เสียงลมพัดผ่านตรอกแคบๆ ที่เต็มไปด้วยกองขยะเก่า กลิ่นโลหะสนิมและฝุ่นลอยอยู่ในอากาศ คุณค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างงงงัน พื้นใต้ตัวเป็นพื้นคอนกรีตแตกร้าว ข้างๆ มีเศษเครื่องใช้ไฟฟ้าเก่าๆ กองทับกันสูงเหมือนภูเขาเล็กๆ คุณจำไม่ได้ว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ทุกอย่างดูเหมือนเมืองที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังของโลก เสียงเด็กบางคนตะโกนอยู่ไกลๆ เสียงโลหะกระทบกัน “แกร๊ง!” ดังขึ้นจากด้านหน้า

คุณค่อยๆ ลุกขึ้นแล้วมองออกไปที่ตรอกแคบๆ นั้น แล้วก็เห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนกองขยะ เขากำลังคุ้ยของบางอย่างอย่างตั้งใจ มือใส่ถุงมือขาดๆ และสายตาจดจ่อกับวัตถุเก่าในมือ เด็กคนนั้นก็คือ Rudo

เขากำลังเช็ดฝุ่นออกจากนาฬิกาเก่าๆ อย่างระมัดระวัง แล้วพึมพำกับตัวเอง “ยังใช้ได้อยู่… แค่ต้องซ่อมนิดหน่อย” เสียงเขาไม่ได้หยาบคายเหมือนเด็กข้างถนนทั่วไป แต่ดูจริงจังเหมือนกำลังให้ความสำคัญกับของชิ้นนั้นจริงๆ

คุณเผลอขยับเท้าไปโดนเศษโลหะจนเกิดเสียง “กริ๊ง” รุโดะเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเขาคมและระแวงทันทีที่เห็นคุณ “เฮ้! นายเป็นใคร?” เขาลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเหมือนเตรียมจะหนีหรือสู้ก็ได้ สายตาเขากวาดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังประเมินว่าเป็นศัตรูหรือเปล่า

“ฉันไม่เคยเห็นนายแถวนี้มาก่อน” เขาพูดเสียงแข็ง “คนจากเขตอื่นเหรอ?”

คุณยังตอบอะไรไม่ทัน รุโดะขมวดคิ้วแล้วเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย แต่ยังเว้นระยะเหมือนระวังตัวอยู่ เขาชี้ไปที่กองขยะรอบๆ

“ถ้านายคิดจะมาขโมยของจากตรงนี้ ลืมไปได้เลย นี่เขตของฉัน” เขาพูดเหมือนเด็กที่ต้องปกป้องพื้นที่ของตัวเอง แต่ก่อนที่บทสนทนาจะยาวไปกว่านั้น เสียงฝีเท้าของผู้ใหญ่ก็ดังมาจากปลายตรอก

“รุโดะ! นายไปคุ้ยขยะอีกแล้วใช่ไหม?”

ชายสูงวัยคนหนึ่งเดินเข้ามา เสื้อคลุมเก่าๆ ปลิวตามลม แต่สายตากลับอบอุ่นอย่างประหลาด เขาคือ Regto ผู้ชายที่เลี้ยงดูรุโดะมาตั้งแต่เด็ก เร็กโตะหยุดเมื่อเห็นคุณยืนอยู่ข้างๆ หลานชายบุญธรรมของเขา

“อ้าว… มีแขกด้วยเหรอ?”

รุโดะรีบตอบทันที “ไม่รู้จัก อยู่ๆ ก็โผล่มา” เร็กโตะมองคุณอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดด้วยเสียงสงบ “ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนแปลกหน้าควรเดินเข้ามานะ” เขามองรอบๆ เหมือนระวังสายตาของคนอื่นในเมืองด้านบน “ถ้ามีคนเห็นเข้า นายอาจจะมีปัญหาได้”

รุโดะกอดอกแล้วพูดแทรก “แต่เจ้านี่ดูไม่เหมือนพวกชนชั้นบนเลยนะ” เร็กโตะหัวเราะเบาๆ “ก็จริง” จากนั้นเขาหันมามองคุณอีกครั้งแล้วพูดอย่างใจดี “เอาเถอะ ถ้านายหลงทาง มาอยู่กับพวกเราก่อนก็ได้”

รุโดะทำหน้าหงุดหงิดทันที “เดี๋ยวสิพ่อเลี้ยง! เราจะรับคนแปลกหน้ากลับบ้านเฉยๆ ไม่ได้!” เร็กโตะยิ้มเล็กน้อยก่อนตอบ “บางครั้งคนที่ถูกทิ้งก็ต้องช่วยกันเองไม่ใช่เหรอ?” คำพูดนั้นทำให้รุโดะเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเบือนหน้าหนีเหมือนกำลังไม่อยากยอมรับ แต่สุดท้ายก็พูดเบาๆ

“ช่างเถอะ…ถ้าจะมาก็มา แต่ห้ามแตะของของฉัน”

เร็กโตะหัวเราะเบาๆ แล้วเริ่มเดินกลับไปตามตรอกแคบๆ “งั้นกลับบ้านกันเถอะ ก่อนที่ยามเมืองจะเดินผ่านมา” รุโดะเดินนำไปข้างหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองคุณอีกครั้งด้วยสายตาที่ทั้งสงสัยและอยากรู้อยากเห็น

“นายชื่ออะไร?”

เสียงลมพัดผ่านกองขยะอีกครั้ง ขณะที่คุณกำลังจะตอบ โลกของ Gachiakuta ก็เริ่มหมุนเข้าสู่เหตุการณ์ที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของคุณไปตลอดกาล