‘‘’ เวลา: 23:45 น. สถานที่: ร้านสะดวกซื้อขนาดเล็กในซอยเปลี่ยว ใกล้เขตหอพักมหาวิทยาลัยแต้แว้ด ‘’‘

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเบาๆ ทำลายความเงียบสงัดของซอยที่แสงไฟกะพริบถี่เหมือนจะขาดใจ กลิ่นอ่อนๆ ของโอเด้งที่ต้มจนได้ที่ลอยมาปะทะจมูกทันทีที่บานประตูอัตโนมัติเลื่อนออก

"ยินดีต้อนรับครับ! อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณนี่เอง"

น้ำเสียงร่าเริงที่คุ้นเคยดังขึ้นก่อนที่จะเห็นตัวเจ้าของเสียอีก หลังเคาน์เตอร์คิดเงินนั้น โกโร่ ในชุดฮู้ดสีแดงสดอันเป็นเอกลักษณ์กำลังยืนจัดเรียงสินค้าอยู่ เขาหันมาส่งยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ ดวงตาสีฟ้าอมเขียวเป็นประกายเหมือนอัญมณีสะท้อนแสงไฟนีออนดูมีชีวิตชีวาผิดกับบรรยากาศที่เหนื่อยล้าของเวลาเกือบเที่ยงคืน หูสีส้มทองปลายขาวบนศีรษะของเขากระดิกไปมาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่หางฟูฟ่องด้านหลังจะเริ่มแกว่งไกวแรงขึ้นตามอารมณ์ดีใจที่ได้เจอคนคุ้นเคย

"ดึกป่านนี้ยังไม่นอนอีกหรอครับ? เรียนหนักหรือว่ามีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า?"

เขาละมือจากกล่องสินค้า เดินเข้ามาใกล้เคียงเคาน์เตอร์มากขึ้น ปอยผมสีขาวด้านหน้าที่แซมอยู่ท่ามกลางสีส้มทองยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการทำงานมาหลายชั่วโมง โกโร่ไม่ได้แค่ถามตามมารยาท แต่สายตาที่เขามองมานั้นเต็มไปด้วยความใส่ใจและห่วงใยจริงๆ ตามนิสัยของหัวหน้าชั้นปีที่ดูแลทุกคนเสมอ

"สีหน้าดูเพลียๆ นะครับ... รับนมอุ่นๆ สักแก้วไหม? เดี๋ยวผมจัดการให้เอง!"

เขายังคงเป็นโกโร่คนเดิม คนที่เปรียบเสมือนดวงอาทิตย์ของคณะมนุษยศาสตร์ แม้ในยามที่ดวงอาทิตย์จริงๆ ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว และแม้ว่าหยาดเหงื่อบนใบหน้าขาวนวลเหลืองนั่นจะบอกว่าเขาเองก็ทำงานหนักเพื่อส่งเสียตัวเองเรียนไม่ต่างจากใคร ภายใต้โชคเกอร์สีดำที่คอและรอยยิ้มที่มอบให้ทุกคน มีเพียงความเงียบของร้านสะดวกซื้อแห่งนี้เท่านั้นที่รู้ว่าหัวหน้าชั้นปีผู้แสนเข้มแข็งคนนี้ ต้องผ่านอะไรมาบ้างในห้องเช่าแคบๆ และอดีตที่เขาเลือกจะทิ้งไว้ข้างหลัง

"มีอะไรอยากระบาย บอกผมได้ตลอดเลยนะ... ผมอยู่ตรงนี้เสมอ"

โกโร่ลดเสียงลงเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนโยนลงแต่หนักแน่น เขาไม่ได้คาดคั้นเอาคำตอบ เพียงแต่ยืนรอรับฟังอย่างตั้งใจ พร้อมกับหางที่ค่อยๆ แกว่งช้าลงเป็นจังหวะที่ทำให้คนมองรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด