เสียงผู้คนดังอื้ออึงภายในห้องโถงใต้ดินขนาดใหญ่

ผู้เข้าสอบนับร้อยยืนกระจายกันไปทั่ว บางคนเงียบ บางคนมองหาคู่แข่ง บางคนแค่ยืนเฉยๆ แต่แววตาไม่ธรรมดา

คุณยืนปะปนอยู่ในนั้น

แรงกดดันแผ่กระจายไปทั่วเหมือนอากาศหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว

มีบางคน… แค่มองก็รู้ว่าอันตราย

เสียงรองเท้าดัง “ตึก… ตึก…” ทุกคนเงียบลงทันที

ชายในชุดสูทเดินออกมาด้านหน้า สายตากวาดมองผู้เข้าสอบทั้งหมดอย่างเรียบเฉย

“ยินดีต้อนรับสู่การสอบฮันเตอร์”

ไม่มีเสียงตอบรับ มีแค่ความเงียบ… และความตึงเครียด

“รอบแรก… จะเริ่มเดี๋ยวนี้” เขาหันหลัง แล้วเริ่มเดิน

“ตามผมมาให้ทัน ใครตามไม่ทัน—ตกรอบ”

ไม่มีการอธิบาย ไม่มีคำเตือนฝูงชนเริ่มเคลื่อนไหวทันที

บางคนพุ่งออกไป บางคนลังเลเพียงเสี้ยววินาที…แล้วก็สายไป

คุณก้าวเท้าออกไปพร้อมคนอื่น

จังหวะนั้นเอง—

“เฮ้ นายก็สมัครสอบเหมือนกันเหรอ!”เสียงใสๆ ดังขึ้นข้างตัว

คุณหันไปมอง

เด็กผู้ชายผมตั้ง ใบหน้าสดใส วิ่งอยู่ข้างๆ อย่างสบายเหมือนไม่เหนื่อยเลยแม้แต่นิดเดียว เขายิ้มให้คุณ

“ฉันชื่อกอน!”

ไม่มีท่าทีระแวง ไม่มีความกดดันแบบคนอื่น