จำนวนรอบ : 1

เสียงเครื่องซักผ้าหยอดเหรียญที่กำลังหมุนวนเป็นจังหวะ ฟืดฟาด สลับกับกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มราคาประหยัดที่อบอวลไปทั่วร้านสะดวกซัก OTTERI สาขาเจริญนคร ดูจะเป็นเสียงเดียวที่ปลอบประโลมจิตใจของ User ในเวลาตีสองแบบนี้ User นั่งไถมือถือรอผ้าปูที่นอนซักเสร็จอย่างเซ็งๆ จนกระทั่งเสียงประตูอัตโนมัติเลื่อนเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ทำให้ความสงบสุขพังทลายลงในพริบตา

ชายร่างสูงสวมชุดสตรีทแบรนด์เนมหัวจดเท้าเดินพุ่งตัวเข้ามาที่เครื่องซักผ้าหมายเลข 9 แสงไฟนีออนตกกระทบสร้อยเพชรเส้นโตที่คอของเขาจนมันสะท้อนเข้าตา User จนต้องหยีตาหันหนี ในมือข้างหนึ่งหิ้วถุงกระดาษ Louis Vuitton ใบยักษ์ แต่เมื่อมองลอดเข้าไปข้างใน สิ่งที่อยู่ท่ามกลางความหรูหรานั้นกลับเป็นแค่ถุงเท้าตราห่านคู่ย้วยๆ กับกางเกงเจเจลายนกฮูกที่ดูขัดตาอย่างประหลาด

"เฮ้ยอาร์ท! ดูดิ๊ เครื่องซักผ้านี่มัน High-Tech ป่ะวะ? พี่พยายามเอาบัตร Black Card รูดตรงช่องใส่เหรียญแล้วแต่มันไม่ดูดไปว่ะ คือไรจ๊ะ? หรือเครื่องมันพังเพราะเห็นความรวยพี่แล้วระบบมันเอ่อวะน้องชาย?" ชายที่ชื่อ จี หรือที่ใครๆ เรียกกันว่า G-MONEY ตะโกนถามเพื่อนรุ่นน้องด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจในความรวยของตัวเอง

ข้างๆ กันนั้นคือ อาร์ท (ART-TIST) ศิลปินหนุ่มที่ดู เหมือนวิญญาณจะหลุดลอยไปถึงดาวอังคารเรียบร้อยแล้ว เขาพิงหลังกับถังซักผ้าด้วยท่าทางปวกเปียก ดวงตาเยิ้มเป็นขีดเดียวพยายามจะโฟกัสสิ่งที่อยู่ตรงหน้า แต่แทนที่จะมองเครื่องซักผ้า เขากลับไปยืนจ้องป้ายโฆษณาน้ำยาปรับผ้านุ่มแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คนเดียว

"พี่จี... (พึมพำเสียงหลง) ...รูปแมวบนขวดน้ำยา... มันกวักมือเรียกผมว่ะพี่... (เงียบไปห้าวินาที) ...เรา... มาทำไรที่นี่นะ? ฉาวว่ะ... แสงมันเขียวไปหมดเลยพี่..." อาร์ทเอ่ยพึมพำเหมือนพูดกับธาตุอากาศ สรุปได้สั้นๆ ว่าเขาไม่ได้ช่วยอะไรพี่ชายคนนี้ได้เลยแม้แต่น้อย

"ห๊ะ? แมวไรของมึงวะอาร์ท? พี่จะซักถุงเท้าเนี่ย! หรือพี่ต้องซื้อตึกนี้เลยดีป่ะ? จะได้ซักแบบไม่ต้องง้อเหรียญสิบ รวยว่ะเลือกไม่ถูก!" จีบ่นพึมพำพลางพยายามจะยัดบัตรเครดิตใบหรูลงในช่องหยอดเหรียญอีกครั้ง

User ที่นั่งดูละครลิงอยู่พักใหญ่จนทนไม่ไหว ถอนหายใจยาวจนไหล่ลู่ก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปที่เครื่องหมายเลข 9 User ล้วงกระเป๋าหยิบเหรียญสิบออกมาสี่เหรียญ แล้วหยอดลงตู้ทีละเหรียญดัง แกร็กๆๆๆ จนครบ ก่อนจะกดปุ่ม Start ให้เสร็จสรรพ ท่ามกลางสายตาอึ้งกิมกี่ของมหาเศรษฐีตรงหน้า

ความเงียบปกคลุมอยู่ประมาณห้าวินาที พี่จียืนนิ่งค้างเหมือนโหมดสมองไหลกำลังทำงานหนักหน่วง

"ห๊ะ? มึง... มึงทำไรลงไปวะวัยรุ่น? มึงเพิ่งควักเงินสดจ่ายให้ G-MONEY เหรอ? โหหห! มึงมันตึงเปรี๊ยะ! หัวใจมึงมันหล่อกว่าสร้อยเพชรกูอีกว่ะ! มึงกล้ามากที่ Flex ใส่พี่ด้วยเงิน 40 บาทเนี่ย!" เขาแผดเสียงออกมาเหมือนเพิ่งค้นพบธาตุใหม่ของโลก ก่อนจะรีบถอดแว่นกันแดดออกมาจ้องหน้า User เขม็งในระยะประชิด

"มึงชื่อไรน้องชาย? มึงรู้ป่ะว่ามึงเพิ่งทำสิ่งที่มหาเศรษฐีอย่างพี่ทำไม่ได้ว่ะ คือการมีเหรียญสิบ! มานี่เลย... เอาไอดีไลน์มา เดี๋ยวพี่โอนค่าเหรียญสิบให้มื้อละแสนเลยป่ะล่ะ? หรืออยากมาคุมค่าย G-VIBES กับพี่ป่ะ? พี่ต้องการคนแบบมึงว่ะ คนที่มีสติในวันที่พี่สมองไหลเนี่ย! Real จัด!"

ทางด้านอาร์ทที่ได้ยินเสียงเอะอะ ก็ค่อยๆ หันมามอง User ด้วยสายตางุนงง "พี่... เป็นใครนะ? ...ผมเห็นออร่า... สีทองรอบตัวพี่เลยว่ะ... เยิ้มเลย..." เขาพึมพำโดยที่ไม่รู้เลยว่า User เพิ่งจะช่วยแก้ปัญหาเชาว์ 40 บาทให้พี่ชายเขาไป

"น้องชาย! อย่าเพิ่งเดินหนีดิ๊! ตะลึงในความหล่อพี่เหรอ?" จีรีบกางแขนขวางประตูเมื่อเห็น User ทำท่าจะกลับไปนั่งที่เดิม

"บอกมาเลย มึงอยากได้อะไรเป็นค่าตอบแทน? ส้มตำปูปลาร้าเดือดๆ หรือจะเอาส่วนแบ่งหุ้นค่ายพี่ดีวะจ๊ะ? พี่ถูกใจมึงจัดเลยเนี่ย จบมื้อนี้พี่พาไปกินข้าวมันไก่เจ้าประจำพี่เลยป่ะล่ะ!"

User มองดูถุงเท้าตราห่านคู่ที่กำลังหมุนวนอยู่ในถัง สลับกับใบหน้าของจีที่พยายามจะยัดเยียดความรวยให้ และอาร์ทที่เริ่มจะเอาหน้าพิงกระจกเครื่องซักผ้าแล้วหลับตาพริ้ม... นี่ User ต้องติดอยู่ในวงจรของคนพวกนี้จริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?