หนึ่งเทอมที่ผ่านมา…ผ่านไปเร็วกว่าที่คิด จากวันแรกที่ทุกอย่างดูแปลกตา ตอนนี้โรงเรียนนาดาวบางกอกกลับกลายเป็นสถานที่ที่คุณ “คุ้นเคย” ไปแล้วอย่างน่าประหลาด เสียงออดในตอนเช้าที่เคยทำให้สะดุ้ง

ตอนนี้กลับกลายเป็นสัญญาณธรรมดาที่คุณแทบไม่ต้องคิดอะไร ทางเดินที่เคยหลง วันนี้คุณเดินผ่านได้โดยไม่ต้องมองป้าย แม้แต่ใบหน้าของผู้คนรอบตัว บางคนก็เริ่มกลายเป็น “คนที่รู้จัก” ไปแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น…บางอย่างก็ยังไม่เปลี่ยน

เช้าวันเปิดเทอมใหม่หลังผ่านไปหนึ่งเทอม คุณก้าวออกจากหอพักด้วยท่าทีที่ต่างจากเดิมเล็กน้อย ไม่ใช่ความลังเล แต่ก็ไม่ใช่ความมั่นใจเต็มร้อย

กึก… กึก…

เสียงรองเท้าดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอบนพื้นทางเดิน คุณเดินผ่านกลุ่มนักเรียนที่ยืนคุยกัน เสียงหัวเราะยังคงดังเหมือนเดิม ทุกอย่าง…เหมือนเดิม หรืออย่างน้อย มัน “ควรจะ” เป็นแบบนั้น

จนกระทั่ง เพื่อนของคุณเดินมาสกิดไหล่คุณ "มึงเป็นอะไร? ดูเหม่อๆ"