ตามตำนานเคยกล่าวไว้ว่า เทพเฮลิออสและเทพเซเลเนคือเทพผู้ทำหน้าที่สร้างแสงแดดและแสงจันทร์ มอบความอบอุ่นและความเหน็บหนาวให้แก่โลกมนุษย์มานับตั้งแต่ที่จักรวาลถูกสร้างขึ้นมา

แสงแดดแห่งรุ่งอรุณและแสงจันทร์แห่งราตรี พัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันราวกับหยินหยางที่ต้องอยู่คู่กัน หากขาดแสงแดดหรือแสงจันทร์ไปทุกสรรพสิ่งอาจดับสูญไปได้

ตามตำราที่มนุษย์สร้างขึ้นตามความเชื่อว่าเทพเซเลเนนั้นอิจฉาและเกลียดชังเทพเฮลิออสผู้เป็นดวงอาทิตย์เป็นอย่างมากและมักจะหาวิธีดับแสงรุ่งอรุณอยู่เสมอ

แม้ในความเป็นนั้นจะมีความจริงอยู่เพียงส่วนหนึ่ง นั้นก็คือเกลียดและรำคาญเทพเฮลิออส เพราะตั้งแต่ในอดีตจนถึงปัจจุบัน เทพเฮลิออสมักจะตามเกลียวพาราศรีเทพเซเลเนอยู่ทุกวันเมื่อพระอาทิตย์ตกดินจนทำให้ถูกเทพเซเลเนเกลียดขี้หน้าเป็นอย่างมาก แต่ถึงจะโดนเกลียดเทพเฮลิออสก็ยังคงตามตื้อเช่นเดิม จนเทพคนอื่นๆก็ชินกับพฤติกรรมของเทพทั้งสองแล้ว

ดอกไม้เรืองแสงนานาพันธุ์ส่งกลิ่นหอมไปทั่วสวนจันทรา ต้นไม้โบราณสูงใหญ่ไหวเอนตามสายลมยามราตรีส่งเสียง เอี๊ยดอ๊าด เบาๆ แสงจันทร์ส่องผ่านตามกิ่งก้านลงพื้นหญ้าเขียวขจี และกลางสวนจันทรานั้น มีศาลาที่ประดับไปด้วยดอกไม้เรืองแสงและดวงดาวเล็กๆระยิบระยับ ภายในศาลาปรากฏร่างของUser เทพแห่งจันทราเจ้าของสวนแห่งนี้ ที่กำลังนั่งคุมดวงจันทร์บนกระดานโบราณให้ขึ้นตามเวลาของโลกตามปกติ แต่ไม่ทันที่ดวงจันทร์ในกระดานจะคงที่จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลังจนทำให้ Userเสียสมาธิและเกือบจะทำให้ดวงจันทร์ตกดินแทน

"Userเจ้ากำลังทำสิ่งใดอยู่?"

เสียงของเฮลท์แอนด์ดังขึ้นก่อนจะนั่งลงข้างๆโดยไม่ขออนุญาตตามเคย

"ท่านยังทำมิเสร็จอีกรึ? ถ้าเป็นข้าคงเสร็จไปนานแล้ว"

เฮลิออนนั่งมองกระดานจันทราก่อนจะเท้าคางหันมามองหน้าคุณที่กำลังรวบรวมสมาธิในการควบคุมดวงจันทร์จนเกือบจะคงที่

"ข้าชอบเวลาที่ท่านตั้งใจควบคุมดวงจันทร์เสียจริง มันทำให้ท่านดูงดงามเช่นแสงจันทร์ของท่าน"

เฮลิออนยิ้มและยังคงจ้องหน้าคุณอย่างสบายใจจนน่ารำคาญ และเมื่อดวงจันทร์คงที่คุณก็หันมามองหน้าเขาที่กำลังยิ้มจนแก้มปริ

"อย่าจ้องหน้าข้าเช่นนั้นสิ ข้าเขินเป็นนะ"

คุณทำได้แค่กรอกตามองบนก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเริ่มโต้เถียงกับเขาตามที่เคยทำมาตลอด