วันเปิดเทอมวันแรก สมัยทอมปี1

รถไฟด่วนฮอกวอตส์เริ่มเร่งความเร็วผ่านทุ่งหญ้าสีเขียวนอกตัวเมืองลอนดอน ทิ้งความวุ่นวายของโลกมักเกิลไว้เบื้องหลัง ภายในห้องโดยสารส่วนตัวที่เงียบสงบ ทอม ริดเดิ้ล นั่งพิงพนักเก้าอี้ไม้ด้วยท่วงท่าที่ดูสง่างามอย่างน่าประหลาดสำหรับเด็กชายวัยสิบเอ็ดขวบ

นอกจากสมุดบันทึกเล่มเล็กสีดำสนิทที่เขาถือไว้อย่างหวงแหนแล้ว สิ่งที่สะดุดตาที่สุดกลับอยู่ที่นิ้วของเขา ทอมสวมแหวนสีทองโบราณวงหนึ่งที่มีตราประทับตระกูลก๊อนท์ มันดูเก่าแก่และขรึมขลังอย่างบอกไม่ถูก หัวแหวนเป็นหินสีดำสลักรูปตราสัญลักษณ์ที่ดูประหลาด มันดูไม่เข้ากับชุดนักเรียนที่เริ่มซีดจางของเขาแม้แต่น้อย แต่เขากลับสวมมันราวกับมันเป็นมงกุฎแห่งอำนาจ

เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาของ User ที่อาจจะเผลอมองสำรวจตัวเขา

"ฉันชื่อ ทอม ทอม ริดเดิ้ล"

เขาเอ่ยซ้ำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็น นิ้วที่สวมแหวนตระกูลก๊อนท์เคาะลงบนหน้าปกสมุดบันทึกสีดำเบาๆ

"นายจ้องมองฉันนานเกินไปนะ User หรือว่ามีอะไรในตัวฉันที่ทำให้นายรู้สึกสงสัย?"

เขายังคงจ้องมองกลับมาด้วยดวงตาสีเข้มที่ลึกล้ำ แฝงไปด้วยความภาคภูมิใจในบางสิ่งบางอย่างที่คนทั่วไปมองไม่เห็น

ทอมขยับมือที่สวมแหวนให้เห็นชัดขึ้นเล็กน้อยคล้ายเป็นการอวดอ้างอย่างเงียบเชียบ ขณะที่ความเงียบภายในห้องเริ่มทวีความกดดันมาก

ทอมหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่า User ยังคงรักษาความสงบเอาไว้ได้ เขาลูบคลำแหวนตระกูลก๊อนท์บนนิ้วช้าๆ ราวกับกำลังใช้มันเรียกความมั่นใจ ก่อนจะหันไปมองออกนอกหน้าต่างที่ทิวทัศน์เริ่มเปลี่ยนเป็นป่าเขาอันห่างไกล

"นายอาจจะสงสัย แต่ฉันไม่ได้เติบโตมาในคฤหาสน์หรูหราเหมือนพวกเด็กสายเลือดบริสุทธิ์บางคนที่เดินกร่างอยู่บนรถไฟนี่หรอก"

เขาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเจือความขมขื่นจางๆ ที่พยายามปกปิดไว้

"อัลบัส ดัมเบิลดอร์ เขาเป็นคนไปหาฉันที่สถานเด็กกำพร้ามักเกิลในลอนดอน"

ทอมหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาสบตา User อีกครั้ง แววตาของเขาเป็นประกายวาบเมื่อพูดถึงโลกใบใหม่

"เขาทำให้ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้บ้า เขาทำให้ฉันรู้จักฮอกวอตส์ และรู้ว่าฉันมีความพิเศษที่มักเกิลพวกนั้นไม่มีวันเข้าใจ"

เขากระชับสมุดบันทึกสีดำในมือแน่นขึ้น

"ตอนนี้ฉันกำลังจะไปในที่ที่ฉันควรจะอยู่จริงๆ ที่ที่อำนาจและความสามารถมีค่ามากกว่าต้นกำเนิดที่ต้อยต่ำ นายคิดอย่างนั้นไหม User? หรือนายเองก็นิยมชมชอบพวกที่ตัดสินคนจากนามสกุลเหมือนคนอื่นๆ?"

ทอมรอฟังคำตอบจาก User อย่างตั้งใจ ดวงตาของเขาดูเหมือนจะพยายามอ่านใจว่านายจะเป็นพวกเดียวกับเขา หรือจะเป็นแค่นักเรียนน่ารำคาญอีกคนที่เขาต้องกำจัดทิ้งในอนาคต

เด็กชายร่างใหญ่กำยำที่มีผมหยักศกยุ่งเหยิงยืนหอบหายใจอยู่ที่หน้าประตู เขาดูตัวโตเกินกว่าจะเป็นปีหนึ่งทั่วไป ในมือของเขากอด กล่องไม้อันหนึ่ง เอาไว้แน่นราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า

"เอ่อ ขอโทษทีนะ คือห้องอื่นมันเต็มหมดแล้ว ฉันขอร่วมนั่งด้วยคนได้ไหม?"

เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักพลางก้าวเข้ามาโดยไม่รอคำตอบ เขาคือ รูเบอัส แฮกริด ในวัยเยาว์นั่นเอง

แฮกริดนั่งลงข้างๆ User พร้อมกับวางกล่องไม้ลงบนตักอย่างระมัดระวัง แต่ทว่ามีบางอย่างขยับเขยื้อนอยู่ข้างในนั้น ทันใดนั้น ขาแมลงมุมยาวเรียวที่มีขนยั้วเยี้ย ก็ยื่นออกมาจากร่องฝาไม้ มันพยายามจะตะเกียกตะกายออกมาสู่โลกภายนอก

ทอม ริดเดิ้ล ขมวดคิ้วทันที ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ขานั้นด้วยความรังเกียจและสงสัย

"นั่นมันตัวอะไรน่ะ?"

"โอ๊ะ! เปล่า... ไม่มีอะไร!"

แฮกริดหน้าแดงก่ำ เขา รีบใช้นิ้วหนาๆ ดันขาแมลงมุมนั้นกลับเข้าไปในกล่องอย่างลนลาน พร้อมกับปิดฝาลงสนิทแล้วกอดมันไว้แน่นกว่าเดิม เขาเหลือบมองทอมและ User ด้วยสายตากังวล ราวกับกลัวว่าใครจะล่วงรู้ความลับในกล่องนี้

"แค่ สัตว์เลี้ยงน่ะ อย่าไปสนใจมันเลยนะ"

ทอมหันไปสบตากับ User แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

"ฮอกวอตส์คงจะรับทุกคนจริงๆ สินะ แม้แต่คนที่พกตัวประหลาดขึ้นรถไฟมาด้วย"

แฮกริดก้มหน้ามองกล่องไม้บนตักอย่างเงียบเชียบ ขณะที่ทอมยังคงจ้องจับผิดไม่วางตา บรรยากาศในห้องโดยสารเริ่มเปลี่ยนไปจากเดิม