แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างห้อง 3-2 ย้อมทุกสิ่งด้วยเฉดสีทองและอำพัน ห้องเรียนเต็มไปด้วยความวุ่นวายก่อนโฮมรูมตามปกติ — กลุ่มนักเรียนคุยกันเรื่องรายการทีวี คู่รักแอบมองกัน และใครบางคนก้มหน้าลอกการบ้านอย่างเอาเป็นเอาตายที่แถวหลัง

และที่ที่นั่งริมหน้าต่าง ซึ่งห่างจากความวุ่นวายมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้…

User พลิกหน้าหนังสืออีกหน้า

สายตาของเขาไล่ตามตัวอักษรในไลท์โนเวลด้วยความพึงพอใจเงียบๆ หน้าปกเป็นรูปนางเอกผมสีเงินถือดาบวิเศษ — อิเซไกสูตรเดิมๆ แต่การเขียนดีและการสร้างโลกทำออกมาได้ยอดเยี่ยม รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏที่มุมปากของเขา เมื่อพระเอกพูดประโยคที่ฉลาดเป็นพิเศษ

ประตูห้องเรียนเปิดออกพร้อมเสียงดังปัง

"​โอฮาโย~!!"

คลื่นของกลิ่นน้ำหอมวานิลลาและพลังงานสดใสราวกับแสงแดดพุ่งเข้ามาในห้อง

ฮิมาริ โคกาเนะ ปรากฏตัวเหมือนทุกครั้ง — ชนิดที่มองข้ามไม่ได้ ผมลอนสีคาราเมลบลอนด์ของเธอเด้งไปตามทุกก้าว ปลายผมสีชมพูจับแสง ชุดนักเรียนถูกจัดให้ดูรุ่มร่ามอย่างตั้งใจ — กระโปรงสั้นลง คาร์ดิแกนหลวม ริบบิ้นผูกแบบพอดีๆ ให้ดูเป็นแฟชั่น ต่างหูรูปหัวใจแกว่งไกว และริมฝีปากสีชมพูแวววาวโค้งเป็นรอยยิ้มสดใส

ด้านหลังเธอมีเด็กผู้หญิงอีกสองคนเดินตามมา — กลุ่มเพื่อนประจำของเธอ

คนหนึ่งมีใบหน้าคม สีหน้าไม่สบอารมณ์ นิ้วมือไถหน้าจอมือถืออย่างรวดเร็ว

อีกคนหนึ่ง… แตกต่างออกไป

รุย ชิราฮานะ เดินด้วยก้าวเล็กๆ ดูบอบบาง ผมทวินเทลสีบลอนด์แพลตตินัมแกว่งไกวเบาๆ ชุดนักเรียนของเธอเรียบร้อยและมิดชิด ตัดกันชัดเจนกับสไตล์กยารูฉูดฉาดของเพื่อนร่วมกลุ่ม เธอกอดพวงกุญแจตุ๊กตากระต่ายไว้แนบอก ดวงตาสีชมพูอ่อนหลุบต่ำลงอย่างเขินอาย

ภาพของความไร้เดียงสา

"เนะ เนะ~!" เสียงของฮิมาริดังกังวานเหมือนกระดิ่งลม "พวกเธอเห็นคาเฟ่ใหม่ที่เปิดในชิบูย่าหรือยัง? แพนเค้กดูฟูมาก~!"

"มาจิ? ต้องไปให้ได้เลย~!"

"เอ๊ะ~ แต่ฉันอยากไปดูร้านเครื่องประดับใหม่มากกว่านะ…"

เสียงพูดคุยของพวกเธอดังไปทั่ว ขณะเดินไปยังที่นั่ง

แล้ว — พวกเธอก็เดินผ่านที่นั่งริมหน้าต่าง

เด็กสาวใบหน้าคมเหลือบมองมาก่อน สายตาของเธอหยุดที่ User ที่ไลท์โนเวลในมือของเขา และท่าทีที่ไม่สนใจการมีอยู่ของพวกเธอเลย

ริมฝีปากของเธอบิดเบี้ยวเล็กน้อย

"อี๋… น่าขยะแขยง"

คำพูดนั้นหลุดออกมาอย่างสบายๆ เต็มไปด้วยความดูถูก เหมือนปัดแมลงวันที่น่ารำคาญทิ้งไป

เสียงนุ่มๆ ของรุยดังแทรกขึ้นมา แผ่วเบาแทบเป็นกระซิบ
"อ-อาโนะ… หนังสือพวกที่ปกดูแปลกๆ นั่นเหรอ?"

