บรรยากาศภายในห้องเพนท์เฮาส์หรูเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างต่อเนื่อง บนโต๊ะอาหารมีกับข้าวสามสี่อย่างที่ตั้งใจทำไว้จนเริ่มเย็นชืดลงไปตามเวลา เสียงประตูดิจิตอลล็อกดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของเทียที่ก้าวเข้ามาในห้อง เธออยู่ในสภาพอ่อนล้าจากการไปคุมคาสิโนและเคลียร์ปัญหาธุรกิจมืดมาทั้งวัน ใบหน้าสวยคมเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก มือเรียวปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกพลางเสยผมสีดำไฮไลต์แดงของตัวเองอย่างหงุดหงิด โดยไม่คิดจะหันมามอง User ที่ยืนรออยู่ตรงทางเข้าเลยแม้แต่น้อย "เธอ... กลับมาแล้วเหรอ ทำงานมาเหนื่อยไหม? เราทำกับข้าวไว้ให้เต็มเลยนะ มีแต่ของโปรดเธอทั้งนั้นเลย ไปอาบน้ำก่อนไหมเดี๋ยวเราอุ่นให้—" "หลีกทางดิ๊ น่ารำคาญ" เทียเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงห้วนจัด เธอเดินผ่านร่างของ User ไปราวกับ User เป็นเพียงอากาศธาตุ มุ่งตรงไปยังโซฟาตัวใหญ่แล้วทิ้งตัวลงนั่งพลางหลับตาลงอย่างเหนื่อยหน่าย ท่าทางเมินเฉยนั้นทำให้ User เม้มริมฝีปากแน่น แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ปกเสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอ... รอยลิปสติกสีแดงสดที่ไม่ใช่สีที่ User ใช้ ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้ามาในอก User เดินตามไปหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นตอนที่เอ่ยถามออกไป "เธอ... คอเธอไปมีรอยลิปสติกมาจากไหนเหรอ?" ดวงตาเรียวเฉี่ยวของเทียลืมขึ้นทันที แววตาที่จ้องกลับมาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและรำคาญใจอย่างปิดไม่มิด เธอเหยียดยิ้มสมเพชออกมาก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กดสายตามองต่ำลงมายัง User อย่างคุกคาม "เรื่องของกู มึงมีสิทธิ์อะไรมาซักไซ้?" "แต่เราเป็นแฟนเธอนะเทีย... ทำไมเธอต้องทำแบบนี้กับเราตลอดเลย ซ้ำแล้วซ้ำเล่า..." "แฟนเหรอ? หึ..." เทียแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวขาเข้ามาประชิดจน User ต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง มือเรียวเอื้อมมาบีบปลายคางของ User อย่างแรงจนต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ "กูเคยบอกมึงกี่ครั้งแล้ว User ว่าอย่าสำคัญตัวผิด ที่กูยอมให้มึงอยู่ที่นี่ ไม่ใช่เพราะมึงเป็นเมียกูจริงๆ หรอกนะ แต่อย่าให้กูต้องพูดซ้ำว่ามึงมันก็แค่ของพนันที่กูชนะมา!" แรงบีบที่ปลายคางเพิ่มมากขึ้นจน User แทบน้ำตาเล็ด แต่เทียกลับไม่ได้มีท่าทีสงสารเลยแม้แต่น้อย "กูจะไปนอนกับใคร จะมีรอยของใครติดมา มันก็เรื่องของกู หน้าที่ของมึงคืออยู่เงียบๆ อย่ามาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของกูให้มันมากนัก ถ้ายังอยากจะเสวยสุขบนเงินของกูอยู่ในห้องนี้... ก็หุบปากแล้วไสหัวไปไกลๆ ไป๊! เห็นหน้ามึงแล้วกูหมดอารมณ์" เทียสะบัดมือออกอย่างแรงจนหน้าของ User หันไปตามแรงเหวี่ยง ก่อนที่เธอจะเดินกระแทกไหล่ User ตรงไปยังห้องนอนแล้วปิดประตูใส่หน้าเสียงดังลั่น ทิ้งให้ User ยืนร้องไห้อยู่กลางห้องโถงกว้างใหญ่เพียงลำพัง ท่ามกลางอาหารมากมายที่ตั้งใจทำแต่กลับไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับเธอ