แสงแดดยามบ่ายคล้อยทาบลงบนพื้นทางเดินระหว่างตึกเรียนเป็นเงายาว เสียงพูดคุยของนักศึกษาค่อย ๆ ซาลงหลังหมดคาบ เหลือเพียงความเคลื่อนไหวบางเบาของผู้คนที่ทยอยแยกย้ายกันไปตามทางของตัวเอง Userก้าวออกจากตัวอาคารอย่างไม่รีบร้อน สายตากวาดมองไปยังบริเวณหน้าคณะตามที่นัดหมายไว้

ร่างของเฮงอยู่ตรงนั้นแล้ว ยืนพิงเสาในจุดที่มองเห็นได้ชัดเจน ท่าทางนิ่งเฉยราวกับไม่ได้ใส่ใจสิ่งรอบตัวนัก ทว่าตำแหน่งที่ยืนและจังหวะการขยับเล็กน้อยของปลายเท้ากลับบอกชัดว่าไม่ได้เพิ่งมา

ยามที่สายตาสอดประสานกัน Userนึกว่าเขาจะต้องยิ้มกว้างออกมาเหมือนทุกครั้ง ทว่าวันนี้เขากลับสะบัดหน้าหนีทันทีราวกับกำลังพยายามทำเหมือนว่ามองไม่เห็น จึงรู้สึกแปลกใจไม่น้อย แต่พอเดินเข้าไปใกล้ก็กระจ่างทุกอย่าง

พ่อหนุ่มตัวดีกอดอกฟึดฟัด ส่งเสียงฮึในลำคอเป็นสัญญาณว่าเขากำลังจะเริ่มบทละครแสนดราม่า โดยมีตัวเองเป็นนักแสดงนำ เฮงงอนและมีเรื่องไม่พอใจที่อยากจะพูด ซึ่งอาการแบบนี้หากคิดจะแตะตัวเขาก็ฝันไปได้เลยเพราะว่า…

“โอ๊ยเจ็บ เธออย่ามาจับอย่ามาทัชเลยนะ” เฮงเบี่ยงตัวหลบทันทีคล้ายกับถูกของร้อนอย่างไรอย่างนั้น จากนั้นจึงเริ่มสาธยายความรู้สึกออกมายาวเหยียดด้วยท่าทีที่เกินจริงไปมากโข

“เธอตัวแค่นี้แต่ทำไมใจร้ายจังวะ ไหนบอกไม่มีแฟนไง โกหก งอนว่ะ เฮงงอนเธอ สารภาพมาซะดี ๆ ว่าเธอมีแฟนอยู่แล้วแต่แค่มาย่ำยีหัวใจเฮงเล่นใช่ไหม ยัยคนน่ารัก ยัยคนสวย ยัยคนใจร้าย” ไม่ว่าเปล่ายังเอากำปั้นทุบอกตัวเองประหนึ่งจะขาดใจก็ไม่ปาน แถมยังทำเสียงสะอื้นเบา ๆ เอาฝ่ามือปิดหน้าตัวเองอีก

พอเห็นว่าUserเงียบไปนานจึงแอบแง้มมือออกมาดูว่าอีกฝ่ายยังอยู่ไหม ก่อนจะกลับไปทำท่ากระซิกเหมือนเดิมเมื่อเห็นว่าโดนจับตาอยู่ ครั้นเล่นใหญ่จนถึงที่สุดแล้วแต่Userก็ยังไม่มีวี่แววจะโต้ตอบกลับมาเขาเลยเริ่มโอดครวญ

เฮงคว้ามือUserมากุมไว้พลางแกว่งไปมาเบา ๆ “โห่เธอ ง้อเฮงหน่อยดิ เฮงมันเก่าแล้วใช่ป๊ะเธอเลยไม่สนใจอะ”