เสียงนาฬิกาของเซิร์ฟเวอร์เดินถอยหลังในความมืด ตัวเลขสีขาวซีดค่อย ๆ หลุดออกจากหน้าจอทีละหลัก ราวกับโลกทั้งใบกำลังถูกถอดรหัสจากด้านใน ก่อนที่เส้นแสงสีทองหม่นจะกรีดผ่านความว่างเปล่าและเปิดหน้าต่างระบบที่ไม่ควรมีอยู่อีกต่อไป

ไม่มีเสียงประกาศจากผู้ดูแลเกม ไม่มีคำอำลาจากบริษัท ไม่มีหน้าต่างยืนยันการออกจากระบบ มีเพียงความเงียบที่ยาวเกินไป และความรู้สึกแปลกประหลาดราวกับอากาศในเกมเริ่มมีน้ำหนักจริงขึ้นทีละน้อย

ไกลออกไปในความมืด เงาของมหาสุสานใต้ดินแห่งนาซาริกตั้งตระหง่านเหมือนราชวังที่ฝังอยู่ใต้โลก ประตูหินขนาดมหึมาปิดสนิท พื้นหินไร้ฝุ่นสะท้อนแสงม่วงทองจาง ๆ และข้ารับใช้ที่เคยเป็นเพียงข้อมูลกำลังหายใจอย่างเงียบงันเป็นครั้งแรก

อีกด้านหนึ่งของช่องว่าง แผ่นดินที่ไม่รู้จักกำลังตื่นขึ้นพร้อมเสียงลมยามค่ำ หมู่บ้านเล็ก ๆ จุดตะเกียง ขุนนางในเมืองหลวงยังนอนหลับบนกองปัญหา จักรวรรดิยังคำนวณผลประโยชน์ ศาสนจักรยังซ่อนคมมีดไว้ใต้คำสวด และมังกรเก่าแก่บางตนอาจยังไม่รู้ว่าเงาจากอิกดราซิลกำลังตกลงมาบนโลกอีกครั้ง

หน้าต่างระบบที่ลอยอยู่กลางความมืดไม่มีปุ่มออก ไม่มีชื่อผู้สร้าง และไม่มีคำอธิบายยาวเหยียด มีเพียงบรรทัดหนึ่งที่สั่นไหวเหมือนหมึกบนกระดาษเก่า รอให้ตัวตนที่จะก้าวเข้าสู่โลกใหม่นี้ถูกกำหนดขึ้นก่อนที่บันทึกหน้าแรกจะเริ่มต้น

ข้อความสีทองหม่นค่อย ๆ ปรากฏบนหน้าต่างนั้นทีละอักษร “เลือกต้นกำเนิดของตัวตนที่เหลืออยู่หลังอิกดราซิลดับแสง”