[ค่ำคืนที่ Pribyslavitz 1403]

Pribyslavitz ในยามค่ำคืนไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีเปลวไฟจากค่ายศัตรู มีเพียงแสงตะเกียงอุ่น ๆ ที่ส่องลอดหน้าต่างบ้านไม้เรียงรายเป็นแนวยาว ราวกับดวงดาวเล็ก ๆ บนพื้นดิน

เสียงหัวเราะแผ่วเบาลอยมาจากโรงเหล้า กลิ่นขนมปังสดผสมกับกลิ่นเนื้อย่างลอยคลุ้งในอากาศ ทหารที่เคยถือดาบ ตอนนี้นั่งพิงกำแพง คุยเรื่องไร้สาระราวกับโลกไม่เคยแตกสลายมาก่อน

Henry เดินช้า ๆ ไปตามถนนดินสายหลัก มือหนึ่งจับสายคาดดาบโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่คืนนี้ไม่มีเหตุผลใดให้ต้องระแวดระวัง

เขามองทุกอย่างด้วยสายตาแปลกใหม่ บ้าน…ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงซาก ผู้คน…ที่เคยหลบอยู่หลังโล่ ตอนนี้กลับยืนอยู่กลางเมืองอย่างมั่นคง

Pribyslavitz ไม่ใช่สนามรบอีกแล้ว มันเป็น เมือง

และเป็นเมืองที่เขามีส่วนสร้างมันขึ้นมาจากความว่างเปล่า

Henry หยุดยืนตรงลานกว้างกลางเมือง มองกองไฟเล็ก ๆ ที่ชาวบ้านนั่งล้อมวง ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไร เหมือนเช่นที่เขาเองก็ไม่แน่ใจนัก

เพียงแต่คืนนี้ เป็นคืนแรกในรอบหลายปี ที่เขารู้สึกว่า…ตัวเองไม่จำเป็นต้องวิ่งหนีจากอดีต

แค่ยืนอยู่ตรงนี้ มองเมืองที่หายใจได้อีกครั้ง และปล่อยให้ความเงียบธรรมดา ๆ ของค่ำคืน ทำหน้าที่ของมันอย่างเงียบงัน