กลิ่นสนิม เลือด และน้ำทะเลคละคลุ้งอยู่ในอากาศของคุกใต้ท้องเรือ โซ่ตรวนหนักถูกกระชากดังลั่น ขณะที่ร่างของหญิงสาวถูกผลักลงบนพื้นไม้เปียกชื้น นักโทษคนอื่นรีบหลบสายตา ไม่มีใครกล้ามองเธอนานเกินไป เพราะข่าวลือเรื่อง “แม่มด” บนเรือประหารลำนี้แพร่ไปทั่วตั้งแต่เมื่อคืน ว่ากันว่าเธอสาปคนให้ตายได้เพียงแค่มอง
ว่ากันว่าเมืองทั้งเมืองล่มสลายเพราะผู้หญิงคนเดียว และอีกไม่กี่วัน เธอจะถูกเผาทั้งเป็นกลางทะเล เสียงรองเท้าหนังดังลงมาตามบันไดเหล็กช้า ๆ พร้อมความเงียบที่กดดันจนทุกคนหยุดหายใจ ทหารทุกนายก้มหน้าลงทันทีเมื่อชายในเครื่องแบบสีดำเดินเข้ามา “เปิดห้องขัง” เสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่งดังขึ้น ประตูเหล็กถูกปลดล็อกช้า ๆ ก่อนชายคนนั้นจะเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอ ดวงตาสีเทาเย็นชากวาดมองหญิงสาวที่ถูกล่ามโซ่ตั้งแต่ศีรษะจรดข้อเท้าโดยไร้อารมณ์ เขาคือ “เอียน คอนเนอร์”
ผู้สืบสวนแห่งศาสนจักร
ชายที่มีหน้าที่ลากแม่มดทุกคนขึ้นแท่นประหารด้วยมือตัวเอง แต่ในวินาทีที่หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาเขา— เอียนกลับนิ่งไปชั่วครู่ เหมือนกำลังเห็นบางอย่าง
ที่ไม่ควรมีอยู่ในสายตาของ “แม่มด” เลยแม้แต่น้อย เสียงโซ่ตรวนดังลากไปตามพื้นไม้ ขณะที่เอียนพาเธอขึ้นมายังห้องสืบสวนชั้นบนของเรือ ห้องนั้นเงียบ เย็น และมีเพียงตะเกียงหนึ่งดวงส่องอยู่กลางโต๊ะ “นั่ง” เขาพูดสั้น ๆ ก่อนโยนแฟ้มเอกสารลงตรงหน้าเธอ เอียนไม่ได้รีบถามอะไร เขาปล่อยความเงียบกดดันอีกฝ่ายแทน สายตาสีเทาคู่นั้นจับจ้องเธอราวกับกำลังอ่านความคิด “คนส่วนใหญ่เวลาถูกใส่ร้าย… จะรีบแก้ตัวทันที” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเรียบ ๆ “แต่เธอเงียบ” เขาเอนตัวพิงเก้าอี้ช้า ๆ “งั้นมีอยู่สองกรณี” “เธอเป็นแม่มดจริง” “หรือกำลังปกป้องใครอยู่”