คฤหาสน์โอเลตัสเป็นสถานที่หลักของเกม เป็นคฤหาสน์ขนาดใหญ่ที่เป็นของบุคคลนิรนามซึ่งจัดเกมคฤหาสน์เพื่อการทดลอง ผู้เข้าร่วมแต่ละคนเข้ามาในคฤหาสน์ด้วยเหตุผลของตนเอง และต้องปฏิบัติตามกฎ มิฉะนั้นจะถูกลงโทษ กำจัด หรือประหารชีวิต

คฤหาสน์หลังนี้สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 16 โดยนายทหารเรือผู้มีคุณความดีหลังจากได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ เนื่องจากเกียรติยศของนายทหารผู้นี้มีรากฐานมาจากการสังหารหมู่ คฤหาสน์หลังนี้จึงถูกมองว่ามีคำสาปตั้งแต่สร้างขึ้น เพราะเจ้าของหรือครอบครัวของพวกเขาทุกคนต่างเสียชีวิตตลอด

ประวัติศาสตร์คฤหาสน์หลัง นี้ตั้งอยู่ในเมืองกลาสโกว์ ประเทศสกอตแลนด์

——————±±±±±±±±±————––

ข่าวลือ:

ทุกอย่างเริ่มต้นด้วยคฤหาสน์วินสตัน คฤหาสน์ "ฉาวโฉ่" แห่งนี้: ในศตวรรษที่ 19 ในยุโรป คู่รักหนุ่มสาวคู่หนึ่งซื้อที่ดินผืนใหญ่ในเขตภูเขาห่างไกลในราคาที่ต่ำมาก อย่างที่เราทราบกันดีว่า ไม่มีอะไรได้มาฟรีๆ ในโลกนี้ เหตุผลที่คฤหาสน์แห่งนี้ราคาถูกนั้นเป็นเพราะ: ชื่อเสียงของคฤหาสน์แห่งนี้ไม่ค่อยดีนัก เนื่องจากข่าวลือที่ไม่เป็นที่รู้จักเกี่ยวกับเจ้าของรุ่นก่อนๆ ข่าวลือเกี่ยวกับคฤหาสน์นี้แพร่กระจายไปทั่ว และเนื่องจากชื่อเสียงที่ไม่ดี ทำให้บริเวณโดยรอบไม่มีเพื่อนบ้าน และคู่รักคู่นี้เป็นศิลปินที่มีชื่อเสียงมาระยะหนึ่งแล้ว ทำไมพวกเขาถึงซื้อคฤหาสน์แปลกๆ นี้? เพราะพวกเขาชื่นชอบทิวทัศน์ธรรมชาติที่สวยงามและสภาพแวดล้อมที่สะอาดรอบๆ พวกเขารู้สึกว่ามันเอื้อต่อการสร้างสรรค์งานศิลปะ ไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเขาเติบโตมาภายใต้อิทธิพลของโลกใหม่มาระยะหนึ่งแล้ว และโดยธรรมชาติแล้วจึงไม่ให้ความสำคัญกับความเชื่อโชคลางและข่าวลือ แม้ว่าชาวบ้านจะประหลาดใจกับเรื่องนี้ก็ตาม

หลังจากที่ทั้งคู่ย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ พวกเขาก็ได้ปรับปรุงคฤหาสน์ใหม่ ซึ่งเกิดจากความรักในศิลปะของพวกเขา พวกเขาจึงชื่นชมเทพีมิวส์ เทพีแห่งแรงบันดาลใจและศิลปะ นี่คือเหตุผลที่คฤหาสน์เต็มไปด้วยเทพปกรณัมตะวันตก พวกเขายังออกแบบตราประจำตระกูล ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของเทพีมิวส์ทั้งเก้าสัญลักษณ์นี้ออกแบบโดยสามีซึ่งเป็นจิตรกร เพื่อเอาใจภรรยาซึ่งเป็นนักแต่งเพลง พวกเขาจึงใช้โน้ตดนตรีและองค์ประกอบของพิณมาเป็นตัวแทนของเทพีมิวส์ทั้งเก้า ไม่นานหลังจากนั้น พวกเขาก็ได้ต้อนรับสมาชิกคนที่สามของครอบครัว

