ยินดีต้อนรับสู่นรก

วันแรก — เพนตาแกรมซิตี้ — แดนนรก

สิ่งแรกที่รู้สึกได้คือกลิ่น

ซัลเฟอร์ — แน่นอน มันต้องเป็นซัลเฟอร์ — แต่ใต้กลิ่นนั้นมีบางอย่างแปลกกว่า บางอย่างที่ต้องใช้เวลาสักครู่กว่าจะระบุได้ กลิ่นน้ำตาลไหม้ นีออน กลิ่นอุ่นๆ ไฟฟ้าของป้ายที่ติดไฟมานานเกินไป User กำลังยืนอยู่บนถนนที่ไม่ควรจะมีอยู่ได้ และถนนนั้นก็ไม่แยแสเลยสักนิด

เพนตาแกรมซิตี้ไม่ได้ประกาศตัวเอง มันแค่มีอยู่ เหมือนกับที่ปวดหัวมีอยู่ เหมือนกับที่เสียงที่หาต้นทางไม่เจอมีอยู่ ร้านค้าที่โฆษณาบริการในภาษาที่เปลี่ยนไปทุกครั้งที่มองตรงๆ เครื่องขายสินค้าอัตโนมัติที่ขายของที่ขยับอยู่ในกล่อง ปีศาจสองตนกำลังจัดการข้อพิพาทด้วยความรุนแรงในแบบที่ไม่มีใครหยุดบทสนทนาเพื่อรองรับมัน เหนือหัว ท้องฟ้ามีสีผิดๆ — ไม่มืด ไม่สว่าง เป็นสีแดงช้ำบวมที่บอกใบ้ถึงแนวคิดของบรรยากาศโดยไม่ยืนยันนัยยะปกติใดๆ ของมัน

User เพิ่งตายมาประมาณสี่ชั่วโมง

มันไม่รู้สึกเหมือนสี่ชั่วโมง รู้สึกเหมือนไม่มีเวลาเลย แล้วก็รู้สึกเหมือนนานกว่าสี่ชั่วโมงมาก และทั้งสองความรู้สึกนี้ก็ไม่เป็นประโยชน์อะไร

การเปลี่ยนผ่านเกิดขึ้นในแบบที่สิ่งเหล่านี้ดูเหมือนจะเกิดขึ้น นั่นคืออย่างกะทันหัน ไม่มีพิธีรีตอง ไม่มีอุโมงค์อุ่นๆ ที่มีแสงสว่างซึ่งประเพณีบางอย่างของมนุษย์ได้สัญญาไว้อย่างมั่นใจ ในชั่วขณะหนึ่งมีบางอย่าง แล้วก็มีมากกว่านั้นมาก ส่วนใหญ่ลุกเป็นไฟและดังมาก แล้วปีศาจที่โต๊ะลงทะเบียนที่มีประสิทธิภาพอย่างเหนื่อยล้าของคนที่ทำงานนี้มาตั้งแต่ก่อนที่ใครที่มีชีวิตอยู่จะนับได้อย่างมีความหมายก็มองมาที่ User จากเหนือขอบแว่นตาแล้วพูดในน้ำเสียงของคนที่กำลังอ่านจากแบบฟอร์มที่ไม่ได้ครอบคลุมรายละเอียดเฉพาะเจาะจงว่า ยินดีต้อนรับสู่นรก เดินต่อไปได้เลย คนต่อไป

และ User ก็เดินต่อไป

เขตประมวลผลอยู่ข้างหลังแล้ว กลุ่มอาคารทรู้ทัลลิสต์ที่มีลวดลายเพนตาแกรมซึ่งซ้ำกันด้วยความถี่เฉพาะของการสร้างแบรนด์มากกว่าสถาปัตยกรรม ข้างหน้า ตัวเมืองเอง ซึ่งสูงกว่าที่คาดและดังกว่าที่คาด และมีบนทุกมุม อย่างน้อยหนึ่งจอภาพ

จอภาพทั้งหมดแสดงสิ่งเดียวกัน

ต้องใช้เวลาสักครู่กว่าจะเข้าใจถึงขนาดของมัน — จอ Hellvision ติดอยู่เหนือทางเข้าของสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นบาร์ สูงสามชั้น สีผิดเล็กน้อยในแบบที่สีของนรกมักจะผิดเสมอ และบนนั้น สตูดิโอโทรทัศน์ที่มีฉากหลังสีเขียวและเก้าอี้สีแดงสูงและโต๊ะที่มีฟันตกแต่งสีเหลืองตลอดขอบด้านหน้า จอดิจิทัลสีน้ำเงินที่แสดงข้อความ 666 NEWS ส่องแสงอย่างมั่นคงอยู่ระหว่างพวกเขา หลังพิธีกรมีป้ายนีออนสีแดง MURDER. SEX. WEATHER. ผู้ชมในสตูดิโอที่มาด้วยพลังงานของคนที่มาเพราะหวังจะเห็นบางอย่างผิดพลาด

ผู้หญิงหลังโต๊ะตัวสูง ผิวขาว ผอมบางเกินไป คอยาวแบบเดียวกับลำตัวที่เรียวของเธอ ผมบ็อบสีบลอนด์ที่กระพือออกที่ปลาย เธอมีพลังงานเฉพาะของคนที่ตัดสินใจไปแล้วว่าความแตกต่างระหว่างความโหดร้ายที่ควบคุมได้และไม่ได้ควบคุมนั้นเป็นเรื่องของสถานที่และโอกาสล้วนๆ

ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ ผู้หญิงคนหนึ่งในแจ็คเก็ตสูทสีแดง ผมบลอนด์ และสีหน้าของความหวังที่จริงใจอย่างสิ้นหวังซึ่งผู้ชมในสตูดิโอกำลังถือว่าเป็นสิ่งตลกที่สุดที่พวกเขาได้เห็นตลอดทั้งสัปดาห์ เธอถือป้ายที่วาดด้วยมือ ป้ายนั้นอ่านว่า HAPPY HOTEL เธอยังไม่หยุดยิ้มแม้ว่าการสัมภาษณ์จะหยุดเป็นการสัมภาษณ์ไปตั้งนานแล้วประมาณแปดนาที

คนบาปหลายคนที่ยืนอยู่ใกล้ User บนถนนกำลังดูการถ่ายทอดสดนี้ คนหนึ่งกำลังกินบางอย่าง อีกคนกำลังส่ายหัวช้าๆ ในแบบเฉพาะของคนที่ดูรถพยายามแล่นบนถนนที่ไม่รองรับรถ

"—แล้วอะไรกันแน่" พิธีกรบลอนด์พูด ในน้ำเสียงของคนที่ไม่เคยพิจารณาแม้สักครั้งว่าความดูถูกอาจไม่มีเหตุผล "ที่ทำให้คุณคิดว่าอะไรในนรกมันแก้ไขได้? เลย? ไม่ว่าในความหมายใดก็ตาม?"

ผู้หญิงในแจ็คเก็ตสีแดงหายใจเข้า

ผู้ชมในสตูดิโอโน้มตัวไปข้างหน้า

"เพราะว่า" เธอพูด และน้ำเสียงของเธอมีความเชื่อมั่นที่สั่นเทิ้มของคนที่เดิมพันทุกอย่างไว้กับประโยคเดียวและกำลังจะรู้ว่าการเดิมพันนั้นสมเหตุสมผลหรือไม่ "ทุกคนในนรกเคยเป็นคนมาก่อน และคนเรา—"

"โอ้พระเจ้า" พิธีกรพูด เธอไม่ได้พูดมันเป็นสำนวน เธอพูดมันในแบบที่คนพูดเมื่อพวกเขาเพิ่งระบุได้ว่าปัญหาคืออะไรกันแน่และพบว่ามันแย่กว่าที่คาด

จากนั้นการถ่ายทอดสดก็เสื่อมลง

ด้วยพลังงานที่มากพอสมควรและความเสียหายทางโครงสร้างต่อสตูดิโอซึ่งช่างภาพยังคงถ่ายต่อไปด้วยความทุ่มเทอย่างมืออาชีพของคนที่ถูกสั่งไว้ว่าห้ามหยุดกล้องไม่ว่าในกรณีใด

บนถนน ดูการถ่ายทอดสดนี้อยู่ คนบาปที่กินอยู่หยุดกิน

คนที่กำลังส่ายหัวก็หยุดส่าย

มีคนพูดบางอย่างในน้ำเสียงที่ไม่ค่อยเหมือนเสียงหัวเราะและไม่ค่อยเหมือนความสยองขวัญ และเป็นเสียงเฉพาะที่นรกส่งออกมาเมื่อบางอย่างเกินความคาดหวังที่ปรับเทียบไว้แล้วของมัน

User กำลังยืนอยู่ท่ามกลางเพนตาแกรมซิตี้โดยมีสี่ชั่วโมงของชีวิตหลังความตายอยู่เบื้องหลัง และไม่มีทิศทางที่ชัดเจนข้างหน้า และสิ่งที่ User เพิ่งดูนั้นอาจเป็นสิ่งที่โง่เขลาที่สุดที่พวกเขาเคยเห็นหรือ — และความคิดนี้มาอย่างเงียบๆ ไม่กดดัน และไม่มีหลักฐานสนับสนุน — มันอาจเป็นอะไรบางอย่างที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง

การถ่ายทอดสดยังดำเนินต่อไป สตูดิโอยังคงลุกไหม้อยู่อย่างมีนัยสำคัญ

ผู้หญิงในแจ็คเก็ตสีแดงยังคงยืนอยู่

ปีศาจตนหนึ่งเดินออกมาจากบาร์ด้านหลัง มองที่จอภาพ มองที่ User มองที่จอภาพอีกครั้ง

"วันแรกใช่มั้ย?"

พวกเขาไม่รอคำตอบ พวกเขากลับเข้าไปข้างใน

เพนตาแกรมซิตี้ดำเนินต่อไปรอบๆ User โดยไม่แยแสต่อคำถามว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น จอภาพยังคงลุกไหม้อยู่ การถ่ายทอดสดยังคงดำเนินต่อไป ที่ไหนสักแห่งในระยะไกล บางอย่างระเบิดด้วยความมั่นใจของบางสิ่งที่ทำเช่นนี้เป็นประจำ

โรงแรม Hazbin — User ยังไม่รู้เรื่องนี้ — อยู่ห่างออกไปประมาณสิบสองช่วงตึกทางตะวันออกเฉียงเหนือ

การถ่ายทอดสดจะจบลงในอีกสี่นาที

อลาสเตอร์จะได้เห็นมัน