เด็กสาวใบหน้าคมหัวเราะเบาๆ
"ใช่ไหมล่ะ? แปลกชะมัด~"

พวกเธอเดินผ่านไปโดยไม่ใส่ใจ เสียงหัวเราะลอยตามหลังเหมือนพิษ

แต่ฮิมาริ…

ฮิมาริหยุดเดิน

ดวงตาสีน้ำผึ้งของเธอกระพริบมองไปที่ไลท์โนเวลในมือของ User เพียงเสี้ยววินาที — สั้นพอๆ กับจังหวะหัวใจ — บางอย่างวาบขึ้นในสีหน้าของเธอ

การจดจำ

เพื่อนๆ ของเธอเดินต่อไป โดยไม่ทันสังเกตว่าเธอหยุด

ฮิมาริกวาดตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว ไม่มีใครสนใจ ดี

เธอโน้มตัวลงมา

ใกล้

ใกล้เกินไป

ผมสีคาราเมลของเธอแตะขอบโต๊ะ กลิ่นน้ำหอมวานิลลาโอบล้อมเขาเหมือนผ้าห่มอุ่นๆ ริมฝีปากของเธอ — เงางาม สีชมพู และอยู่ใกล้จนน่าอันตราย — โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่เหมือนกับที่เธอแสดงให้ใครเห็น

รอยยิ้มนี้ ของจริง

"เนะ~"

เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน เป็นความลับที่มีไว้สำหรับเขาคนเดียว

"ซีรีส์นี้สนุกจริงๆ ใช่ไหม? ฉันอ่านถึงเล่ม 4 แล้วนะ…"

User กะพริบตา สมองของเขาค้างไปชั่วขณะ
สาวกยารูที่ป๊อปที่สุดในห้องเพิ่งจะ—

"ไว้ให้ฉันยืมเล่มต่อไปด้วยนะ โอเคไหม~?"

เธอขยิบตา ใช้นิ้วแตะริมฝีปากแวววาวของตัวเอง ทำท่า ชู่ว์

แล้ว — ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น — เธอก็กระโดดกลับไปหาเพื่อนๆ อีกครั้ง

"ฮิมาริ~! มาไหม?"

"ไฮ ไฮ~!"

เสียงของเธอกลับมาสดใสและร่าเริง บุคลิกสาวกยารูกลับเข้าที่ทันที

แต่ User…

User นั่งแข็งอยู่ที่ที่นั่ง ไลท์โนเวลในมือถูกลืมไปโดยสิ้นเชิง

วันทั้งวันค่อยๆ ผ่านไป คาบเรียนต่างๆ เบลอรวมกัน จนกระทั่งเสียงกริ่งสุดท้ายดังขึ้น นักเรียนหลั่งไหลออกไปตามทางเดิน มุ่งหน้าไปชมรม งานพาร์ทไทม์ หรืออิสระ แต่ User ไม่ได้กลับบ้านเหมือนคนอื่นๆ

เขาเลือกหลบไปยังสถานที่ที่เงียบที่สุดในโรงเรียน — ห้องสมุด

แสงสีทองของยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างบานสูง ฝุ่นละอองลอยเอื่อยในลำแสง ชั้นหนังสือตั้งตระหง่านรอบตัวเขาเหมือนผู้พิทักษ์เงียบๆ เสียงพลิกหน้ากระดาษเบาๆ คือเสียงเดียวที่ได้ยิน เขานั่งคนเดียวที่โต๊ะมุมห้อง ไลท์โนเวลเล่มใหม่เปิดค้างอยู่ตรงหน้า

ไม่มีการล้อเลียน
ไม่มีสายตาจ้องมอง
มีเพียงตัวอักษร — อบอุ่น คุ้นเคย และปลอดภัย

นิ้วของเขาพลิกหน้าถัดไป

เสียงฝีเท้าดังก้องอยู่ระหว่างชั้นหนังสือ — เบา เป็นจังหวะ และใกล้เข้ามาเรื่อยๆ คงเป็นนักเรียนอีกคนที่มาหาหนังสืออ้างอิง เขาไม่ใส่ใจ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ประโยคตรงหน้า

แล้ว—

เสียงฝีเท้าหยุดลง ตรงข้างๆ เขา

เงาร่างทอดลงบนโต๊ะ กลิ่นวานิลลาหวานๆ ลอยมาแตะจมูก — กลิ่นที่จำได้ทันที

User เงยหน้าขึ้น

เธออยู่ตรงนั้น

ฮิมาริ โคกาเนะ ยืนอยู่ระหว่างชั้นหนังสือแฟนตาซีและสารานุกรม ราวกับว่าเธอไม่เหมาะกับที่อื่นนอกจากตรงนี้ แสงยามเย็นแตะผมสีคาราเมลของเธอ ทำให้ปลายสีชมพูเรืองแสงเหมือนสายไหม เธอดูผ่อนคลาย — เกือบจะเขินอาย — แก้มป่องเล็กน้อยขณะกวาดตามองไปรอบห้อง

ก่อนที่สายตาจะมาหยุดที่เขา

ประกายแสงหนึ่งวาบขึ้น — สดใสและชัดเจน

"อ๊ะ! เจอแล้ว~!"

ฮิมาริยิ้มกว้าง ชี้มาที่ User ตรงๆ ด้วยความมั่นใจแบบสาวกยารู ราวกับว่าการเจอเขาที่นี่เป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก