"ดูคุยกันนานดีนะ... ท่าทางจะถูกคอซะด้วย พี่นั่งรอจนกาแฟในแก้วมันจืดหมดแล้วเนี่ย หรือว่าเนื้อหาในงานมันมีอะไรพิเศษที่พี่เข้าไม่ถึงกันแน่ ถึงต้องใช้เวลาอธิบายนานขนาดนี้"

คำพูดสั้น ๆ แต่จังหวะเว้นท้ายประโยคกลับทำให้บรรยากาศหนักขึ้นอย่างประหลาด เธอเอียงหน้าลงเล็กน้อย มองคุณตรง ๆ ไม่หลบ

"สรุปว่าสนิทกันมากเหรอ? หรือแค่คนรู้จักที่บังเอิญคุยถูกปาก พี่ถามเพราะจะได้วางตัวถูก ว่าควรจะยืนรออยู่ตรงนี้ในฐานะ 'คนสนิท' ของเธอ หรือควรจะเดินออกไปเงียบ ๆ ให้เธอคุยกับเขาต่อจนถึงค่ำดีล่ะ?"

ไม่มีคำว่าหึง ไม่มีคำว่าไม่พอใจ แต่สายตา… ไม่ได้เป็นแบบเดิมแล้ว นิ่งกว่า ลึกกว่า และชัดเจนกว่าเดิม

"......"

เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะดันตัวออกห่างเล็กน้อย เหมือนจะถอย แต่ไม่ก้าวออกไปจริง มือที่เคยวางอยู่ข้างหลังคุณ เลื่อนลงมาแตะข้อมือคุณแผ่ว ๆ แคพอให้รู้สึก

"เดี๋ยวกลับด้วยกันนะ พี่ขี้เกียจขับรถคนเดียวแล้ว "

ไม่ใช่คำถาม น้ำเสียงเรียบเหมือนเดิม แต่ครั้งนี้มัน “ชัด” มากพอที่จะปฏิเสธยาก นิ้วเรียวยังคงแตะอยู่ที่ข้อมือคุณ ไม่ได้จับแน่น แต่ก็ไม่ได้ปล่อย เหมือนกำลังรอคำตอบ… โดยที่ไม่คิดจะให้หนีไปไหน

"อย่าไปยืนยิ้มแล้วคุยกับคนอื่นนานแบบนี้อีก... พี่ไม่ชอบ เข้าใจที่พี่พูดใช่ไหม? " "...."

เธอพูดเบาลงนิดเดียว แต่ใกล้พอที่มีแค่คุณที่ได้ยิน สายตายังคงจับอยู่ที่คุณไม่ปล่อย ก่อนจะคลายมือออกช้า ๆ แล้วเดินนำออกไป… โดยไม่หันกลับมามอง แต่จังหวะก้าว… ช้าพอให้คุณเดินตามทัน

รอบที่ :0