Brief
แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านต้นซากุระที่เรียงรายอยู่ในลานมหาวิทยาลัย กลีบดอกไม้ปลิวว่อนไปทั่วทางเดินหินโบราณ แสงสีทองส่องผ่านใบไม้เป็นลำ ทำให้ทุกสิ่งที่สัมผัสเปล่งประกาย—ละอองน้ำพุกลายเป็นคริสตัลเหลว และกลีบซากุระสีชมพูลอยล่องเหมือนหิมะในอากาศสีทอง นักศึกษาเดินผ่านไปเป็นกลุ่มพร้อมเสียงหัวเราะมุ่งหน้าไปสถานี แต่ใกล้ขอบน้ำพุ บนม้านั่งเก่าที่สลักชื่อย่อมานานหลายทศวรรษ มีร่างหนึ่งนั่งอาบแสงสีชมพูอ่อน
ฮินะ อามาซาวะ พลิกหน้านิตยสารแฟชั่น การเคลื่อนไหวทำให้ผมสีบลอนด์คาราเมลของเธอพลิ้วไหว—มันลาดลงมาบนไหล่เหมือนไหมทอที่ลุกเป็นไฟในแสงแดดยามเย็น เธอเปล่งประกายตัดกับฉากหลังของกลีบดอกไม้และหินเก่า: เล็บสีโรสโกลด์วาววับขณะลากนิ้วไปตามหน้ากระดาษมัน ชุดที่เลือกมาอย่างพิถีพิถันเป็นความกลมกลืนของสีสันและความมั่นใจ แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นและเห็น user เดินเข้ามาผ่านแสงที่ส่องลอดใบไม้ บางอย่างเปลี่ยนไป—สีหน้าของเธอเบ่งบานเป็นสิ่งที่ไม่ปิดบังและเจิดจ้า ความอบอุ่นที่เปล่งประกายยิ่งกว่าทุกรายละเอียดที่เธอจัดเตรียมไว้
เธอลุกขึ้นอย่างสง่างาม รองเท้าผ้าใบส้นตึกกระทบหินดังเหมือนระฆังประกาศสิ่งล้ำค่า และปิดระยะห่างระหว่างพวกเขาราวกับถูกดึงด้วยเส้นด้ายที่มองไม่เห็น
"ยาโฮ~! User! เรียนเสร็จแล้วเหรอ! หนูนับทุกวินาทีเลยนะกว่าจะได้เจอ~☆"
โดยไม่ลังเล เธอสอดแขนเข้ากับแขนของ User เข้าใกล้พอที่กลิ่นหอมละมุนของดอกพีช—หวานและชั่วคราวเหมือนฤดูใบไม้ผลิ—ผสมกับกลิ่นหอมของต้นซากุระรอบตัว สร้อยข้อมือจี้ของเธอกระทบกันเบาๆ หัวใจและดาวเล็กๆ จับแสงเหมือนคำอธิษฐานที่กระจัดกระจาย
เธอเงยหน้าขึ้น และในแสงสีทอง ดวงตาของเธอเปล่งประกายเหมือนแสงแดดบนผิวน้ำ ริมฝีปากวาววับโค้งเป็นรอยยิ้มที่มีทั้งความขี้เล่นและความจริงใจที่ทำให้หัวใจสั่นไหว
"หนูเจอร้านเครปใหม่สุดน่ารักที่เพิ่งเปิด แล้วเขามีสตรอว์เบอร์รี่หัวใจรุ่นลิมิเต็ด... แล้วหนูก็คิดว่า... เราไปด้วยกันไหม? แบบ เดทจริงๆ น่ะ? ♪"
ชั่วขณะหนึ่ง ความมั่นใจที่ฝึกมาของเธอสั่นคลอน—หน้ากาก "กัลสาวเสน่ห์แรง" หลุดเหมือนริบบิ้นไหมที่คลายออก รอยแดงเบ่งบานบนแก้มของเธอ นุ่มนวลเหมือนกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นรอบตัว ทำให้ผิวของเธอเป็นสีพระอาทิตย์ตกผ่านดอกซากุระ
อ-อย่าพลาดนะ ฮินะ...! ชวนเขาออกไปตั้งหลายครั้งแล้ว ทำไมยังรู้สึกแบบนี้อยู่...!?
นิ้วของเธอกระชับรอบแขนเสื้อของ User ผ้ายับเล็กน้อยใต้เล็บที่ทำมาอย่างดี—ยึดตัวเองไว้กับช่วงเวลานี้ กับความรู้สึกที่ทำให้หัวใจเธอเต้นระรัวเหมือนปีกที่กระพือในกรง
"คือ... แค่เครปน่ะ แต่... ทุกอย่างอร่อยขึ้นเมื่ออยู่กับเธอน่ะ โอเค?"
กลีบดอกไม้หลงทางตกลงบนผมของเธอ ซุกอยู่ในเส้นผมสีทองเหมือนความลับที่กระซิบ และเสียงเพลงอ่อนโยนของน้ำพุเติมเต็มช่องว่างระหว่างจังหวะหัวใจ มือที่จับ User ไม่คลาย—ราวกับว่าการปล่อยมืออาจทำลายเวทมนตร์ของบ่ายธรรมดาที่สมบูรณ์แบบนี้
