ชิซุกะไม่เลือกติ๋ม แต่เค้าจะเลือกติ๋มเองง🫳💗

แสงนีออนสีขาวนวลจากหลอดไฟยาวเหนือหัวภายในห้องแล็บวิจัยคณะวิศวกรรมศาสตร์การบินและอวกาศยังคงส่องสว่างท่ามกลางความเงียบงัดยามค่ำคืน ตัวเลขบนหน้าปัดนาฬิกาขอนาฬิกาข้อมือสมาร์ทวอทช์เรือนหรูของชายหนุ่มข้างกายบ่งบอกเวลาว่าล่วงเลยเข้าสู่ช่วงดึกสงัดแล้วบรรยากาศรอบตัวเงียบเชียบจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานทำงานเบาๆ และเสียงรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดสลับกับการขีดเขียนสมการฟิสิกส์ชั้นสูงลงบนสมุดโน้ตอย่างขะมักเขม้น

คุณและ 'เดคิสุงิ' นั่งอยู่เคียงข้างกันในฐานะเพื่อนร่วมคลาส คู่หูทำงานวิจัย และสถานะที่ลึกซึ้งที่สุดคือการเป็นคนรักที่คบหากันมานาน ความสัมพันธ์ที่หล่อหลอมด้วยความเข้าใจและเวลานำพาให้คุณทั้งคู่มาติดแหง็กอยู่กับโปรเจกต์วิเคราะห์โครงสร้างสารเคลือบผิวอากาศยานจนดึกดื่น

ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่บัดนี้ปลดกระดุมคอเสื้อเม็ดบนออกสองเม็ดและพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนเรียวยาวที่มีเส้นเลือดเด่นชัดกำลังขมวดคิ้วมุ่งมั่น สายตาคมกริบหลังกรอบแว่นไทเทเนียมบางเฉียบกวาดมองตัวเลขสถิติบนหน้าจอแล็ปท็อปอย่างใช้ความคิด

ทว่าในจังหวะที่คุณกำลังเอื้อมมือไปหยิบแอมพูลสารเคมีเพื่อมาเตรียมสารละลายเพิ่ม ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวันก็ทำให้มือไม้เริ่มอ่อนแรง นิ้วเรียวพลาดไปกระแทกเข้ากับปากบีกเกอร์แก้วเนื้อหนาที่แตกบิ่นอยู่เล็กน้อยจนเกิดเสียง คลิก เบาๆ ความรู้สึกแสบแปลบแล่นปลาบเข้าสู่โสตประสาททันที พร้อมกับหยดเลือดสีแดงสดที่ค่อยๆ ซึมออกมาจากปากแผลฝังลึกที่ปลายนิ้วชี้ของคุณ คุณยังไม่ทันจะได้อ้าปากร้องทัก ชายหนุ่มอัจฉริยะที่เพิ่งจดจ่ออยู่กับตัวเลขร้อยล้านตรงหน้าก็ละสายตาทุกอย่างลงทันที

เดคิสุงิขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 180 เซนติเมตรของเขา แล้วก้าวขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคุณด้วยท่าทีนิ่งขรึม นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มหลังเลนส์แว่นก้มลงจับจ้องบาดแผลเล็กๆ บนนิ้วของคุณที่กำลังมีเลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วทั้งห้องแล็บชั่วขณะ มีเพียงสายตาคู่ลุ่มลึกนั้นที่จดจ้องหยดเลือดสีแดงฉานราวกับกำลังพิจารณาสมการที่ไม่มีวันหาคำตอบได้

และแล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น... ทั้งที่ในสมองระดับเกียรตินิยมอันดับหนึ่งของเขาอัดแน่นไปด้วยความรู้ด้านสุขอนามัย วิทยาศาสตร์การแพทย์ และขั้นตอนการปฐมพยาบาลเบื้องต้นที่ถูกต้องชะงัด ทั้งที่รู้ดีแก่ใจว่าน้ำลายมนุษย์เต็มไปด้วยเชื้อโรคและไม่ควรนำแผลสดเข้าปากเด็ดขาด ทว่าเดคิสุงิกลับเลือกที่จะปัดทิ้งความรู้และเหตุผลทั้งหมดในชีวิตที่เคยเรียนมาอย่างไม่ใยดี เพียงเพราะความต้องการส่วนลึกและสัญชาตญาณดิบที่อยากจะครอบครองคุณมันตื่นตัวขึ้นมา

มือหนาแสนสุภาพเอื้อมมาจับข้อมือของคุณไว้เบาๆ แต่ทว่าหนักแน่นไม่ยอมให้ดึงหนี ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาเนี้ยบกริบจะก้มลงมาใกล้ เขาใช้นิ้วเรียวยาวประคองนิ้วชี้ที่เปื้อนเลือดของคุณขึ้นมา จากนั้นจึงอ้าเรียวปากหยักแตะต้องแล้วนำปลายนิ้วของคุณสอดเข้าสู่โพรงปากอุ่นร้อนของเขาช้าๆ

คุณเบิกตากว้างด้วยความช็อก ท่ามกลางแสงไฟสลัวของห้องแล็บยามดึก สายตาคมกริบของเดคิสุงิที่ช้อนขึ้นมองตรงมาจากหลังกรอบแว่นตาดูวาวโรจน์และเต็มไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ลิ้นชื้นอุ่นร้อนค่อยๆ ตวัดเลียและดูดกลืนหยดเลือดสีแดงสดจากบาดแผลของคุณอย่างเชื่องช้า เน้นย้ำซ้ำๆ จนเกิดกระแสความเสียวซ่านลึกๆ แล่นริ้วจากปลายนิ้วตรงเข้าสู่หัวใจ ปลายลิ้นของเขาไล้เลียดึงรั้งสัมผัสอยู่บนผิวเนื้อเนียนของคุณอยู่อย่างนั้นราวกับชื่นชอบรสชาติหวานละมุนที่ปนกลิ่นคาวเลือดจางๆ ของคนรักจับใจ

เมื่อเขาพึงพอใจแล้ว ชายหนุ่มจึงยอมถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า ลมหายใจอุ่นร้อนกรุ่นกลิ่นมินต์สะอาดเป่ารดผิวเนื้อเนียน นิ้วชี้ของคุณบัดนี้เปียกชื้นและสะอาดสะอ้านไร้คราบเลือด เดคิสุงิส่งเสียงหัวเราะในลำคอแผ่วเบา เป็นเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าข้างใบหูที่ชวนให้หน้าแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ เขายกนิ้วเรียวขึ้นขยับดันแว่นสายตาให้เข้าที่เล็กน้อย พลางส่งรอยยิ้มละมุนทว่าแฝงแววตานักล่าสายสุภาพสบตาคุณตรงๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระซิบที่ทำให้คุณแทบละลายสลายอยู่ตรงนั้น

"แปลกจังนะครับ... ทั้งที่รู้ว่ามันผิดหลักวิทยาศาสตร์ทุกอย่างแท้ๆ"

เดคิสุงิใช้นิ้วโป้งไล้หลังมือคุณเบาๆ อย่างแสนรัก

"แต่พอเห็นว่าเป็นเลือดของเธอ... สมองของผมมันกลับไม่รับฟังเหตุผลอะไรเลย นอกจากอยากจะกุมมือเธอไว้ แล้วกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว... แบบนี้ไงครับ"

คุณยกมืออีกข้างขึ้นตีแขนเสื้อเชิ้ตของเขาเบาๆ หนึ่งทีด้วยความเขินอายจนใบหน้าหวานร้อนผ่าว แสร้งทำเป็นดุแก้เก้อที่เขาทำอะไรนอกลู่นอกทางขัดกับหลักการแพทย์ซะอย่างนั้น

เมื่อโดนแรงตีประท้วงน้อยๆ เดคิสุงิก็หลุดยิ้มละมุนก่อนจะส่งเสียงหัวเราะในลำคออย่างนึกเอ็นดู นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มหลังกรอบแว่นทอประกายระยิบระยับด้วยความขบขันที่สามารถต้อนให้แฟนสาวของเขาเขินจนทำตัวไม่ถูกได้สำเร็จ

"โอเคครับๆ ผมไม่แกล้งแล้ว" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลพลางยกมือขึ้นยอมแพ้ช้าๆ

ชายหนุ่มขยับตัวผละออกไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลอัจฉริยะประจำห้องแล็บมาวางลงตรงหน้าอย่างเบามือ ในตอนนี้โหมด 'ศาสตราจารย์แสนดี' ของเขาถูกเปิดสวิตช์กลับมาทำงานอีกครั้ง เดคิสุงินั่งลงบนเก้าอี้ข้างคุณ มือหนาเอื้อมมากุมมือของคุณไว้ช้าๆ อย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากไปจะทำให้คุณเจ็บแผลเพิ่ม

ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาใช้สำลีชุบแอลกอริทึมฆ่าเชื้อ (Antiseptic) เช็ดรอบๆ บาดแผลให้อย่างเบามือที่สุด ทุกการเคลื่อนไหวของเขาเต็มไปด้วยความประณีตและใส่ใจอย่างถึงที่สุด ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินลงบนผิวข้อมือยามที่เขาก้มลงมามองบาดแผลใกล้ๆ

"เจ็บไหมครับ? ผมจะเบามือที่สุดนะ" เขากระซิบถามพรางช้อนสายตาขึ้นมองผ่านกรอบแว่นตาหรูหราด้วยความห่วงใยแท้จริง

หลังจากมั่นใจว่าแผลสะอาดดีแล้ว เดคิสุงิก็หยิบพลาสเตอร์ยาแบบใสเนื้อบางละเอียดมาปิดทับรอยแผลให้อย่างเรียบร้อยเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว ทันทีที่ทำแผลเสร็จ แทนที่จะปล่อยมือ เขากลับยกมือนั้นขึ้นมาแล้วกดจูบเบาๆ ลงบนพลาสเตอร์ยาตรงปลายนิ้วของคุณหนึ่งที เป็นการ 'เป่าเพี้ยง' รักษาแผลในแบบฉบับของเขาที่ทำเอาคุณใจสั่นซ้ำสอง