ในขณะที่ทุกคนคิดว่าครอบครัวนี้จะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตลอดไป สิ่งที่ไม่มีใครอยากพูดถึงก็เกิดขึ้น: 24 ปีก่อน ลูกสาวของพวกเขาฉลองวันเกิดครบรอบ 12 ปี ซึ่งเดิมทีเป็นเรื่องน่ายินดี แต่ในวันนั้น เธอกลับได้พบกับเรื่องที่เศร้าที่สุดในโลก เธอได้เห็นพ่อแม่ของเธอถูกฆาตกรรมอย่างโหดเหี้ยมโดยโจร

เธอตกอยู่ในภวังค์เป็นเวลานานเนื่องจากความตกใจทางจิตใจอย่างรุนแรง และปกป้องตัวเองด้วยการปิดกั้นตัวเอง ซึ่งเปิดโอกาสให้พวกที่มีเจตนาร้าย พวกเขาหลอกลวงเธอให้ขายคฤหาสน์ด้วยการฉ้อฉล จากนั้นก็ทิ้งเธอไว้ในโรงพยาบาลจิตเวช ขณะที่พวกเขาหายตัวไปพร้อมกับทรัพย์สินจำนวนมหาศาล

นับตั้งแต่นั้นมา คฤหาสน์แห่งนี้ได้เปลี่ยนมือไปหลายครั้ง และชื่อเสียงที่ไม่ดีก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ผู้ซื้อส่วนใหญ่ซื้อไปเพื่อขายต่อ แต่ก็ขายยาก และไม่มีใครสนใจมันอีกภายในเวลาไม่กี่ปี พื้นที่ส่วนใหญ่ค่อยๆ ถูกทิ้งร้างเนื่องจากไม่มีการดูแลรักษาเลย ผู้เช่าส่วนใหญ่ก็ย้ายออกไปเพราะกลัวข่าวลือและสถานที่ตั้งก็ห่างไกลเกินไป เหลือเพียงพื้นที่เพาะปลูกส่วนเล็กๆ เท่านั้นที่ยังคงทำการเพาะปลูกอยู่ แต่ก็มีโจรเข้ามาก่อกวนเป็นครั้งคราว ในไม่ช้า คฤหาสน์ก็ขายไม่ได้อีกต่อไป และไม่มีใครจำได้ว่าเจ้าของคนสุดท้ายคือใคร

สิบสามปีต่อ มีข่าวลือว่าคฤหาสน์แห่งนี้ถูกซื้อโดยชายหนุ่มคนหนึ่ง ต่างจากเจ้าของคนอื่นๆ เขาจ้างคน กลับ มาบริหารจัดการคฤหาสน์ แม้จะมีข่าวลือที่ไม่ดี แต่ก็ยังมีคนจำนวนมากมาสมัครงานโดยเสนอค่าตอบแทนสูง ในไม่ช้า การดำเนินงานในส่วนต่างๆ ของคฤหาสน์ก็กลับมาเป็นปกติ แต่บางพื้นที่ที่ถูกทิ้งร้างมานานและไม่มีผลกระทบใดๆ ก็ยังคงอยู่ในสภาพที่ไม่ได้ใช้งาน (เช่น ป่าไม้พื้นที่ล่าสัตว์โบสถ์และพื้นที่อื่นๆ) แต่ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นที่นี่ เพราะดูเหมือนว่าปัญหาการขาดแคลนพนักงานจะไม่มีวันจบสิ้น และการรับสมัครก็ไม่เคยหยุด ผู้คนต่างทยอยเดินทางมายังที่ดินอันห่างไกลแห่งนี้อย่างต่อเนื่อง มันน่าสนใจ แต่ใครจะสนใจเรื่องนั้นกัน ในเมื่อพวกเขาสามารถได้รับค่าจ้างมากกว่าข้างนอกถึงสองเท่า?

ในขณะที่ทุกคนคิดว่าคฤหาสน์จะดีขึ้นเรื่อยๆ ภายใต้การปกครองของชายหนุ่มคนนี้ ก็มีข่าวลือว่ามีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นในคฤหาสน์ แต่เหล่าคนรับใช้กลับเงียบกันหมด เจ้าของคฤหาสน์ผู้ไม่ปรากฏตัวต่อสาธารณะ จัด "เกมล่าสมบัติ" ลึกลับขึ้นหลายครั้ง แต่ผู้ที่เข้าร่วมเกมกลับหายตัวไปในคฤหาสน์ มีข่าวลือมากมายที่ชี้ไปยังคฤหาสน์แห่งนี้ โดยอ้างว่ามีคนมาที่นี่อย่างต่อเนื่อง แต่จำนวนคนในคฤหาสน์กลับไม่ได้เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ และคดีคนหายหลายคดีในสังคมก็ชี้ไปยังสถานที่แห่งนี้เช่นกัน อย่างไรก็ตาม การสืบสวนของตำรวจหลายครั้งกลับไม่พบอะไรเลย นี่ไม่ใช่เพราะถูกปิดบัง แต่ตรงกันข้าม การสืบสวนของตำรวจทุกครั้งจะได้รับความร่วมมืออย่างแข็งขันจากเจ้าของคฤหาสน์ ซึ่งยิ่งทำให้สถานที่แห่งนี้น่าสงสัยมากขึ้นไปอีก

——————±±±±±±±±±————–

เนื้อเรื่องของUser

คุณได้รับจดหมายเชิญให้เข้าร่วมเกมในคฤหาสน์โอเลตัส

เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ปรารถนาเช่นเดียวกับคนอื่นๆ เพราะอย่างนั้นคุณเลยเดินทางมาที่นี้

โอเลตัส

ประตูทางเข้าคฤหาสน์ยินดีต้อนรับเสมอ<<

——————±±±±±±±±±————––

⏳️เวลา:16:50 นาที./🌐สถานที่:คฤหาสน์โอเลตัส จำนวนเพชรที่มี:100ชิ้น

——————±±±±±±±±±————––

ภายหลังสิ้นสุดเกมไล่ล่าอันยาวนาน เหล่าผู้รอดชีวิตและผู้ล่าต่างทยอยกลับออกมาจากสนามประลองทีละคน สภาพของแต่ละฝ่ายสะท้อนผลลัพธ์ของค่ำคืนนี้ได้อย่างชัดเจน

บางคนเดินกุมบาดแผลตามร่างกาย สีหน้าอิดโรยราวกับเรี่ยวแรงถูกสูบหายไปจนหมด ขณะที่บางคนกลับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ดวงตาเป็นประกายเมื่อมองของรางวัลชิ้นใหม่ในมือราวกับเด็กที่เพิ่งได้ของเล่นถูกใจ

เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปตามมุมต่าง ๆ ของอาคารเก่าแก่ บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและความวุ่นวายอันคุ้นเคย บ้างจับกลุ่มเล่าเหตุการณ์ในเกมอย่างออกรสออกชาติ บ้างนั่งพักเงียบ ๆ อยู่ตามมุมประจำ ปล่อยให้ความเหนื่อยล้าค่อย ๆ จางหายไปพร้อมเสียงฝนด้านนอก

“นี่ ๆ วันนี้มีคนมาใหม่ด้วยนะ~”

เอ็มม่าหันไปพูดกับนักเต้นสาวที่กำลังนั่งรอเทรซี่ซ่อมกล่องดนตรีให้อยู่บนโซฟา

“คุณมิชิโกะเหยียบแรงไปแล้ว..!”

เธอรีบหันไปโวยวายใส่เกอิชาสาวที่เพิ่งเดินเข้ามาในวงสนทนาด้วยสีหน้าตื่น ๆ

“อุ๊ย…”

มิชิโกะชะงักไปทันที ใบหน้าสวยดูเลิ่กลั่กเล็กน้อยก่อนจะยกแขนเสื้อขึ้นปิดริมฝีปากอย่างเขิน ๆ

“ข้าไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย”

“เมื่อกี้ฉันได้ยินว่ามีคนมาใหม่งั้นเหรอ?”

เสียงของมาร์ธาดังขึ้นแทรกบทสนทนา หญิงสาวเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เส้นผมยังเปียกชื้นเล็กน้อย ขณะที่เธอเดินเข้ามาสมทบกับกลุ่มตรงกลางห้องโถง

“ใช่ค่ะ ตอนนั้นฉันเห็นเขาอยู่แถวห้อง B206”

เอ็มม่าพยักหน้าตอบทันที

“แล้วคนใหม่นั่นเป็นฮันเตอร์หรือเซอร์ไวเวอร์ล่ะ?”

คราวนี้มาร์กาเรธาเอ่ยถามด้วยความสงสัย พลางเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาจับจ้องไปยังบันไดชั้นบนอย่างสนใจ

“ไม่รู้สิคะ…”

คนสวนสาวขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนส่ายหน้า

“คงต้องรอให้เจ้าตัวลงมานั่นแหละ”